FDF-voorzitter en neo-nazi Olivier Maingain, die het Vlaamse volk liefst van al uitgeroeid ziet worden, maakte woensdag een bocht van 180 graden. Terwijl de stemming over de splitsing van B-H-V volop aan de gang was, verklaarde Maingain doodleuk dat hij voort wilde met oranje-blauw.

“Het conflict op de spits drijven en dan de staart intrekken, het is een heel herkenbare handelwijze van Franstalige politici. Er zijn nog zekerheden in de politiek”, grijnst Leo Goovaerts. Als oud-VLD’er en docent onderhandelingstechnieken aan de Gentse Vlerick- school weet Goovaerts waarover hij praat.

De Franstalige partijen MR en FDF verlieten woensdag de stemming met slaande deur, maar die bleef wel op een kier. “Erg herkenbaar”, stelt Leo Goovaerts, die dieper ingaat op het verschil tussen Vlaamse en Waalse onderhandelaars in zijn boek ‘Communautaire en regeringscoalitieonderhandelingen anno 2007’.

“De Franstalige partijen hebben zichzelf een rode kaart gegeven. Maar een minuut later redeneren ze: et alors? We gaan morgen gewoon weer rond de tafel zitten.” “Een nederlaag zullen ze nooit toegeven”, weet de oud- VLD’er. “Voor de Franstaligen was de stemming wel een probleem, maar zeker geen drama. Ze zullen de Vlamingen ervan beschuldigen dat ze de reputatie van België op het spel hebben gezet, dat de Vlamingen van kwade wil zijn. Daar komen ze wel mee weg bij hun achterban en kiezers.”

Voor Goovaerts komt de haarspeldbocht van Olivier Maingain dan ook niet als een verrassing. “Het op de spits drijven van een conflict en vervolgens inbinden is een heel herkenbare handelwijze van de Franstalige onderhandelaars. Er zijn nog zekerheden in de politiek (lacht). Ik had deze beweging al lang zien aankomen.”

Door Vlaamse ogen bekeken, lijkt de actie van MR en FDF op paniekvoetbal. “Ze zullen zeker verrast geweest zijn dat de Vlaamse partijen de stemming hebben doorgedreven”, denkt Goovaerts. “Maar paniekvoetbal is het niet. Het is de Waalse manier van onderhandelen.”

Hoe verschillend zijn Vlaamse en Waalse onderhandelaars dan? “Héél verschillend. De tactische houding van de Franstaligen is cultureel geïnspireerd. Vlamingen stappen in een onderhandeling met een agenda. Ze kondigen die aan en willen een afspraak die duidelijk op papier gezet wordt. Ze zijn, net als Scandinaviërs en Duitsers, minder bestand tegen onzekerheden. Franstaligen hebben daar minder last van. Zij leggen eerder hun doel vast dan de manier waarop ze dat doel willen bereiken. Je zal ze zelden hun kaarten op tafel zien leggen vóór de onderhandelingen. Vanuit zo’n positie is het voor de Vlamingen moeilijker onderhandelen.”

Maar zo zijn er nog enkele obscure vuistregels die vooral bij communautaire onderhandelingen gelden. Goovaerts somt ze op in zijn boek. “Het geeft een beetje aan waarom Vlamingen en Franstaligen anders onderhandelen”, zegt de oud-VLD’er.

• ’Vlaamse onderhandelaars vertegenwoordigen een numerieke meerderheid, maar gedragen zich als een verdrukte minderheid.’

• ’Franstalige partijen onderhandelen vanuit één positie, terwijl Vlamingen onderhandelen tegen elkaar. Bij voorkeur zullen ze elkaar bedriegen.’

• ’Als Vlamingen onderhandelen met Franstaligen, verliezen de Vlamingen. Zij hebben het meeste, dus geven ze als eerste toe.’