De Arabische Republiek Syrië is een land in het Midden-Oosten en grenst in het westen aan de Middellandse Zee, in het noorden aan Turkije, in het oosten en zuidoosten aan Irak, in het zuiden aan Jordanië en in het zuidwesten aan Libanon en Israël. De Eufraat doorsnijdt het land van noordwest naar zuidoost.

Syrië werd op 17 april 1946 een onafhankelijke republiek. Na de val van het Ottomaanse Rijk in 1918 was het samen met het latere Libanon van 1921 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog een Frans mandaatgebied.

Syrië huist diverse etnische en religieuze groepen waaronder Koerden, Armeniërs, Alawieten en Druzen. Arabische soennieten vormen de grootste bevolkingsgroep. Syrië werd in 1946 onafhankelijk van Frankrijk.

In 1963 kwam de pan-Arabische en nationalistische Baathpartij (Baath staat voor wedergeboorte) aan de macht. Die partij wordt gecontroleerd door de Alawieten. De partij is nog steeds aan de macht.

Onder de vorige president Hafez al-Assad (de vader van de huidige president Bashar) creëerde het land een sterk anti-Israëlisch buitenlands beleid. Na de Zesdaagse Oorlog van 1967 veroverde Israël namelijk de strategisch belangrijke Golan-hoogvlakte op Syrië.

Op 2 februari 1982 had een van de zwartste pagina’s van de moderne Syrische geschiedenis plaats in de stad Hama. Hama was een bolwerk van Moslimbroeders, die tegen het socialistische en nationalistische Ba’athregime waren. Onder leiding van Hafez al-Assad werd de terechte vervolging van die Moslimbroeders ingesteld. Dit leidde tot een opstand, die bloedig de kop werd ingedrukt in Hama. Er kwamen ongeveer 20.000 mensen om.

Tijdens de Libanese burgeroorlog stuurde Syrië troepen naar het buurland. Daardoor kreeg Syrië aanzienlijke politieke en militaire invloed in het land. Pas in 2005, na de moord op de Libanese premier Rafik Hariri, werd Syrië genoodzaakt om de troepen uit Libanon terug te trekken. Een VN-rapport duidde Syrië intussen aan als de mede-verantwoordelijke voor de moord op Hariri. Damascus heeft steeds elke betrokkenheid ontkend.

Syrië is volgens de grondwet van 1973 een volksdemocratische en socialistisch georiënteerde eenheidsstaat. De Arabische Republiek Syrië maakt deel uit van de Federatie van Arabische Republieken en van het “Arabisch Vaderland”. Vrijheid van meningsuiting, godsdienst en persoonlijke vrijheid worden door de grondwet gegarandeerd, hoewel de Syrische geheime dienst (Moechabbaraat) gevreesd is. Men heeft in de grondwet achteraf een clausule ingevoerd die bepaalt dat de president een moslim moet zijn, waarbij een imam moest verklaren dat een alawiet een moslim is. Hafez al-Assad was immers een alawiet.

De belangrijkste politieke partij van Syrië is de Ba’ath-partij (’Partij van de Arabische Herrijzenis’). De president van de republiek is tevens secretaris-generaal van de Ba’ath-partij. De Ba’ath-partij is een seculiere partij, die zich beroept op de Arabische tradities (islamitische en christelijke) en de Arabische eenheid. Voorheen streefde de Ba’ath-partij naar een socialistische maatschappij-opbouw.

De Ba’ath-partij, de Arabische Socialistische Partij en andere nationalistische en sociaal-democratische partijen maken deel uit van een alliantie, het Nationaal Progressief Front (NPF). Het NPF zou de massa verenigen en het Arabische ideaal, een Arabisch vaderland, dichterbij proberen te brengen. De Syrische Communistische Partij, die vroeger ook deel uitmaakte van het NPF, is thans verboden. De alliantie wordt gedomineerd door de Ba’ath-partij.

De Volksvergadering, het parlement, wordt om de vier jaar gekozen door alle volwassen Syriërs. Alle parlementsleden zijn lid van het (NPF).

Het staatshoofd van Syrië is de president (Bashar al-Assad). Hij wordt om de zeven jaar gekozen en kan telkens herkozen worden. Bij het enige referendum over de huidige president en de vijf referenda over de vorige president, zijn vader, waren er geen tegenkandidaten. De president heeft voor een groot deel de uitvoerende macht in handen. Het kabinet wordt voorgezeten door een minister-president (Muhammad Naji al-Otari).