,,Mij is niets gevraagd”, reageert Melinda Bergen wat bitter op de vrijlating van Pierre Carette, het laatste kopstuk van de CCC dat nog in de gevangenis zat. Melinda was zestien toen haar vader, Marcel Bergen, een van de twee eerste dodelijke slachtoffers van de CCC-bommen werd. Hij was sergeant van de brandweer op die fatale 1 mei 1985. ,,Elk jaar op 1 mei moet ik er terug aan denken.”

Melinda was een enig kind. Haar moeder is ondertussen ook overleden. ,,De Dienst Slachtofferhulp heeft mij een formulier gezonden, met de vraag of ik voorwaarden had voor de vrijlating van de CCC-leden. Ik heb ingevuld dat ze niet in mijn buurt mogen komen. Meer had ik daarin niet te zeggen.”

Melinda werkt nu zelf, net als haar vader vroeger, bij de Brusselse brandweer. Ze leerde er ook Luc, haar man, kennen. ,,Luc werkte voor papa. Die was zijn chef. Luc was vol bewondering voor hem. Die bewuste dag was mijn man met vakantie. Anders was hij er ook in gebleven.”

Uitgelachen om opa
Samen met Marcel Bergen stierf nog een tweede brandweerman, Jacques Van Marke, toen op 1 mei 1985 een brandbom van de CCC ontplofte aan het gebouw van de Vereniging van Belgische Ondernemingen (VBO) in Brussel. ,,De meeste brandweerlieden uit die tijd zijn al met hun pensioen”, weet Melinda. ,,Zij behandelden mij altijd als hun dochter. Maar de nieuwelingen, die weten daar allemaal niets over. Ook mijn twee kinderen vragen soms naar hun opa. Als de oudste (9 jaar) op de speelplaats vertelt dat zijn opa omgekomen is door een bomauto, dan wordt hij uitgelachen. Het is toch erg dat ze daar niet over kunnen spreken.”

Pamflet niet kunnen lezen
Na de aanslag die Marcel Bergen fataal werd, stak de CCC de schuld voor de doden op de rijkswacht. De terroristen hadden gewaarschuwd voor de bom op het noodnummer van de rijkswacht. Toen de met gasflessen geladen Toyota van de CCC begon te roken, belde een bewaker van het VBO de brandweer.