Het was een prachtig weekend, en niet alleen omdat de zon scheen. Mijn partij kreeg steun uit onverwachte hoek: van Marokkaanse zijde over de onwenselijkheid van de activiteiten van PvdA-kamerlid Arib voor de Marokkaanse koning, en van SP-leider Marijnissen over de dubbele nationaliteit van staatssecretaris Albayrak.

“Ik wil Wilders niet de munitie aanreiken om iemand in de Kamer af te slachten, laat staan Khadija Arib, maar rationeel heeft hij gelijk (…) Arib moet kiezen”, aldus het Amsterdamse GroenLinks-raadslid Mohamed Majdoubi in NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag. “Ik ben het nooit met Wilders eens, maar wat dit betreft heeft hij een punt. Een Nederlands parlementariër moet zich niet met dit soort werk inlaten”, zei Mustafa Mejjati, voorzitter van de Nederlandse afdeling van de wereldwijde organisatie Amome van Marokkanen in het buitenland. “Arib moet zich bij haar leest houden. Deze twee werkzaamheden zijn niet te combineren”, aldus Mohamed Dahmani, PvdA-lid en consulent van FNV Bondgenoten. “De Nederlandse belangen lopen niet gelijk aan de Marokkaanse”, aldus Said Harfaoui van de migrantenvereniging AEMS.

Zij allen hadden liever gezien dat PvdA-Kamerlid Arib geen zitting had genomen in een werkgroep die een raad van de Marokkaanse koning adviseert. Net zoals Fatiha Saidi, Belgisch parlementariër, die in tegenstelling tot Arib weigerde mee te doen omdat “deelname me strijdig lijkt met mijn positie als volksvertegenwoordiger. Ik ben gekozen door de Belgische bevolking. Dan kan ik in institutioneel opzicht geen geografische grens overschrijden, die twee sporen botsen. Mevrouw Arib maakt deel uit van een Marokkaanse instelling, die werkt voor de koning, dat kan niet.”

Steun uit Marokkaanse hoek voor het PVV-standpunt, dwars door de gelederen van de FNV, de PvdA en GroenLinks. En deze keer geen reactie van Arib dat het allemaal eerzaam en verantwoordelijk werk is dat juist Marokkanen in hun diaspora ten goede komt. Dat kan ze natuurlijk ook moeilijk zeggen nu diezelfde Marokkanen waarvoor ze het zou doen massaal de vloer met haar werkgroepactiviteiten aanvegen. Nee, dit keer is het verhaal dat haar Marokkaanse broeders en zusters allemaal last hebben van “jaloezie en nijd” of ze zijn “zwaar gefrustreerde handlangers van de vorige Marokkaanse koning”.

Khadija Arib laat nu haar ware aard zien. Kritiek van links of rechts, kritiek van haar Marokkaanse vrienden of collega parlementariërs, alles veegt ze met gelegenheidsargumenten van tafel. Politiek opportunisme in optima forma. Uit de commissie of uit de Kamer, meer smaken zijn er niet beste Khadija.

Zaterdag verbeterde Jan Marijnissen het wereldrecord politiek draaien. Hij zei in een interview met De Telegraaf dat het voor Albayrak “een dikke extra plus” zou zijn als ze haar Turkse nationaliteit zou opgeven, en dat terwijl hij hierover zweeg bij het kamerdebat. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Opvallend is ook dat hij zegt geen enkele druk op Albayrak uit te willen oefenen om haar paspoort onvrijwillig op te geven. Erg jammer, want we weten hoe effectief zijn druk was toen hij zijn oude fractiemaatje Ali Lazrak uit de fractie bonjourde omdat hij geen centen aan de socialistische partijkas wilde afstaan. Ali ligt nu waarschijnlijk op onze kosten lekker van zijn wachtgeld te genieten op het strand van Casablanca.

Op één dag steun van het Marokkaans maatschappelijk middenveld en de socialistische onderkoning van Nederland. En het blijkt niet eens een vervroegde 1 april grap te zijn. De Partij voor de Vrijheid zal iedere schijn van dubbele loyaliteiten van personen in publieke functies blijven bestrijden, en daarbij is de steun van Mohamed, Moustafa, Said, Fatiha en last but not least Jan zeer welkom!

Geert Wilders