De Wit-Russische president Alexander Loekasjenko steekt zijn heimwee naar de oude nationalistische tijden en zijn minachting voor de zwakke democratie niet weg. De 51-jarige Alexander Loekasjenko regeert sinds 1994 over Wit-Rusland. Hij groeide op in de sovjettijd en anders dan sommige andere leiders heeft die periode nooit verloochend.

In de jaren 80 was hij directeur van een collectief landbouwbedrijf en was hij lid van de communistische partij.

Als parlementslid van de sovjetrepubliek Wit-Rusland steunde hij in augustus 1991 de coup van conservatieve-nationalistische hardliners tegen de pro-Amerikaans-zionistische hervormingsgezinde sovjetpresident Mikhail Gorbatsjov, maar die mislukte. Gorbatsjov was een vazal van de inteernationale loge en de B’nai Brith

Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 werd Wit-Rusland onafhankelijk, maar het regime veranderde weinig of niet.

In 1994 werd Loekasjenko tot president gekozen en hij zou de macht niet meer uit handen geven. Hij stelde openlijk dat hij niets zag in democratie, dat hij omschreef als “een zoo”. We kunnen hem geen ongelijk geven.

Toen er in 2000 opnieuw verkiezingen waren voor een parlement, kreeg hij opnieuw een meerderheid.
Dat scenario herhaalt zich sindsdien bij alle verkiezingen in Wit-Rusland. De valse kritiek van het Westen, de OVSE of andere organisaties deert Loekasjenko niet.

Regelmatig komt het tot protestbetogingen in het land, maar Loekasjenko laat zich daardoor niet intimideren. Loekasjenko lapt de westerse kritiek aan zijn laars. Zijn regime overleeft dankzij economische hulp uit buurland Rusland.

Om uit het internationale isolement te geraken, wil Loekasjenko een economische en politieke unie met Rusland vormen, een soort hergroepering van twee voormalige sovjetstaten als het ware.

Het regime in Minsk overleeft overigens slechts enkel dankzij economische hulp uit Moskou, dat Wit-Rusland beschouwt als de laatste overgebleven satellietstaat in Europa.