Dit is het toppunt van durven : jarenlang de mensen oplichten en dan een proces voeren tegen personen die de waarheid schrijven. De waarheid kwetst.

Voor Vanden Berghe is de kern van de zaak de ondertitel van het boek. Die luidt: “Voor elke 100 euro in de collectebus van 11.11.11 gaat er 1 euro naar het Zuiden”.

Bij Vredeseilanden zijn de juristen een mogelijke klacht aan het overwegen. “We zijn niet van plan de boeken uit de rekken te laten halen. We hebben de antwoorden op alle aantijgingen op onze website geplaatst. We verkiezen dat de mensen het boek lezen, met onze antwoorden erbij”, aldus Dré Smessaert van Vredeseilanden.

Bij uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts zijn ze nog niet op de hoogte van een klacht. “Het boek ligt vanaf vandaag in de winkels”, zegt uitgever Kristof Lamberigts. “We hebben gisteren via de media vernomen dat men een klacht zou indienen, maar wij, noch de auteur hebben een klacht gekregen.” In totaal zijn er zowat 4.000 exemplaren gedrukt.

Kopen dat boek !

Journalist Thierry Debels klaagt geldverlies ontwikkelingshulp aan
Geld dat wij naar het Zuiden sturen, blijft gewoon in België. Dat zegt journalist Thierry Debels in zijn boek ‘Hoe goed is het goede doel?’. Hij dringt aan op meer openheid over de mislukkingen van hulporganisaties. 11.11.11 overweegt juridische stappen.

‘Honderd euro in de collectebus van 11.11.11 levert slechts één euro in het Zuiden op’, is de ondertitel van het boek. ‘Een ideetje van de uitgever’, zegt auteur Thierry Debels. ‘Over die ene euro wil ik nog discussiëren. Misschien dat het er twee of drie zijn.’

‘Van elke honderd euro gaan er hooguit vijftien naar het Zuiden. Dat zeg ik niet, dat zegt Vredeseilanden zelf in een intern document. In werkelijkheid ligt het nog lager. Een groot deel wordt verkwist, geld gaat verloren aan fraude en projecten mislukken.’

Het kan ook nog minder dan een euro zijn. ‘Vredeseilanden ontvangt jaarlijks twee miljoen euro van particulieren. Aan lonen voor werknemers in België zijn ze meer dan dat kwijt. Eigenlijk gaat er dus nul procent naar het Zuiden. De giften van particulieren worden als hefboom gebruikt. Voor iedere euro die mensen geven, legt de overheid er vijf bovenop.’

Dat kan efficiënter, vindt Debels. ‘Hulporganisaties hebben te veel personeel en vooral te veel managementlagen. De waardeverliezende ketting is te lang. Ik zeg niet dat het bedrijfsleven efficiënter is. Maar daar geeft men zijn falen openlijk toe. Van alle projecten die bedrijven ondernemen, mislukt de helft. Ngo’s (niet-gouvernementele organisaties) zwijgen daarover, uit angst om donateurs te verliezen.’

Hulporganisaties lijden niet alleen onder een gebrek aan openheid en efficiëntie, volgens Debels. ‘Er is ook sprake van regelrechte fraude. Zo moest Vredeseilanden zijn landenkantoor in Zimbabwe sluiten omdat de plaatselijke overheid de fraude niet langer kon aanzien en de boel oprolde. De controle die onze overheid uitvoert, loopt mank.’ Volgens Vredeseilanden is dat voorbeeld uit de lucht gegrepen. Niet fraude was de reden voor sluiting van het kantoor, maar de huidige politieke situatie in het land die de organisaties het werken onmogelijk maakt.

Hoewel de organisatie 11.11.11 in de ondertitel staat, concentreert het boek zich op Vredeseilanden. Is het onderzoek niet te eenzijdig om zulke algemene conclusies te trekken? ‘Ik had vooral over Vredeseilanden informatie tot mijn beschikking, dat klopt. Maar die specifieke organisatie staat bekend als een van de besten. Als dit volgens iedereen die het kan weten een goede, efficiënte ngo is, hoe moet het dan met de rest staan? Er zijn nog altijd ngo’s in ons land die door niemand gecontroleerd worden. Ik heb met een tiental mensen gesproken, onder wie ex-werknemers. Zij zijn totaal gedesillusioneerd, een van hen is zelfs depressief geworden. Voor hen doe ik het. Ik hoop dat de sector een mea culpa slaat en een veranderingsproces op gang brengt.’

Thierry Debels blijft de zaak wantrouwen. ‘Wie zijn geld nuttig wil besteden, kan een voorbeeld nemen aan Luc Verhelst. Die verkocht zijn bouwbedrijf en besteedde de opbrengst van anderhalf miljoen integraal aan ontwikkelingshulp. Achteraf was hij niet te spreken over de inefficiëntie, dus nu gaat hij zelf ter plaatse om te investeren.’ De vraag is maar of particulieren die onafhankelijk en ongecontroleerd gaan helpen, beter werk kunnen leveren.

Volgens Debels komt dat door de werking van de organisatie. Er gaat bijvoorbeeld al 25 procent van het geld naar de lonen van de werknemers hier in België, daarnaast moeten ook de kantoren in het zuiden gefinancierd worden. De partners in het zuiden krijgen ook nog eens 30 procent, en uiteindelijk komt maar 15 procent van het gedoneerde bedrag terecht bij de arme boeren.

Debels beschuldigt ook enkele organisaties die lid zijn van 11.11.11.

Kopen, dat boek !

Dit is een verwijzing naar het artikel van Meervrijheid.nl

Hans-Hermann Hoppe geeft een recensie van “The Death of the West” van Patrick J. Buchanan. Het is met name interessant omdat het achterliggende motieven laat zien waarlangs de democratie en de staat opereren en de vrijheid van het individu inperken.

Patrick Buchanan’s nieuwe boek “The Death of the West” identificeert een sociaal probleem van de eerste orde en verdient het door velen gelezen te worden.

Een probleem identificeren, ook al is het groot, is op zich geen opzienbarende prestatie. Wat Buchanan’s bijdrage opmerkelijk maakt is dat hij een probleem aan de orde stelt waarvan de gezagsdragers ons vertellen dat het niet bestaat, of dat het geen probleem is maar een zegen. In het huidige intellectuele klimaat vereist het een onafhankelijke geest en zelfs moed om te zeggen wat Buchanan zegt. Het feit dat het boek een bestseller is geeft aan dat er genoeg mensen zijn die hun gezonde verstand behouden hebben.

Buchanan beweert dat het Westen – de Christelijke landen – gedoemd zijn. De geboortecijfers zijn overal gedaald beneden het niveau van vervanging. Tegelijkertijd infiltreren Derde Wereld immigranten massaal het Westen, waar ze zich sneller voortplanten dan de oorspronkelijke bevolking. Binnen enkele decennia zullen het Westen en haar eigendommen zonder strijd zijn overgenomen door mensen die vreemd of vijandig staan tegenover de Westerse beschaving. Onze kinderen zullen minderheden zijn in een vreemd land.

Deze suicidale ontwikkeling is het resultaat van een culturele revolutie die Buchanan omschrijft als de de-Christenisering van het Westen. Dit wordt van binnenuit gepromoot door linkse intellectuelen en wordt geassocieerd met de ideeën van seculier humanisme, feminisme, egalitarianisme, moreel relativisme, multiculturalisme, positieve discriminatie, sexuele bevrijding, en hedonisme. Deze revolutie heeft de wil van mensen uitgehold om een productief leven te leiden, zich voort te planten, en om hun eigen cultuur te onderkennen en te verdedigen.

De bewijzen die Buchanan presenteert om deze stelling te onderbouwen zijn indrukwekkend. Helaas zijn zijn argumenten omtrent oorzaak en gevolg dat niet. Zijn voorstellen voor een contrarevolutie komen er in het kort op neer om hem, of iemand als hem, president te maken.

Hij stelt voor om de Republikeinse partij nieuw leven in te blazen door een programma op te nemen van strenge selectieve immigratiebeperkingen, het treden uit diverse internationale organisaties en het stoppen deze te financieren. Tevens dienen de meeste V.S. troepen zich terug te trekken uit het buitenland. Allemaal prachtig. Aan de andere kant wil hij een speciaal overheidsbeleid ten behoeve van de familie. Dit beleid is inkomstenneutraal en zou worden gefinancierd via belastingen op consumptie en import. Het beleid zou de successierechten afschaffen over onroerend goed dat minder waard is dan 5 miljoen dollar. Daarnaast zou het in een belastingaftrek voorzien van drieduizend dollar per kind. Verder zou het belastingprikkels instellen voor werkgevers ten gunste van het in dienst nemen van ouders versus niet-ouders en families met één werkende ouder versus families met twee werkende ouders. Buchanan zou ook rechters met een soortgelijk gedachtengoed aanstellen voor het Hoge Gerechtshof en zou het openbare onderwijs decentraliseren.

Het is niet nodig om de details en de inconsistenties van dit programma nader te bestuderen. De fout ervan is namelijk fundamenteel en overduidelijk wanneer je beseft wat het programma niet behelst (namelijk, datgene waarvan Buchanan blijkbaar meent dat het niet verantwoordelijk is voor het probleem dat hij wil oplossen). Hij gelooft dat een contrarevolutie uitgevoerd kan worden binnen het institutionele kader van een een moderne, gecentraliseerde democratisch georganiseerde natie-staat met haar kern van “sociale” instellingen zoals sociale zekerheid, ziekenfondsen, werkloosheidsuitkeringen en openbaar onderwijs.

Maar deze stelling is tegengesteld aan het gezonde verstand en elementaire economische en politieke theorieen die juist de democratische verzorgingsstaat aanwijzen als de oorzaak van het probleem.

Democratie,- de regering door de meerderheid – kent noodzakelijkerwijs de verplichte herverdeling van inkomen en eigendom. Het afnemen van sommigen – degenen die iets hebben – en het geven aan anderen – degenen die iets niet hebben. De prikkel om wel iets te hebben wordt zo verminderd en de prikkel om niets te hebben wordt zo vergroot. En aangezien datgene wat de bezitters hebben iets “goeds” is en waaraan de niet-bezitters lijden “slecht” is, is het resultaat van zulke herverdeling het beperken van de produktie van “goed” en het stimuleren van de produktie van “slecht”.

