De banden tussen het Vlaams Belang en de radicale groepen zoals Voorpost zijn nog steeds intact. Allicht is dat het beste bewijs dat het Vlaams Belang geen andere partij is dan het Vlaams Blok. Dat is voor Marc Spruyt de belangrijkste conclusie van zijn boek “Wat u moet weten over het Vlaams Belang. Het beste van Blokwatch”, dat vrijdag werd voorgesteld.

“Politicoloog” Marc Spruyt herwerkte voor zijn jongste boek voor een groot deel de teksten die eerder verschenen op de website www.Blokwatch.be, waarvan hij de oprichter is. Die handelen onder meer over het Vlaams Blok-proces, de naamsverandering, het racisme van de partij, het heimwee naar een fout verleden, het geweld, de ideeën over vrijheid, cultuur en media, het economisch congres en het cordon sanitaire.

Het boek is in de eerste plaats geschreven voor de nieuwe kiezers, de jongeren tussen 18 en 20 jaar die voor het eerst gaan stemmen en nauwelijks op de hoogte zijn van de politieke geschiedenis voor 2004, het jaar dat het Vlaams Blok wegens racisme veroordeeld werd. De tijd is immers voorbij dat de jongeren progressiever stemden dan de gemiddelde kiezer. Het Vlaams Belang heeft intussen zijn achterstand bij de jongeren bijgebeend, aldus Spruyt.

Het focust niet op de kiezers van het Vlaams Belang, maar op wie de entourage van het VB uitmaakt, aldus nog Spruyt. Hij waarschuwde vrijdag dat het Vlaams Belang-programma niet zomaar geloofd mag worden. “Naast het offici‘ëe programma bestaat er blijkbaar nog een ander waarnaar de partij teruggrijpt wanneer het haar uitkomt”. Bij het bezoek van de partijtop aan Marokko in 2005 werd een terugkeerfonds geëist. Dat voorstel staat niet in het offici‘le partijprogramma, maar stond wel in het 70-puntenplan.

Volgens de auteur zorgen de verruimers zoals Jurgen Verstrepen of Freddy Van Gaever weliswaar voor een verruiming van het electoraat, maar niet van de standpunten. Verstrepen sluit inzake media volledig aan bij de Vlaams Blok-standpunten, terwijl Van Gaever inzake stakingen en vakbonden op de partijlijn zit.

Marc Spruyt wees er voorts op dat het Vlaams Blok in 1991 de kans kreeg om het cordon sanitaire (dat op 10 mei 1989 getekend werd) te doorbreken. De partij had toen recht op één ministerpost in de proportioneel samengestelde Vlaamse regering, maar weigerde die omdat de partij te weinig gewicht in de regering zou kunnen doen gelden.