Het karakter van veiligheid is universeel, zoals Franklin D. Roosevelt het uitdrukte bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog: „Als ergens de vrede is verbroken, is de vrede voor alle landen in gevaar.” Die woorden zijn nog altijd relevant.

Nog maar twee decades geleden was de wereldvrede in handen van twee rivaliserende supermachten. Nu wordt gesproken over een unipolaire wereld. Wat betekent dat? Een wereld van één meester. In ieder geval heeft die notie niets te maken met democratie. Wij, Russen, worden vaak onderwezen over dat onderwerp. Maar onze onderwijzers willen zelf niets leren.

Het model van de unipolaire wereld is onacceptabel, het biedt geen morele basis voor een moderne beschaving. Toch zie je dat het concept wordt toegepast in internationale kwesties. En met welk resultaat? Unilaterale en vaak onwettige acties lossen geen problemen op. Integendeel, ze hebben nieuwe menselijke tragedies veroorzaakt. Oordeel zelf: er zijn niet minder conflicten, en meer mensen sterven, veel meer.

Wat we zien is de ongebreidelde inzet van militaire macht, waardoor de wereld in een afgrond van permanente conflicten wordt gestort. Het gevolg is dat we de kracht niet meer hebben te zoeken naar politieke oplossingen voor deze conflicten. Tegelijk zien we een groeiende minachting voor internationaal recht.