Wanneer individuen namelijk worden ontdaan van de verplichting om voor hun eigen inkomen, gezondheid, veiligheid, pensioen, en kinderonderwijs te zorgen zijn de verplichte overheids”verzekeringen” een systematische ondergraving van de persoonlijke verantwoordelijkheid, de familie, verwantschap, gemeenschap, en de kerk. De omvang en het blikveld van de particuliere zorg worden op die manier kleiner. Verantwoordelijkheid, lange termijn visie, burgerschap, vlijt, gezondheid, en conservatisme (”goed”) worden gestraft, en hun tegengestelden (”slecht”) worden gestimuleerd.

Om het Westen te laten herleven moeten deze debiliserende instituten worden afgeschaft en de sociale zekerheid moet weer gelegd worden bij het individu, de verzekeringsmaatschappijen en de liefdadigheid.

Maar het is niet alleen de democratie waar het probleem zit. Wat aan de wortel van het probleem ligt is het instituut staat, d.w.z., een dwangmatig territoriaal monopolie over de uiteindelijke beslissingen en rechtspraak compleet met de macht wetten te maken en belasting te heffen.

Men kan zich afvragen hoe het mogelijk is dat de ideeen die Buchanan verafschuwt zoals secularisme, feminisme, relativisme, multiculturalisme, etc., tot meer konden uitgroeien dan de persoonlijke denkbeelden van enkele geisoleerde individuen? Het duidelijke antwoord daarop is dat het alleen mogelijk was via de macht om wetten te maken, dwz, om uniforme regels op te leggen aan alle inwoners en hun privéeigendom binnen een bepaald gebied. Wanneer deze ideeën niet in wetten zouden zijn vastgeled zouden ze weinig of geen schade hebben berokkend. En het is alleen de staat die wetten kan maken en afdwingen.

Op een meer fundamenteel niveau is het echter zo dat de staat niet louter een instrument is maar ook een uitvoerder. Openbaar onderwijs en sociale zekerheid, en ideeën zoals secularisme, moreel relativisme, etc., hoefden niet eens opgelegd worden aan de staat. De staat heeft namelijk zijn eigen belangen in het stimuleren van zo’n programma.

Zoals men zou kunnen verwachten zal een orgaan als de staat dat gerechtigd is om recht te spreken en belasting te heffen deze macht niet alleen gebruiken maar ook een neiging vertonen de belastingopbrengst te vergroten en haar wettelijke macht en bemoeienis uit te breiden. En aangezien de staat daarbij tegenstand ondervindt bij haar burgers is het in het belang van de staat om deze tegenwerkende krachten te verzwakken. Dat is de aard van de staat en iets anders verwachten is naïief.

Dit betekent bijvoorbeeld dat burgers moeten worden ontwapend. Maar het betekent ook dat het bemiddelende instituten moet verzwakken en uiteindelijk moet vernietigen. De familie, de clan, stam, gemeenschap, vereniging, en kerk met hun eigen interne lagen en rangen van autoriteit. Zelfs wanneer het gaat om een beperkt bebied van rechtspraak bedreigen deze instituten en autoriteiten de positie van de overheid als ultieme territoriale beslisser. De staat moet, om haar claim als ultieme rechter te bekrachten, alle onafhankelijke rechtsgebieden en rechters uitschakelen. Dit vereist de uitholling of zelfs de vernietiging van de autoriteit van de hoofden van huishoudens, families, gemeenschappen, en kerken.

Dit is het onderliggende motief van de meeste overheidsmaatregelen. Openbaar onderwijs en sociale zekerheid dienen dit destructieve doel. De promotie van feminisme, anti-discriminatie, positieve discriminatie, relativisme, en multiculturalisme doen het evenzeer. Ze ondermijnen allemaal de familie, de gemeenschap en de kerk. Ze “bevrijden” het individu van de discipline van deze instituten, om ze uiteindelijk, tegenover de staat, “gelijk,” geisoleerd, onbeschermd, en zwak te maken.

Met name het uitbreiden van het multiculturele beleid naar het gebied van immigratie, waar Buchanan zo over klaagt, ligt hieraan ten grondslag. Eerder zijn de familie, gemeenschaps, regionale, en religieuze verbanden uitgehold. Daarna wordt een omvangrijke buitenlandse immigranteninvasie – met name wanneer men komt uit vreemde en afgelegen plaatsen – door de heersende neoconservatieve-sociaal democratische elites geacht datgene te vernietigen wat nog over was aan nationale identiteit en verbondenheid. Om zo het doel van de ultieme staat van een VS-geleide, multiculturele Wereldorde verder te promoten.

Het laten herleven van het Westen vereist dat de centrale natie-staat moet worden weggehakt, en dat de beperkende cq. beschermende instituten zoals de familie, de gemeenschap, en de kerk worden hersteld naar hun oorspronkelijke positie als deel van een natuurlijke orde die bestaat uit een reeks van concurrerende rechtsgebieden en rangen van autoriteit.

Weinig of niets van dit alles zal nieuw zijn voor conservativen, maar Buchanan schijnt dat niet te zien. Hij uit weliswaar enige kritiek op de democratie maar biedt geen principieel argument. Hij beweert zelfs dat “als Amerika gestopt is een Christelijke natie te zijn dan is dat omdat het gestopt is een democratisch land te zijn.” Dit is een opmerkelijke uitspraak gezien het feit dat zowel de familie als de Christelijke kerk geen democratische instituten zijn (en voor zover ze dat wel zijn zitten ze in de problemen).

Uiteindelijk zet Buchanan zijn kritiek niet helemaal door. Er is geen vleugje van anti-statisme te vinden in zijn boek. De status quo van een centrale democratische natie-staat wordt zonder morren geaccepteerd. De strijd voert tussen Republikeinen en Democraten, de oplossing zou moeten komen van Washington DC, en Richard Nixon en Ronald Reagan (en in mindere mate Robert Bork, John Ashcroft, en George W. Bush) zijn “good guys.” Buchanan concludeert niet wat het gezonde verstand en theoretische analyse suggereren: dat de beide partijen, het congres, het Hoge Gerechtshof, en de president (en zijn “good guys”) – het democratische systeem – iets te maken zouden kunnen hebben met de dood van het Westen.

Toch komt Buchanan’s falen niet als een complete verrassing. Je hoeft alleen maar te denken aan zijn eerdere aanvallen op de klassieke vrijhandelsdoctrine en de “overleden Oostenrijkse econoom” Mises, of aan zijn protectionistische oproepen om Amerikaanse produkten te kopen. Dezelfde onwetendheid inzake economische theorie die hij in deze gevallen ten toon spreidde belet hem om de hier besproken materie tot in de kern te begrijpen.

Gedurende zijn verloren presidentiele campagnes presenteerde Buchanan zich als een revolutionair. Als een sterke voorstander van een sterke centrale overheid en zijn levenslange verbondenheid met Washington DC is hij in feite deel van het establishment (hoewel hij daarvan het enfant terrible zou kunnen zijn). Het is niet waarschijnlijk dat hij alsnog leert wat hij nog niet gedaan heeft. In plaats daarvan zal hij doorgaan om veel van zijn talent te verspillen in contraproductieve politieke campagnes en manoeuvres. Toch zou zijn “Death of the West” de katalisator kunnen vormen voor de vorming van een echte contrarevolutionaire beweging om het Westen nieuw leven in te blazen. Als de slimsten en meest nieuwsgierigen van zijn lezerskring maar inzien welke rol de staat en de democratie spelen in de ondergang van het Westen.

“Politicoloog” Marc Spruyt herwerkte voor zijn jongste boek voor een groot deel de teksten die eerder verschenen op de website www.Blokwatch.be, waarvan hij de oprichter is. Die handelen onder meer over het Vlaams Blok-proces, de naamsverandering, het racisme van de partij, het heimwee naar een fout verleden, het geweld, de ideeën over vrijheid, cultuur en media, het economisch congres en het cordon sanitaire.

Het boek is in de eerste plaats geschreven voor de nieuwe kiezers, de jongeren tussen 18 en 20 jaar die voor het eerst gaan stemmen en nauwelijks op de hoogte zijn van de politieke geschiedenis voor 2004, het jaar dat het Vlaams Blok wegens racisme veroordeeld werd. De tijd is immers voorbij dat de jongeren progressiever stemden dan de gemiddelde kiezer. Het Vlaams Belang heeft intussen zijn achterstand bij de jongeren bijgebeend, aldus Spruyt.

Het focust niet op de kiezers van het Vlaams Belang, maar op wie de entourage van het VB uitmaakt, aldus nog Spruyt. Hij waarschuwde vrijdag dat het Vlaams Belang-programma niet zomaar geloofd mag worden. “Naast het offici‘ëe programma bestaat er blijkbaar nog een ander waarnaar de partij teruggrijpt wanneer het haar uitkomt”. Bij het bezoek van de partijtop aan Marokko in 2005 werd een terugkeerfonds geëist. Dat voorstel staat niet in het offici‘le partijprogramma, maar stond wel in het 70-puntenplan.

Volgens de auteur zorgen de verruimers zoals Jurgen Verstrepen of Freddy Van Gaever weliswaar voor een verruiming van het electoraat, maar niet van de standpunten. Verstrepen sluit inzake media volledig aan bij de Vlaams Blok-standpunten, terwijl Van Gaever inzake stakingen en vakbonden op de partijlijn zit.

Marc Spruyt wees er voorts op dat het Vlaams Blok in 1991 de kans kreeg om het cordon sanitaire (dat op 10 mei 1989 getekend werd) te doorbreken. De partij had toen recht op één ministerpost in de proportioneel samengestelde Vlaamse regering, maar weigerde die omdat de partij te weinig gewicht in de regering zou kunnen doen gelden.

De auteur, die van bij het ontstaan van de partij lid was van het Vlaams Blok, werd in 1999 door Gerolf Annemans uit de Verenigde Staten gehaald om de studiedienst van de partij te coördineren. Hij omschrijft zichzelf als een Vlaams nationalist en separatist. Het Vlaams Blok evolueerde volgens hem in de jaren ‘80 in de verkeerde richting, onder meer door de nadruk op het vreemdelingenthema onder invloed van Filip Dewinter.

Doordat Van Cleemput de macht van Annemans binnen de partij overschatte, kwam er van een stijlverandering niets terecht. Volgens Van Cleemput is het cordon sanitaire de garantie dat de top van het Vlaams Blok – hij weigert over Vlaams Belang te spreken – aan het hoofd van de partij blijft. De auteur is momenteel lid van de N-VA, maar woont in Griekenland. Op korte termijn heeft hij naar eigen zeggen geen politieke ambitie.

Vanuit zijn functie had Geert Van Cleemput een goed zicht op de werking van de partij. Vlaams Geblokkeerd geeft de lezer dan ook een kijk in de interne keuken van het Vlaams Blok/Belang en de relatie tussen de top, de verkozenen en kaderleden, weliswaar gezien vanuit het oogpunt van iemand die met veel heisa uit de partij ontslagen werd.

