De voormalige voorzitter van het stelsel van Amerikaanse centrale banken, Alan Greenspan, van joodse origine, heeft scherpe kritiek op het financiële beleid van president George Bush. Zichzelf pleit Greenspan, bijna twee decennia lang president van de Fed, volkomen vrij van alle schuld voor de huidige turbulentie, ook al gaf hij vrijdag in een tv-interview toe dat hij wist van misstanden in de hypotheekmarkt. Hij wist enkel niet hoe erg de situatie wel was, en “greep daarom niet in”.

In zijn memoires veegt de 81-jarige Greenspan de vloer aan met Bush’ beleid en de Republikeinse leiders in het Congres. De Amerikaanse regering en het vorige, door de Republikeinen beheerste Congres lieten politieke kwesties prevaleren boven een gezond economisch beleid, aldus de oud-voorzitter van de Federal Reserve in zijn boek “The Age of Turbulence: Adventures in a New World”.

Hij verwijt de Republikeinse regering dat zij ongelimiteerd geld uitgaf en de belastingen verlaagde, zonder te kijken naar de economische gevolgen op de langere termijn. Bush en zijn plaatsvervanger Dick Cheney wrijft Greenspan aan, de “principes” van de Republikeinse partij te hebben verloochend.

Traditioneel stond de Grand Old Party voor “small government, financiële discipline en evenwichtige begrotingen”. Maar onder Bush, die vooral zijn verkiezingsbelofte van 2000 aan zijn rijke sponsoren wilde nakomen en zich niet bekommerde om de gevolgen van zijn politiek op het economisch beleid, is de Amerikaanse economie van het gezonde overschot onder Bill Clinton zwaar in het rood gegaan. Tegenover de belangrijkste andere munten is de dollar na zeven jaar Bush een derde in waarde gedaald.

Oorzaak van dit alles, schrijft Greenspan, is dat de regering-Bush zich in haar eigen web van dwangmatig-ideologisch politiek handelen heeft gevangen. Bush’ eerste twee ministers van Financiën, Paul O’Neill en John Snow, waren “nagenoeg machteloos”, schrijft Greenspan. Het Congres, aldus de voormalige Fed-topman, heeft ook boter op zijn hoofd door de mininkomsten door de belastingsverminderingen (voor de gegoede klasse) niet te compenseren met gerichte verminderingen op de uitgaven. Daardoor ruilden de Republikeinse parlementsleden “principes voor macht” in.

Zelf stond Greenspan er om bekend dat hij immer bereid was de rente te verlagen en liquiditeit te injecteren op economische crisismomenten. Hij was ook voorstander van een zo groot mogelijke “deregulering” van het financiële systeem. Volgens sommige economen is het Greenspan-tijdperk van langdurige lage rente gecombineerd met overvloedige buitenlandse kapitaalstromen mede verantwoordelijk voor de huidige problemen in de subprime-markten en de vastgoed- en kredietzeepbellen.