Naast zijn wedervaren binnen de partij, maakt hij ook een analyse van de partij en de schade die het vreemdelingenstandpunt heeft veroorzaakt, niet alleen voor het Vlaams Blok/Belang, maar ook voor de Vlaamse Beweging. Die is momenteel verlamd door de tegenstelling tussen VB- en N-VA-gezinden.

De Vlaamse Beweging moet volgens Van Cleemput opnieuw macht verwerven in de media, het onderwijs, de zakenwereld, het middenveld, de vakbonden en de kerk. Geert Van Cleemput, Vlaams Geblokkeerd, is een uitgave van Manteau, telt 384 pagina’s en kost 22,50 euro. (

Dit is een verwijzing naar het boek

“Mijn Brussel, al ben je een lelijk huis, toch voel ik mij hier veilig thuis…” Een paar verzen uit het lied Brussel van Johan Verminnen. Het vertolkt goed het gevoel dat velen tegenover de hoofdstad hebben.
Enerzijds een stad die op sommige plaatsen gebukt gaat onder schrijnende armoede en smeulende spanningen tussen verschillende gemeenschappen, en anderzijds een stad met veel pittoreske en kosmopolitische kanten.

Volgens de European Cities Monitor (editie 2004) is Brussel de vierde Europese zakenstad, na Londen, Parijs en Frankfurt. Dat heeft natuurlijk in belangrijke mate te maken met de rol van Brussel als Europese hoofdstad en zijn functie als hoofdkwartier van de Navo. En toch wordt over Brussel steen en been geklaagd. De werkloosheid scheert er hoge toppen. Terwijl de werkloosheidsgraad bij de oprichting van het gewest in 1989 nog 12 % bedroeg, is dat cijfer nu gestegen tot 22 %. Dat is een hoger percentage dan Wallonië en mijlenver verwijderd van de Vlaamse cijfers (zo’n 8 %).

Een paradox, want de aanwezigheid van de Europese instellingen in Brussel en een aantal internationale organisaties zorgt voor duizenden jobs. Die werkgelegenheid zorgt natuurlijk voor een sterke groei van het Brusselse bruto binnenlands product (bbp). Volgens het Instituut voor de Nationale Rekeningen (INR) steeg het aandeel van de Brusselse economie in het Belgische bbp de voorbije tien jaar van 19 % tot 19,3 % in 2004. Dat lijkt niet veel, maar het aandeel van Antwerpen daalde van 12,4 naar 11,3. De voorbije tien jaar kende het Brussels Gewest een groei die vergelijkbaar was met die van het Vlaams Gewest.

Maar wie de cijfers van nabij bekijkt, merkt dat er wel degelijk een probleem is. In 2004 kende het gewest slechts een groei van 1,3 %, terwijl die in Vlaanderen (2,2 %) en ook Wallonië (1,7 %) hoger lag. In 2003 was de situatie nog bedroevender, met een stijging van 0,4 %.

Aantrekkingskracht van de rand

Dat is onder meer te verklaren door de verschuiving van de economische activiteit naar de Brusselse rand, en vooral de streek rond Zaventem. Die regio kende het voorbije decennium de sterkste groei in heel Vlaanderen. Maar hier geven de jongste regionale rekeningen aan dat de groeimotor ook in de rand begint te sputteren (de groei ligt er voor het eerst onder het Vlaamse gemiddelde).

Het Brusselse aandeel in het bbp beloopt dus meer dan 19 %, met een bevolkingsaandeel van amper 10 %. Maar dat geeft een vertekend beeld. Brussel is slechts goed voor 11,2 % van het “primaire inkomen” (wat de Brusselaars verzamelen dankzij arbeid en vermogen). Het verschil is wat de pendelaars meenemen. Enkele jaren geleden lag de gemiddelde opbrengst per inwoner in de personenbelasting in Brussel onder het Belgische gemiddelde. In 1996 lag dat er nog boven en in 1970 lag het 60 % hoger. De neerwaartse trend is te verklaren door de vlucht naar de Brusselse rand. Intern is de stad ondertussen aan het marginaliseren.

“Brussel is een enorme paradox,” zegt Jan Van Doren, adjunct-directeur bij het kenniscentrum van Voka. “Een werkloosheid van 22 % lijkt moeilijk te begrijpen als Brussel zichzelf een economisch centrum noemt. De jobs in Brussel – 640.000 – worden voor ruim de helft ingenomen door niet-Brusselaars, waarvan nagenoeg 220.000 Vlamingen. Bij de 90.000 Brusselse werkzoekenden stapelen de problemen zich op. Negentig procent van de werklozen kent geen Nederlands.
Zeventig procent van de leerlingen verlaat het Franstalige technisch en beroepsonderwijs zonder diploma.”

Laaggeschoolden komen niet aan de bak, terwijl er in Brussel met zijn internationale karakter wel plaats voor is (horeca, poetsdiensten, koeriers…). Bovendien werkt de BGDA – de Brusselse tegenhanger van de VDAB – niet goed en is er een gebrekkige mobiliteit van werknemers tussen Brussel en de rand. Al is er nu wel een samenwerkingsakkoord afgesloten tussen de VDAB en de BGDA om vacatures uit te wisselen.

De last van het onderwijs

De sociaaleconomische problemen waarmee Brussel kampt, worden door de lokale politici aangegrepen om meer geld te vragen van de federale overheid. De argumenten die daarvoor worden aangehaald, zijn klassiek: Brussel heeft een internationale functie, Brussel kampt met specifieke problemen, maar vooral: Brussel is te klein om als volwaardig gewest te functioneren en dat moet financieel gecompenseerd worden. Het calimerocomplex, weet u wel.

In een pas verschenen boek van Brussels volksvertegenwoordiger Jan Béghin (SP.A) (*) blijkt dat Brussel slechts een klein gedeelte van de opbrengst van de personenbelasting krijgt die door de federale overheid over de drie gewesten worden verdeeld. Na correctie via een solidariteitsmechanisme bedraagt het doorgestorte bedrag per inwoner in Brussel 734,67 euro. In Vlaanderen is dat 838,76 en in Wallonië 921,51 euro. Het Brussels Gewest wordt dus ondergefinancierd, is de conclusie van Béghin.

Een stelling die niet klopt. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft niet echt te klagen over de middelen die het van andere overheden krijgt of via eigen belastinginkomsten binnenhaalt. Het argument dat Brussel extra middelen nodig heeft voor haar hoofdstedelijke en internationale functie bijvoorbeeld klinkt hol. Jaarlijks krijgt Brussel 100 miljoen euro om die rol te vervullen. Komt er nog bij dat die middelen in het recente verleden werden aangewend voor andere zaken dan de hoofdstedelijke rol. Zo zou een deel van het geld worden besteed voor het zwembadproject van SP.A-minister Pascal Smet. Het is dus een blanco cheque.

Bovendien kregen de deelstaten met de Lambermont- akkoorden van 2001 extra middelen. Er kwamen bevoegdheden bij en ook voor de gemeenschappen (bevoegd voor persoonsgebonden materies als onderwijs) kwamen er extra middelen vrij. Jan Van Doren: “Er was dus sprake van een herfinanciering van de gemeenschappen en in het bijzonder van de Franse Gemeenschap. De Franse – en ook de Vlaamse door de wafelijzerpolitiek – heeft daar aanzienlijke bonussen uitgehaald.”

De extra ademruimte voor de Franse Gemeenschap was meer dan welkom. Het Franstalige onderwijs heeft jarenlang met financiële problemen gekampt. Dat bracht in Brussel mee dat problemen van de Franse Gemeenschap op de negentien Brusselse gemeenten werden afgewenteld.

Deze situatie blijft voortduren door het speciale karakter van het Franstalige onderwijs in Brussel. Dat zit zo. Wat het onderwijs betreft, bestaat er in Brussel een uitgebreid net van het gemeentelijk onderwijs en wentelt de Franse Gemeenschap veel uitgaven af op de gemeenten. De gemeenschapsscholen (aan Franstalige kant tenminste) zijn in Brussel minder ontwikkeld en de gemeentescholen nemen die taak over. Uit een jaarlijkse analyse die Dexia van de lokale financiën maakt, blijkt dat de Brusselse gemeenten relatief meer uitgeven aan onderwijs dan die in Vlaanderen en Wallonië. De uitgaven per kop voor onderwijzend personeel bedroegen voor de periode 2004-2005 in Brussel 240 euro. In Vlaanderen was dat 86 euro. En dat is zelfs gecorrigeerd als we een vergelijking maken met gemeenten van meer dan 50.000 inwoners. Dan lagen die uitgaven met 208 euro nog altijd onder de Brusselse score.

Met dank aan het vastgoed

Legitimeren die hoge uitgaven extra inkomsten? Jan Van Doren betwijfelt het. Brussel haalt door zijn specifieke rol ook extra inkomsten binnen. Dat is het zogenaamde hoofdstedelijke dividend. Uit een onderzoek van 2001 bleek dat het gewest toen over 421 miljoen euro meer middelen beschikte dan de andere gewesten. En de negentien gemeenten hadden 199 miljoen euro meer middelen. Het hoofdstedelijke dividend werd zo op 620 miljoen euro geraamd.

Ondertussen is dat dividend niet afgenomen, integendeel. Bovendien moeten we een aantal andere bonussen die Brussel krijgt, in rekening nemen. Volgens de berekeningen van Trends bedraagt het Brusselse hoofdstedelijke dividend anno 2006 op zijn minst 1 miljard euro. Hoe komen we aan dat cijfer?

Laten we eerst naar de gemeenten kijken. Het dividend kan op een tamelijk eenvoudige manier berekend worden. Op basis van het Dexiaonderzoek naar de lokale financiën (cijfers van 2005) beschikken we over de totale ontvangsten van alle gemeenten per gewest. We maken een gewogen gemiddelde van de ontvangsten van de gemeenten van het Vlaams en Waals Gewest en maken een vergelijking met Brussel. Een snelle berekening toont aan dat de inkomsten per inwoner voor de Brusselse gemeenten 501 euro hoger liggen dan die van de niet-Brusselse gemeenten. Dat betekent 501 miljoen euro extra middelen in Brussel (501 x 1 miljoen inwoners), alleen al op gemeentelijk vlak.

Als we naar de belastingopbrengsten kijken van de Brusselse gemeenten, dan blijken die vooral uit de opcentiemen op de onroerende voorheffing te komen. Die zijn goed voor bijna 60 % van de belastinginkomsten, terwijl dat in Vlaanderen en Wallonië slechts 40 % is. Dat komt voornamelijk door de hogere belastbare grondslag van het kadastraal inkomen door de concentratie van gebouwen en de relatief hoge prijzen van vastgoed.

De opcentiemen op de onroerende voorheffing zijn op een dubbele manier een belangrijke bron van inkomsten. Ze liggen in Brussel hoger, terwijl de aanslagvoet van de aanvullende belasting op de personenbelasting (een ander belangrijk onderdeel van de gemeentelijke belastingsontvangsten) in Brussel een stuk lager ligt dan in Vlaanderen en Wallonië (6,68 % tegen meer dan 7 % als nationaal gemiddelde). Brusselse gemeenten halen dus veel van hun belastingen uit vastgoed en dat is een voordeel van hun centrumfunctie.
Brusselaars worden hier zeker niet leeg-gemolken. Veel eigenaars van gebouwen in Brussel zijn immers niet-ingezetenen.

Solidariteit kost 174 miljoen euro

Dezelfde redenering geldt ook voor het gewest. De “arme” bevolking heeft niet zo’n weerslag op de toestand van het gewest. Met de Lambermontakkoorden wou de regering ook meer doen voor de gewesten en er werden een aantal belastingen geregionaliseerd zoals registratierechten en verkeersbelastingen. Maar die operatie moest wel budgettair neutraal zijn in de verhouding federaal-regionaal. Dat wil zeggen: wat er extra aan gewestbelastingen binnenkwam, werd afgetrokken van de dotatie die via de personenbelasting werd overgeheveld naar de gewesten. “Maar men heeft het niet volledig gecompenseerd,” zegt Van Doren. “Want wat men aftrekt van de personenbelastingdotatie, groeit minder sterk dan de overgedragen gewestbelasting. Het hangt ook allemaal af van het fiscale beleid. Als een gewest de registratierechten verlaagt, kan dat voor meer opbrengsten zorgen.”

En dan is er nog de solidariteitsbijdrage die Brussel krijgt voor zijn lagere opbrengst van de personenbelasting dan het nationale gemiddelde. Die bijdrage is momenteel 174 miljoen euro.

Dat stelt de cijfers die Jan Béghin in zijn boek naar voren brengt in een ander daglicht. Het klopt dat de Brusselaars per capita 100 euro minder uit de opbrengst van de personenbelasting halen dan de Vlamingen, en 200 euro minder dan de Walen. Maar een aantal zaken moeten budgettair neutraal blijven. Dat is de zogenaamde negatieve term die duidt op de vermindering van de aan de gewesten overgedragen personenbelasting bij wijze van compensatie voor de vanaf 2002 geldende nieuwe gewestbelastingen. En daar haalt Brussel naar verhouding meer uit dan de andere gewesten.

Extra gewestbelastingen

Er bestaat dus ook op gewestelijk vlak een hoofdstedelijk dividend. De beste manier om dat te berekenen, is de ontvangsten per capita voor het Vlaams en het Waals Gewest te bekijken en daar een (gewogen) gemiddelde van te maken. We vermenigvuldigen deze gemiddelde ontvangsten per capita (Vlaanderen-Wallonië) met het aantal Brusselaars en vergelijken het resultaat met de werkelijke ontvangsten van het Brusselse Gewest. Het verschil is het hoofdstedelijke dividend: 469 miljoen euro. Dit dividend heeft vooral te maken met de relatief hoge gewestbelastingen in Brussel (alweer vooral ten gevolge van hoge vastgoedprijzen, waaraan registratierechten en successierechten zijn gerelateerd).

Een ander snoepje dat uit de Brusselse begroting blijkt, is de “dode hand”. Die komt neer op een gedeeltelijke compensatie voor de vrijstelling van onroerende voorheffing voor gebouwen van openbare instellingen ten gunste van het Brussels Gewest. Dit jaar zou dat rond de 39,8 miljoen euro moeten draaien.

De theorie dat Brussel niet genoeg geld krijgt, klopt dus niet. Er werden bovendien in het verleden geregeld samenwerkingsakkoorden afgesloten tussen het gewest en de federale regering. Zoals het Belirisprogramma, dat in de jaren negentig de Brusselse infra-structuur moest aanpassen aan de internationale noden. Tussen 1993 en 2003 werd daarvoor een budget voorzien van meer dan 691 miljoen euro (gemiddeld 60 miljoen per jaar). Meer dan 567 miljoen euro werd daarvoor ook daadwerkelijk vastgelegd. Tussen 2005 en 2007 werd zelfs een meerjarenbudget van ongeveer een half miljard euro voorzien.

Als we deze cijfers samenvoegen met het gemeentelijk en gewestelijk dividend, komen we tot een hoofdstedelijk dividend van 1,13 miljard euro per jaar.

In deze hele analyse hebben we de transfers in de sociale zekerheid buiten beschouwing gelaten. In dat geval zou de Brusselse bonus nog een stuk hoger liggen. De hoge inkomsten worden natuurlijk verantwoord door hoge uitgaven, zo blijkt uit een studie van de universiteit van Namen. Brussel geeft per inwoner 49 % meer uit dan Vlaanderen, is daar de conclusie.

Gebrek aan efficiëntie

De uitgaven liggen in Brussel weliswaar veel hoger, maar dat leidt nog niet tot de nodige efficiëntie. Brussel heeft dus wel degelijk een probleem, maar het aanreiken van de oplossingen is niet simpel.

Het heeft geen zin dat Brussel opnieuw langs de kassa passeert. “Voordat Brussel extra middelen vraagt of krijgt, zou men beter een goede audit maken van die hoofdstedelijke functie,” zegt Jan Van Doren.
“Kernvraag is dat er geen efficiëntieverbeteringen mogelijk zijn binnen Brussel zelf. En dan gaat het over die versnippering van gemeentelijke bevoegdheden. Die doen de uitgaven aandikken.” In Brussel doen zich door die versnippering absurde situaties voor, zoals een weg die plots versmalt wanneer er een gemeentegrens wordt overschreden.

Een overdracht van een aantal bevoegdheden naar het gewest en een betere samenwerking tussen gemeenten dringt zich dus op. Het onderscheid, of de onduidelijkheid van het onderscheid, tussen gewest en gemeente is een probleem. Een fusie van de negentien Brusselse gemeenten werd al meer dan eens voorgesteld, maar botste op een njet.

Voka pleit al langer voor een platform, waarbij niet alleen Brussel maar ook andere gewesten betrokken zijn om mee te beslissen over een aantal investeringen in de hoofdstad. Dat kan via een hoofdstedelijke commissie. “Voor een aantal grensoverschrijdende problemen moet je verder kijken dan het gewest,” zegt Van Doren.

En dan is er nog de arbeidsmarkt, waar de situatie schrijnend is. De Brusselse werklozen volgen amper opleidingen. Beroepsopleidingen die de VDAB in Brussel organiseert, worden maar voor 30 à 35 % gevolgd door Brusselaars. De rest zijn Vlamingen uit de rand. Blijkbaar stuurt de BGDA te weinig werkzoekenden door voor een opleiding. Extra opleiding is nochtans nodig voor de massa drop-outs. Net op een ogenblik dat de diensteneconomie een sterke vraag kent, zijn er te weinig mensen beschikbaar met de juiste talenkennis en de gepaste werkethiek. Negen procent van de uitgaven van het Brussels Gewest gaat naar tewerkstelling, maar driekwart van de middelen zijn bestemd voor nepstatuten (vooral gesco’s of gesubsidieerde contractuelen). En er is het zwartwerk.

Een vaak gehoorde kritiek in ondernemerskringen is dat de nadruk in Brussel vooral ligt op buurtontwikkeling, niet op economische ontwikkeling. Ondernemers blijven in de kou staan en de fiscale druk is zwaar. Er zijn in totaal 800 gemeentelijke taksen die iedereen treffen. Een recente studie toont aan dat de belastingen in Brussel (lokaal en regionaal) gemiddeld 50 % hoger liggen dan in de rand.

(*) Jan Béghin (red.), Armoede in Brussel, Epo, 2006.

In “The End of History and the Last Man” uit 1992 verkondigde Fukuyama de boude stelling dat na de implosie van het Sovjetimperium de geschiedenis aan haar einde was gekomen en de liberale waarden en de democratische samenlevingen dra zouden triomferen. Het werk was een van de voornaamste inspiratiebronnen van het Project for a New American Century (PNAC) van de neoconservatieven, de ideeën bij uitbreiding een (van de) rechtvaardiging(en) voor Bush en de zijnen om Irak binnen te vallen.

In zijn nieuwe boek stelt Fukuyama dat vooral de Irak-oorlog er verantwoordelijk voor is dat de VS aan geloofwaardigheid en morele autoriteit ingeboet hebben. En het verdrijven van het regime van Saddam Hoessein heeft het al wereldwijd bloeiende anti-Amerikanisme alleen maar aangewakkerd, luidt het, vooral dan in de Arabische wereld.

De “retoriek over de Vierde Wereldoorlog en de globale oorlog tegen het terrorisme” van de regering-Bush, net als de “apocalyptische visie van de bedreiging door de islamitische wereld” zijn mateloos overdreven of “opgeblazen bedreigingsscenario’s”, aldus de geschiedkundige.

En nog: voor de oorlog in Irak was er sprake van een “oorlog tegen een paar duizend mensen over de hele wereld. Nu is de omvang van het probleem toegenomen, omdat we in een wespennest gepookt hebben”, en omdat Washington geen weloverwogen stabiliseringsplan voor Irak had.

Niet dat Fukuyama plots twijfelt aan de noodzaak van een gedemocratiseerde wereld en de bijzondere rol van de VS daarin (het bekende “exceptionalisme”). Hij verwijt Washington echter, door de successen in de strijd tegen het fascisme en het communisme in de twintigste eeuw en onder Bush en de invloed van de ‘neocons’, iets te offensief te werk gegaan te zijn. Bush is iets te enthousiast geweest in het opleggen van het Amerikaanse democratische model aan andere landen. De Amerikaanse president heeft volgens de historicus met zijn unilaterale handelwijze en zijn doctrine van de ‘preemptive strike’ (eigenlijk: preventieve oorlogsvoering) een “belangrijke hoeksteen van de Amerikaanse buitenlandpolitiek”, de regimewissel namelijk, “in diskrediet gebracht”.

Fukuyama zou graag een terugkeer zien naar de “idealistische kern” van het neoconservatieve denken. Hij dringt aan op een nieuwe, “behoedzame” Amerikaanse buitenlandpolitiek, die de angst voor de supermacht beperkt. Want: de wereld deelt de zelfinschatting van de Amerikanen niet dat de VS er een “goedmenende en welwillende hegemonie” (benevolent hegemony) op nahouden. Fukuyama acht ook een nieuw netwerk van multinationale organisaties noodzakelijk.

De geschiedkundige mag dan een moedig scenario voor een nieuwe wereld schetsen, een antwoord voor de huidige crisissen en een uitweg voor het moeras waarin de VS in Irak verzeild zijn geraakt, geeft hij niet. Mocht president Bush het boek van Fukuyama lezen, kan hij alleen tot het (vermoedelijk niet geheel nieuwe) inzicht komen dat een wereld op papier ontwerpen beslist eenvoudiger is dan een theorie succesvol in een beleid om te zetten.

“America at the Crossroads: Democracy, Power, and the Neoconservative Legacy” van Francis Fukuyama ligt in de Nederlandse vertaling rond 20 april in de winkel.

Verbintenissen tussen artsen en industrie zijn zelden transparant. Financiële afspraken worden vastgelegd in contracten met geheimhoudingsclausules. Tijdens een strafrechtelijk onderzoek in 1999 tegen het farmaceutisch bedrijf MSD verhoorde de Inspectie voor de Gezondheidszorg een medisch specialist die op grote schaal nascholing gaf over een migrainemiddel van MSD. Zijn cursisten – huisartsen – zagen hem als onafhankelijk.

Ze wisten niet dat de man een contract met MSD had als adviseur voor marketing en medische zaken, voor hetzelfde middel waarover hij nascholing gaf. Hij had dat niet gemeld. Dat was niet de gewoonte; ook de farmaceutische bedrijven die de nascholingen organiseerden, schreven dit niet voor.

De arts ontving, boven op zijn inkomen als medisch specialist, een kleine 70000 euro per jaar honorarium van MSD. Tijdens het verhoor vroeg hij bezorgd aan de opsporingsambtenaar van de inspectie of zijn relatie met MSD in de strafzaak openbaar zou worden gemaakt. De inspecteur sloot dit niet uit. De specialist schrok zichtbaar volgens de inspecteur. Hij voorzag dat dan ook de concurrenten van MSD op de hoogte konden raken van zijn contract met dit bedrijf, waardoor hij in problemen zou kunnen komen. Want de arts had soortgelijke contracten bij nog drie farmaceutische fabrikanten. Naast MSD had hij ook aan die firma’s exclusiviteit toegezegd, maar die belofte was hij niet nagekomen. De arts kluste per jaar voor zo’n 280000 euro bij, voor vier verschillende firma’s.

Een selecte groep specialisten en huisartsen speelt een belangrijke rol bij het opstellen van richtlijnen voor de behandeling van patiënten. Ze gelden als experts op hun vakgebied. Het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) en het kwaliteitsinstituut voor de gezondheidszorg CBO zijn twee organisaties die dit soort standaarden maken. Het NHG doet dat voor huisartsen, het CBO voor behandelaars in het hele veld van de gezondheidszorg.

De NHG-standaarden zijn wereldwijd een begrip in medische kringen. Ze zijn voor huisartsen en ook voor andere medisch beroepsbeoefenaren een belangrijk naslagwerk voor de behandeling van gezondheidsklachten. In de richtlijnen worden adviezen gegeven over voorkeursmedicijnen. Veiligheid, effectiviteit en ten slotte de prijs bepalen welke middelen het predikaat ’eerste keus’ krijgen.Voor farmaceutische bedrijven is het van het grootste belang dat hun producten in de behandelstandaarden worden genoemd, liefst als middel van eerste keus.

Behandelstandaarden worden regelmatig aangepast aan de laatste stand van wetenschap. Voor de farmaceutische industrie is zo’n aanpassing een belangrijke kans om invloed uit te oefenen. Dezelfde artsen en wetenschappers die producenten inhuren als adviseur en consultant worden niet zelden gevraagd deel uit te maken van de werkgroepen die nieuwe richtlijnen voorbereiden. Belangenverstrengeling ligt dan als reëel risico voor de hand.

„Wij weten natuurlijk niet alles”, zegt Arno Timmermans, medisch directeur en bestuursvoorzitter van het Nederlands Huisartsen Genootschap, „maar er zijn heel veel artsen betrokken bij medisch onderzoek dat wordt gefinancierd met geldstromen van de farmaceutische industrie. Of ze zitten in adviesorganen van fabrikanten.

Soms willen wij die deskundigen inschakelen bij het opstellen van onze standaarden. Tot voor kort mocht je dan echter niet meedoen in een werkgroep. Maar het gebeurt weleens dat we dan niet meer over voldoende deskundigen konden beschikken.

Daarom hebben we de procedure aangepast. Leden van werkgroepen moeten tegenwoordig openheid geven over hun banden met het bedrijfsleven.”

„Dat wordt dan besproken in de werkgroep en waar relevant opgenomen bij de verantwoording van de richtlijn. We weten dat de industrie een groot belang heeft bij de NHG-standaarden. Als wij een nieuwe standaard autoriseren, dan wordt er de volgende dag feestgevierd bij de producent van het middel van eerste keus.”

Tijdens de voorbereidingen voor een nieuwe standaard probeert de farmaceutische industrie steevast de discussie te beïnvloeden, weet Timmermans. Hij vindt dat legitiem zolang dat openlijk gebeurt. „Ze willen graag commentaar leveren op een concept-behandelstandaard. Wij beginnen daar niet aan. We stellen die standaarden op met verantwoorde en controleerbare methoden. Het wetenschappelijke debat wordt vervolgens in het openbaar gevoerd. Wij hebben geen zin om voor elke behandelstandaard in discussie te gaan met de industrie. Ze komen altijd met stapels wetenschappelijk onderzoek en je kunt je afvragen of die studies altijd even netjes zijn uitgevoerd.”

Fabrikanten proberen ook langs omwegen de richtlijnontwikkeling bij te sturen. Medisch directeur Arno Timmermans van het Nederlands Huisartsen Genootschap noemt het voorbeeld van een diabetesrichtlijn, waarbij belangenorganisaties en de Nederlandse Diabetes Federatie invloed trachtten uit te oefenen.

„Je wordt soms benaderd door expertgroepjes van huisartsen, die vaak geheel of gedeeltelijk worden gefinancierd door de farmaceutische industrie.” Ook patiëntengroeperingen laten hun advisering aan richtlijnwerkgroepen dikwijls over aan artsen van wie niet altijd duidelijk is wat hun belangen zijn. NHG- directeur Timmermans: „Als wij zo’n vereniging om commentaar vragen, komt er vaak een medisch specialist opdagen met een reactie namens de patiëntenorganisatie. Je moet je afvragen in hoeverre de industrie daarachter zit.”

De behandelstandaarden van het NHG zijn niet zo heilig dat praktiserende artsen ze blindelings volgen, weet Timmermans. „Dokters wijken te makkelijk af van de afspraken. De pijnstiller Vioxx werd al voorgeschreven voordat het middel ook maar in één richtlijn werd genoemd. Hoe kan dat, vraag je je af.”

De directeur van het NHG geeft het antwoord zelf: „Het komt doordat de farmaceutische industrie er altijd weer in slaagt het voorschrijven door de dokter te beïnvloeden. Uiteindelijk zijn het toch de dokters die dat recept uitschrijven.

Het NHG vindt dat een middel door de tijd zijn effectiviteit en veiligheid moet hebben bewezen. Maar als je als industrie dubbel zoveel investeert in marketing als in wetenschappelijk onderzoek, heeft dat kennelijk wel effect. Patiëntenorganisaties worden door de industrie gebruikt om geneesmiddelenvergoeding te bewerkstelligen, zonder dat echt sprake is van een medisch-inhoudelijke onderbouwing. Dat is vaak pure marketing.”

De verwevenheid van de farmaceutische industrie met medisch experts die richtlijnen opstellen, zit diep. In 2002 publiceerden drie Canadese wetenschappers de resultaten van een studie onder 192 artsen die tussen 1991 en 1999 betrokken waren bij het opstellen van 44 Amerikaanse en Europese behandelrichtlijnen voor veelvoorkomende ziekten. Uit hun onderzoek bleek dat 87 procent van de auteurs een relatie had met de farmaceutische industrie, 58 procent had geld ontvangen voor medisch onderzoek en 38 procent had als adviseur of consultant voor een farmaceutisch bedrijf gewerkt. Bovendien bleek dat 59 procent een financiële relatie had met een fabrikant die een product leverde voor de aandoening waarover de behandelrichtlijn ging.

In meer dan de helft van de gevallen was er in de richtlijnwerkgroep geen enkele verplichting om financiële banden met het farmaceutische bedrijfsleven te melden. Opvallend was verder dat 7 procent van de betrokken artsen van mening was dat hun relatie met de industrie van invloed was op hun aanbevelingen; 19 procent van de auteurs meende dat de banden die hun co- auteurs hadden met de industrie hun beslissingen hadden beïnvloed.

In Huisarts en Wetenschap, het wetenschappelijk orgaan van het NHG, werd kort na het verschijnen van de Canadese studie gepleit voor publicatie van de banden van auteurs met de industrie bij de NHG-standaarden. ’Al was het maar om twijfels weg te nemen.’ Want: ’Richtlijnen en protocollen worden beschouwd als de gouden standaard voor het handelen en als referentiepunt voor kwaliteitscontrole. Impliciet gaat men ervan uit dat richtlijnen worden ontwikkeld op basis van wetenschappelijk bewijs en consensus. Twijfel over de integriteit bij de totstandkoming van standaarden doet het hele bouwwerk rond het begrip kwaliteit wankelen.’

Dit heldere pleidooi voor onafhankelijkheid dateert uit 2002, maar veel lijkt er sindsdien niet veranderd. In oktober 2005 publiceerde het wetenschappelijke tijdschrift Nature een eigen onderzoek naar belangenverstrengeling bij opstellers van richtlijnen. Nature bekeek ruim 200 medische richtlijnen, die wereldwijd worden gebruikt. Daaruit bleek dat in de helft van de richtlijnen geen verantwoording was opgenomen van de industrierelaties van de auteurs.

Meer dan een derde van de 685 artsen en wetenschappers die aan de 200 richtlijnen hadden meegewerkt, verklaarde dat zij financiële banden hadden met fabrikanten voor wie de richtlijn relevant was. Bij 20 van de 200 richtlijnen had een lid van de expertgroep aandelen in farmaceutische bedrijven die een middel produceerden waarop de richtlijn betrekking had.

In het blad verklaarde Niteesh Choudhry van de Harvard Medical School – een van de auteurs van de Canadese studie uit 2002 – dat de belangenverstrengeling bij richtlijnwerkgroepen zorgelijker is dan de financiële invloed van de industrie op klinisch onderzoek, omdat behandelrichtlijnen van directe invloed zijn op het voorschrijfgedrag van artsen. Choudhry: „De richtlijnen zijn speciaal geschreven om de werkwijze van artsen te beïnvloeden. De effecten van belangenverstrengeling worden vertaald naar de patiënt.”

Slikken. Hoe ziek is de farmaceutische industrie. Uitgever L.J. Veen, 512 blz., €18,90.

Auteur: Robert Misik/TAZ

Grote bedrijven betalen steeds minder belastingen. Ernst Schmiederer en Hans Weiss laten zien met welke trucs ze dat lukt en hoe de Europese belastingwetgeving ze daarbij behulpzaam is.

Al in 2004 kwam in Duitsland een zeer interessant boek uit: Asoziale Marktwirtschaft van Ernst Schmiederer en Hans Weiss. Eerder schreef de laatste een goed gedocumenteerd boek over multinationals “Schwarzbuch Markenfirmen”. Het nieuwste boek doet onderzoek naar de handel en wandel van grote bedrijven in Europa om maar zo weinig mogelijk belasting te betalen. Hieronder een vertaling van een recensie die eerder verscheen in het Duitse dagblad Die Tageszeitung

Iedereen lijkt het erover eens, van topmanager tot commentator: de belastingen zijn te hoog. De verzorgingsstaat is onbetaalbaar. De staat dijt uit. Degenen die daaronder lijden zijn “wij allen” – het grootste gevaar zijn de socialisten die maar “belasten en uitgeven”. Tegen feiten zijn de “weg met de belastingen”-ideologen veelal immuun.

Maar toch: vanaf nu staat hulp ter beschikking. In hun boek Asoziale Marktwirtschaft hebben de journalisten Ernst Schmiederer en Hans Weiss nauwkeurig bijeengezocht “hoe bedrijven de staat leegroven”. Kort samengevat: De verzorgingsstaat is misschien failliet, maar het geld is niet verdwenen – het is alleen verhuisd naar de kluizen van de grote bedrijven.

Goed uitzoekwerk, vlot geschreven, zelfs pakkend is het rapport. Hans Weiss heeft ervaring op dit gebied: van de “Bittere Pille” (over farmaconcerns, globalinfo) tot aan “Schwarzbuch Markenfirmen” was hij grotendeels bij dit soort onderzoekswerk van de partij. Deze keer is Ernst Schmiederer de coproducent, die bekend is geworden als New-York correspondent van het Weense nieuwstijdschrift Profil. In heel Europa zijn de schrijvers op onderzoek gegaan om de belastingtrucs van de multinationals op het spoor te komen. Ze hebben zich vervolgens echter beperkt tot voorbeelden die specifiek interessant zijn voor hun Duitstalige publiek.

Zo heeft Weiss zich voorgedaan als rijke erfgenaam en is naar Jersey gereisd om daar te overleggen met een lokale dochteronderneming van de Deutsche Bank. Dit Britse kanaaleiland is net als een paar andere offshore belastingparadijzen berucht als aanloopplek voor iedereen die z’n miljoenen wit wil parkeren. Ernst Schmiederer op zijn beurt gaf zich uit voor vertegenwoordiger van een Sloweens-Amerikaanse investeerdersgroep en trok naar het Noordduitse koeiendorp Nordfriederichskoog op zoek naar een plek om kantoor te houden. Daar lag het tarief voor de bedrijfsbelasting jarenlang op precies nul. Dat gegeven zorgde ervoor dat het oord een magische aantrekkingskracht had op Duitse en internationale concerns, die hier brievenbusmaatschappijen openden.

De bedrijfsbelasting die bedrijven zich op deze manier bespaarden, ontbraken ergens anders – in dit geval de gemeentes waar deze firma’s voorheen gevestigd waren en waar ze dus belastingen betaalden. Een geschatte 800 miljoen euro ging per jaar verloren voor Duitse gemeentes alleen al door het geval Nordfriederichskoog.

De verplaatsing van de hoofdvestiging van een bedrijf naar een zolderkamertje boven een stinkende koeienstal, is een van de meer lachwekkende voorbeelden van zelfgekozen belastingbesparingsmodellen van de grote bedrijven. Gewild en gangbaar is bij internationaal opererende ondernemingen om de interne verrekeningsprijzen tussen moederbedrijven en lokale dochterondernemingen volledig naar eigen believen zo te stellen, dat in landen met relatief hoge belastingstarieven jaar na jaar “verliezen” geleden worden en alle “winsten” zich in landen met lage tarieven ophopen. Een andere variant bestaat eruit om dochterondernemingen op papier schulden aan het moederbedrijf te laten hebben, zodat er uiteindelijk ten gevolge van hogere vorderingen geen winst meer te zien is. De winst wordt op die manier handig en volledig legaal naar belastinparadijzen overgebracht, zoals Zwitserland, IJsland, of liefst nog meteen naar Mauritius.

De gevolgen van deze operaties zijn dramatisch, ook omdat de regeringen – die hectisch in de weer zijn om ondernemingen te weerhouden van verhuizing naar andere landen – sinds jaren bedrijfsbelastingen omlaag brengen of de belastingwetten zo inkleden dat ze goede mogelijkheden bieden voor creatieve boekhoudpraktijken. Veel Duitse gemeentes staan op het punt om bankroet te gaan. Veertig jaar geleden kwam nog 20 procent van de belastinginkomsten uit winst- en vermogensinkomsten, vandaag nog maar 6 procent. In 1983 bedroeg de vennootschapsbelasting nog 14 procent van de Duitse belastinginkomsten, vandaag een magere 2,3 procent.

Bijna ongelofelijk zijn de voorbeelden die Weiss en Schmiederer bijeengebracht hebben. Zo betaalde de Deutsche Bank jarenlang geen omzetbelasting meer, maar kreeg deze daarentegen juist belastingteruggave. Net als Siemens. Het modelbedrijf ontving tussen 2001 en 2003 zegge en schrijve 119 miljoen Euro belastingteruggave. DaimlerChrysler betaalde een decennium lang geen cent aan bedrijfsbelasting in Stuttgart of Sindelfingen. Ook de levensmiddelenmultinational Unilever (Knorr, Pfanni) geniet ervan om de euro’s zo te schuiven dat er schandalig weinig voor de fiscus overblijft.

Het is beslist een vrome wens, dat het gekakel op moge houden dat “wij” ons de verzorgingsstaat niet meer kunnen veroorloven. In werkelijkheid kunnen we ons het heersende financiële beleid niet meer veroorloven.

———————————————-

Ernst Schmiederer/Hans Weiss: “Asoziale Marktwirtschaft. Insider aus Politik und Wirtschaft enthülen, wie die Konzerne den Staat ausplündern”
De recensie verscheen in de TAZ van 9 oktober 2004. Kiepenhauer & Witsch, Köln 2004, 250 pagina’s, 19,50 euro

De enige politicus, die in de buurt van de oplage van Dedecker komt, is gewezen sp.a-voorzitter Steve Stevaert, die weliswaar met zijn kookboek Koken met Steve een oplage haalde van 20.000 exemplaren. De memoires. Gedreven door een overtuiging van oud-premier en CVP-voorzitter Leo Tindemans was goed voor 11.000 verkochte boeken, Mijn jaren in Europa van oud-SP-voorzitter en gewezen Europees commissaris Karel Van Miert voor 9.000 exemplaren. Van Er is nog leven na de 16 van gewezen premier Jean-Luc Dehaene werden 6.000 stuks verkocht.

Dedecker heeft binnen zijn partij, de VLD, ook heel wat collega-schrijvers. Premier Guy Verhofstadt verkocht 7 à 8.000 exemplaren van zijn Burgermanifesten en van zijn recentste pennenvrucht Verenigde Staten van Europa gingen al 3.500 stuks over de toonbank, terwijl een derde druk van 1.000 stuks in de maak is. Partijvoorzitter Bart Somers kon rekenen op een verkoop van 3.000 exemplaren van Iedereen burgemeester!, Karel De Gucht en Patrick Dewael moesten tevreden zijn met de helft.

Op de voorstelling was er naast een aantal Vlaams Belang-mandatarissen en gewezen VLD’er zoals Hugo Coveliers en Leo Goovaerts slechts één VLD-parlementslid, kamerlid Luc Van Biesen. “Een VLD-staatssecretaris was verhinderd in de ministerraad, en er waren vanmorgen ontzettend veel begrafenissen en gemeenteraden”, klonk het uit de mond van de auteur.

Als inleider stelde Eppink dat Dedecker de draad van de Burgermanifesten opneemt waar Guy Verhofstadt, die intussen premier geworden is, die heeft laten vallen. Hij vergeleek de standpunten inzake de islam en de communautaire problematiek en kwam tot het besluit dat beiden eigenlijk hetzelfde zeggen. Dedecker spreekt de taal van de mensen, aldus nog Eppink.

Jean-Marie Dedecker benadrukte dat hij in zijn boek heel wat problemen aankaart, maar ook steeds een oplossing aandraagt. Zo pleit hij voor het behoud van de kernenergie om de Kyoto-normen te halen en voor het eenheidsstatuut van de werknemers. Hij herhaalt zijn verzet tegen het cordon sanitair en hekelt de macht van de socialisten.

De auteur dankte ook de pers, die een hype maakte van het boek voor het gelezen te hebben. Ook de uitgever was hierover tevreden. Naast de eerste druk van 6.000 exemplaren werden er donderdag nog eens 6.000 stuks bijgedrukt.

Rechts voor de Raap van Jean-Marie Dedecker is uitgegeven bij Van Halewyck, telt 263 pagina’s en kost 19,50 euro.

Op 21 januari 2006 kwamen verschillende (franstalige) nationalisten bijeen om naar Guillaume Faye te luisteren. Deze bijeenkomst kadert in het concept “rencontre identitaires” en vond plaats in Brussel. Er waren meer dan 100 mensen. Guillaume Faye sprak in zijn typische stijl over zijn nieuwste boek “La convergence des catastrophes”. Hierin schetst hij de toekomst van Europa. We worden op zijn minst terug geworpen naar een toestand van voor de middeleeuwen. Het overgrote deel van het trasport gebeurt op basis van olie. Wanneer de olie zal verdwijnen uit ons leven, zal het dan ook gedaan zijn met internationaal massatransport. Opnieuw zullen we ons binnen de klassieke dorpsgemeenschap moeten hergroeperen. Dit gecombineerd met massale ziekten, zoals de pest in de middelleeuwen, de daaruit voortvloeiende ontvolking door massale sterfte en de massa-immigratiie zal het uitzicht van Europa grondig veranderen. Egypte was ooit onze voorganger. Guillaume Faye liet geen enkel politiek correct taboe heel.
Het gesprek werd opgevolgd door een welgesmaakte nieuwjaarsreceptie. Uitgezonderd de clowns van het belgische FN van Féret (partij opgericht door hett systeem om rechts te kanaliseren) was zowat gehheel franstalig rechts aanwezig. Ook aannwezig waren enkele bekende Vlaams Belangers en leden van het NSV.

Lezers van deze boekrecensie zijn waarschijnlijk niet bekend met het werk van Guillaume Faye, maar zijn ideeën zijn steeds meer die van Europa’s nationalistische voorhoede.

Als vroege medewerker van Alain de Benoist en een van de architecten van het Europese Nieuw Rechts verruilde Faye eind jaren 1980 de politiek voor een carrière in de media. In 1998 keerde hij terug en vestigde zich onmiddellijk als de intellectuele kracht van nationalistisch rechts.

Sindsdien publiceerde hij vijf boeken. Elk daarvan heeft een enorme impact gehad op de strijd tegen multiculturalisme, Derde Wereldimmigratie en globalisering. (noot #1) In tegenstelling tot Benoist en andere Nieuw Rechtse theoretici, wiens verdediging van Europa vrijwel uitsluitend gevoerd wordt op het culturele vlak, en anders dan Le Pen’s Front National dat de voorkeur geeft aan de assimilatie van vreemdelingen en niet de gedwongen terugkeer, gelooft Faye dat etniciteit niet alleen aan de basis ligt van een culturele identiteit, maar ook dat een volk en zijn cultuur onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Daarom beargumenteert hij dat de strijd om het behoud van Europa’s culturele erfgoed niets anders is dan een strijd voor de verdediging van het genetische erfgoed en de etnische integriteit van Europa. (noot #2)

Zijn laatste werk – Avant-Guerre: Chronique d’un cataclysme annoncé (Vóór de oorlog: Verslag van een ophanden zijnd cataclysme) – doet denken aan Spengler’s Hour of Decision. Net als Spengler kijkt Faye naar de onweerswolken aan de horizon en voorspelt dat er binnen tien jaar een tijdperk van wereldveranderende stormen zal neerdalen op de Westerse volkeren, die zullen bepalen of wij nog een toekomst hebben of niet.

Volgens hem zullen deze cataclysmen noch ideologisch noch economisch van karakter zijn, maar (à la Huntington) biologisch en cultureel. De cataclysmen zullen botsende beschavingen en oorlogvoerende etnische groeperingen betekenen. Zij zullen dus hoogstwaarschijnlijk met ongeëvenaard veel geweld en vernietiging gepaard gaan en de Westerse volkeren met een schok wakker schudden uit de dwaasheid die hen tot uitsterven leidt. Ook al is men tegenwoordig totaal onvoorbereid op een dergelijke te voeren oorlog en is men vervreemdt van alles wat typisch is aan hun volk en hun culturele erfgoed, gelooft Faye dat de gevechten van de 20ste eeuw Europeanen aan beide zijden van de Atlantische oceaan een ultieme kans bieden de krachten die hen meer dan een halve eeuw lang debiel gemaakt en ontworteld hebben, omver te werpen.

Europa en Amerika
Als zovele “nationalisten” die in naam van Europa vechten is Faye extreem kritisch jegens de Amerikaanse regering en de rol die zij speelde in het onderdrukken van de wereldwijde Westerse solidariteit. Maar anders dan vele andere rechtse anti-Amerikanen gelooft Faye niet dat de Verenigde Staten de principiële vijand van Europa zijn. Een vijand, zo beweert Faye, corrumpeert en intimideert niet alleen, maar bedreigd ook iemands fysieke bestaan. Faye neemt de hint van Carl Schmidt over en denkt dat men de VS beter als een “tegenstander” van Europa moet beschouwen. Een strijd op leven en dood is namelijk allerminst onvermijdelijk.

De ware vijand die de Westerse landen bedreigt, zo beweert hij, komt van de Derde Wereld. De terreuraanslagen van “11 september” suggereren één van de vormen die zijn voorspelde cataclysmen zullen aannemen. Maar terwijl de Islam Europa’s voornaamste vijand is, is het – hoe tegenstrijdig het ook lijkt – niet die van Amerika. Naar aanleiding van het werk van General Gallois, Alexandre Del Valle en een nieuwe generatie Europese geopolitici beargumenteert Faye dat de Islam lange tijd hand- en spandiensten heeft verricht voor de VS bij de expansie van haar hegemonie over de wereld, oftewel haar “global village” – in het bijzonder door Europa te verdelen en Rusland te verzwakken. Dat het rekruteren en bewapenen van Islamitische fanatici om in Afghanistan, Tsjetsjenië en in Bosnië en Kosovo te gaan vechten uiteindelijk een slag in het eigen gezicht was, mag niet wegnemen dat de Verenigde Staten om strategische redenen herhaaldelijk Islamitische opstanden hebben aangestoken.

Volgens Faye komen de voornaamste vijanden van Amerika niet uit het Midden-Oosten (zelfs als militante Islamieten Amerika als doelwit blijven beschouwen), maar van een zich snel ontwikkelend en technologisch bewapend China, bereid de strijd aan te gaan om de dominantie in de regio. In dit potentiële Sino-Amerikaanse conflict ligt volgens Faye de toekomst geheel in Chinese handen. In tegenstelling tot China heeft de chaotische mix van verschillende volkeren en culturen (de smeltkroes) Amerika tot een instabiel geheel gemaakt. Dit maakt van Amerika geen natie in de Europese zin van het woord, maar slechts een symbiose étatico-entrepeneuriale. Een dergelijke entiteit zal uiteenspatten wanneer een vastberaden vijand haar aanvalt. Daarom zal tijdens de grote ophanden zijnde cataclysmen Europa – en niet de VS – temidden van de strijd om het voortbestaan van het Westen staan tegenover een vijandige niet-Westerse wereld.

De Islam

Terwijl voor Amerika een interstatelijke oorlog met China in het vooruitschiet ligt, gelooft Faye dat Europa geconfronteerd zal worden met een innerlijke oorlog tegen een opstandige Islam – een oorlog, om het woord te herhalen, die meer op de aanslagen van 11 september zal lijken dan op een conventioneel militair conflict zoals de VS dat kunnen verwachten.

In de vier decennia sinds 1962, toen Afrika de zuidelijke grenzen van Europa doorbrak, is het continent overstroomd met herhaaldelijke vloedgolven immigranten uit de Derde Wereld. De kracht van deze immigratie, waar massa’s en niet individuen mee gemoeid zijn, is zo groot dat niet het kleinste aantal demografen beargumenteert dat het beter te omschrijven is met de term “kolonisatie”. Vanwege een buitenproportionele geboorteratio leidt de onstuitbare instroom van niet-Westerse en grotendeels islamitische immigranten al tot de “de-Europeanisatie” van Europa. Bijvoorbeeld, vrijwel overal waar zij zich hebben gevestigd in Frankrijk, zijn ze erin geslaagd de wijken “etnisch te zuiveren”. Zij stichten vervolgens geen getto’s, maar veroverde gebieden die als basis dienen voor de voorbereiding van toekomstige veroveringen. Met hun zeven tot acht miljoen inwoners zijn deze gebieden feitelijk vijandige Afrikaanse/Middenoosterse legerkampen geworden binnen een steeds meer belegerd Frankrijk. (noot #3)

Deze immigratie schept een extreem instabiele situatie, want Europa kent niet het immense politieapparaat en de uitgestrekte geografische vlakten die etnische spanningen in de VS ‘in bedwang’ weten te houden. In veel gevallen, wanneer stedelijke gebieden verloren zijn aan de Islamitische cultuur, ervaren Europeanen niet alleen toenemend geweld en onveiligheid, maar ook het verlies van hun wetten en instellingen. Er zij nu meer dan 1400 “zones de non-droit” in Frankrijk (daarbij inbegrepen elf steden) en in bijna honderd ervan heeft de jurisdictie van de Franse republiek plaatsgemaakt voor de Shari’a, de Islamitische wetgeving. (noot #4)

Binnen zulke zones, waarvan de in verval geraakte leefbaarheid door politiek correcte ambtenaren hardnekkig omschreven wordt met sociaal-economische termen in plaats van biologisch-culturele, is het voor een Fransman bijna onmogelijk normaal te verblijven in een speciaal voor de Franse arbeidersklasse gebouwde woning (HLM), een café te vinden waar nog wijn of ham wordt geserveerd of dat zijn vrouw zich in het openbaar kan kleden en gedragen zoals Europese vrouwen dat doen. In contrast met de Little Italies en de Germantowns die in de vorige eeuw in vele Amerikaanse steden ontstonden, zijn deze niet-Europese enclaves geenszins van plan te assimileren in de dar-al-Harab (de onglovige niet-Islamitische wereld, die door moslims gezien wordt als de “wereld van oorlog”) en in feite zijn begonnen hun autonomie te claimen. De afgelopen jaren ging er nauwelijks een week voorbij zonder een krantenartikel over een opstand of een bloedig incident als gevolg van conflicten tussen de politie en moslimbendes.

Sinds 1990 nam geweld op straat jaarlijks met vijf procent toe – sinds 2000 met tien procent – terwijl het geweld en de disintegratie vaak geassocieerd met Amerika’s binnensteden geleidelijk aan steeds meer een Europese werkelijkheid wordt. Sterker nog, in 2000 overtrof Franse criminaliteit voor het eerst in de geschiedenis die van de VS; en Parijs, ooit de Lichtstad, werd de minst veilige van alle grote Europese steden.

Met deze demografische en culturele bedreigingen in het vooruitzicht proberen de media, de academie en de gevestigde ‘anti-racistische’ organisaties iedere burger die zich tegen zulke veranderingen verzet het zwijgen op te leggen, terwijl ze de term “multicultuur” tot embleem van de progressieve samenleving en het wereldburgerschap hebben gemaakt. En in plaats van het Christelijke Westen te mobiliseren tegen zulke dreigingen, preekt de Linkse Kerk lafheid, opgave, vluchtgedrag en een zelfvernietigende medemenslievendheid.

Zo’n masochistische reactie heeft natuurlijk de meer militante leden van Frankrijk’s moslimgemeenschap alleen maar aangemoedigd. Zij roepen nu op tot de jihad tegen de “witte kaaskoppen”. Overheidsinstanties houden echter hardnekkig vast aan het onderscheid tussen gewelddadige fundamentalisten (waarvan wellicht circa 40.000 rondlopen in Frankrijk) en de “vredelievende” moslimgemeenschap, welke de inherente vijandigheid van de Islam jegens de seculiere maatschappij van Europa niet kan of niet wil erkennen. Faye beweert daarentegen dat het verschil tussen de orthodoxe en de fundamentalistische Islam slechts een gradueel verschil in temperament is. En zelfs dit verschil is moeilijk vol te houden na de veelvuldige fundamentalistische agressie. Jaren vóór de aanslagen van 11 september op de symbolen van Amerikaanse hegemonie vond al het derde grote offensief tegen de dar-al-Harb plaats waarbij Europa als toekomstig thuisland voor moslims werd aangewezen. (noot #5) De Amerikaanse steun in zuidoost Europa (Albanië, Bosnië, Kosovo), de druk van de VS om Islamitisch Turkije tot de EU te laten toetreden en de grote hoeveelheden ter beschikking gestelde geavanceerde wapens hebben Islamisten ertoe gebracht hun nieuwe verovering voor te bereiden.

Het is dus niet zo verassend dat Faye de groei van de Europese Islam interpreteert als het openingssalvo van een grotere strijd om de toekomst van het continent. (noot #6) Faye’s militante oppositie van de Islam is een strijd om Europa te verdedigen tegen een bedreiging van haar bestaan.

Wat de oorlog ons zal brengen
Tijdens de op komst zijnde cataclysmen – die zich waarschijnlijk zullen uiten in straatgevechten tussen rivaliserende etnische groeperingen, evenals guerrillaschermutselingen, megaterrorisme en misschien zelfs kleinschalige nucleaire uitwisselingen met “dirty bombs” naast conventionele invasies van aangrenzende Islamitische legers – gelooft Faye dat Europa hetzij ten onder zal gaan hetzij een wedergeboorte zal meemaken. Hoe dan ook, de confrontaties die in het verschiet liggen zullen een situatie creëren waarin de politiek correcte waanbeelden onmogelijk gehandhaafd kunnen worden.

Net als iedere grote strijd die de natuurlijke selectie van de mens beïnvloedt, kent oorlog privileges toe aan het elementaire en het vitale. De subtiele afleidingen die sofisten en huichelaars gebruikt hebben om Europeanen te misleiden, zullen niet anders dan verdwijnen, net als de kleinigheden die hen in het verleden verdeeld hebben. Vervolgens zullen alleen de tradities en de manier van leven die de identiteit van het volk bepalen nog terzake doen.

De situatie waarin de Westerse volkeren zich vandaag de dag bevinden is uiterst zwak, maar in dat laatste uur wanneer alles op het spel staat, zal zich, aldus Faye, de kans op een wedergeboorte voordoen.

In zijn ijdelheid voorspelt Faye dat het dominante muzikale thema van Europa noch dat van een orkestrale ode aan het genot noch van het gestamp van een stadswilde zal zijn, maar eerder dat van een militaire mars gebaseerd op oude hymnen. Europeanen aan beide zijden van de Atlantische oceaan zouden zijn advies moeten opvolgen en er goed aan doen de pas te houden met het sterke ritme.

Michael O’Meara is een geleerde en verblijft en doceert aan de westkust van van de Verenigde Staten. Hij is auteur van talloze artikelen en boekrecensies.

Vertaald uit het Engels door M. Koenraadt.

Noten:

1. L’archeofuturisme (1998); Nouveau discours à la nation européenne, 2de ed. (1999); La colonisation de l’Europe (2000); Pourquoi nous combattons (2001). Deze werken zijn gepubliceerd door L’Æncre en kunnen worden aangeschaft via de Librairie Nationale, 12 rue de la Sourdière, 75001 Paris, of op het internet via www.librairienationale.com

2. Zie Michael Torigian, Nieuw Rechts, Nieuwe Cultuur: Anti-Liberalism in Postmodern Europe (Lanham, MD: University Press of America, 2003).

3. Er is geen officieel cijfer van het aantal niet-Europeanen in Frankrijk. Het geciteerde getal is een schatting van een der voornaamste demografen van het land. Zie L’avenir démografique: Entretien avec Jacques Dupâquier in Krisis 20-21 (November 1997). Een andere academicus (J.P. Gourevich) beweert dat het dichter bij 9 miljoen ligt. Sommigen denken zelfs 14 miljoen, terwijl de media gebruikelijk 4, 5, of 6 miljoen noemen. Het meest alarmerende is misschien wel het feit dat eenderde van de bevolking jonger dan 30 jaar nu van niet-Europese afkomst is en dat zij een geboorteratio hebben die vier à vijf maal hoger ligt dan het Europese.

4. Jeremy Rennher, L’Occident ligoté par l’imposture antiraciste in Écrit de Paris 640 (Februari 2002). Zelfs de politiek correcte redacteur van Violences en France (Paris: Seuil, 1999), Michael Wieviorka, erkent dat de explosieve toename van geweld en criminaliteit sinds 1990 een uitwas is van Islamitische macht. Omdat de Franse overheid de meeste gegevens over misdaad door immigranten in de doofpot houdt, is het weinige bekende uitgelekt door gefrustreerde ambtenaren. De publicatie met de beste toegang tot deze lekken is het maandelijkse J’ai tout compris! Lettre de désintoxification, niet toevallig uitgegeven door Guillaume Faye.

5. De eerste Arabische golf van de zevende eeuw bracht Moslims tot aan Poitiers. De tweede Turkse golf van de twaalfde tot de zeventiende eeuw leidde tot de afbraak van het Christelijke Byzantium en de bezetting van Wenen. De derde golf komt in de vorm van de hedendaagse kolonisatie en is zeer traag en subtiel, maar potentieel des te meer catastrofaal.

6. De meer militante Europeanisten roepen nu om de behoefte aan een nieuwe reconquista. Dit is bijzonder duidelijk in een boek van Philippe Randa Poitiers demain (Paris: Denoël, 2000) en het album Reconquista van de groep Fraction (Heretic Records).

Integratie is gedoemd te mislukken

“Generaal De Gaulle zei: om een Kir te maken heb je witte wijn en Cassis nodig. Als je er teveel Cassis bijvoegt is het geen Kir meer. Wat hij bedoelde is: je kunt slechts beperkte groepen integreren.”

“Op dit ogenblik vormen niet-Franse bevolkingsgroepen in Seine-Saint-Denis en andere plaatsen in Île-de-France, maar ook in Roubaix en vele andere grote steden in Frankrijk, de meerderheid. En meerderheidsgroepen kun je niet integreren.”

Etnische burgeroorlog

“Deze evolutie zal er finaal toe leiden dat de verzorgingsstaat in elkaar klapt.”

“De rellen die we nu meegemaakt hebben, zijn maar de prelude van een echte catastrofe die naar mijn gevoel rond 2010 zal losbarsten. De Canadese Wright-foundation in Vancouver heeft de datum waarop etnische conflicten uitbreken die de vorm van een burgeroorlog zullen aannemen, voorspeld in de vork 2007-2010.”

Het discriminatie-verhaal is een mythe

“Altijd gaat men de oorzaken in het sociaal-economische zoeken. Dat is niet alleen een marxistische manier van denken maar vooral: ze klopt niet.”

“Het is grote onzin om te beweren dat de allochtonen in de banlieues aan hun lot worden overgelaten. Het omgekeerde is waar. Clichy-sous-Bois, waar de rellen zijn begonnen, krijgt op zijn eentje bijna de helft van de gelden die bedoeld zijn om ‘moeilijke’ steden te helpen.
Ik heb stellig de indruk dat de aanstokers van de rellen gewoon op een aanleiding wachtten, die ze dan vonden in de dood van twee allochtonen die in een elektriciteitscabine waren gekropen.”

100.000 euro per migrant

“Economist en professor Loland, ooit winnaar van de Franse prijs economie en een uiterst betrouwbare bron, meent dat de kost van alles wat direct of indirect met immigratie te maken heeft op 36 miljard euro (!) per jaar (!) moet geschat worden. Dat is 80% van het deficit (tekort) van de Franse staat, of 13,5% van de jaarlijkse uitgaven of 3,5 keer het gat in de sociale zekerheid. Let wel, het is niet Le Pen die dat zegt, maar een gerespecteerd wetenschapper. Hij schat de kost van elke migrant die de grens oversteekt op 100.000 euro.”

Islamitische veroveringstocht

“Het gaat (bij de rellen) volgens mij veel meer om een revolte dan om criminelen die hun wijk politievrij willen houden. Men zou dus moeten weten waarom men precies heeft gerevolteerd.”

Menzo: De Unie van Islamitische Organisaties heeft het geweld wel veroordeeld…

“Men vergeet dikwijls dat de islam in wezen een hypocriete godsdienst is. In de koran staat dat men onder bepaalde omstandigheden mag liegen, bijvoorbeeld als je je in een zwakke positie bevindt, of als je de zaak van de islam ermee vooruithelpt. Ik acht het dus niet uitgesloten dat men zich naar de buitenwereld distantieert, maar intern aanspoort. Dat heeft ook Dominique De Villepin gezegd overigens. Het gaat hier natuurlijk niet over alle imams of de islam als geheel, maar zeker is dat er zijn die bezig zijn met een veroveringstocht de Dar-Al-Harb.”

Drie stadia

“In de islam telt men drie stadia: de Dar-Al-Suhl, de nog niet veroverde gebieden. De Dar-Al-Harb, dat is het stadium van de verovering. En de Dar-Al-Islam, het moment waarop de niet-gelovigen onderworpen zijn. In Egypte verschijnt elk jaar een islamitisch woordenboek. In de editie van dit jaar zijn Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk aangeduid als gebieden die in het stadium van de Dar-Al-Harb zijn. Dat is de situatie waarin we ons bevinden.”

Veelbetekenend

“Het is voor het eerst dat er openbare gebouwen in brand zijn gestoken: politiekantoren, scholen enzomeer. Dat wordt geminimaliseerd maar het is zeer betekenisvol.”

Ongecontroleerde immigratie loopt fout af

“Eén van de oorzaken is ongetwijfeld dat we ongebreidelde en ongecontroleerde immigratie toelaten.”

“Hoe kun je verwachten dat dat goed gaat? Zelfs met de gigantische hoeveelheid middelen en mensen die de staat investeert onder de vorm van toelagen, medische verzorging, onderwijs, speciale programma’s en noem maar op kun je dat niet verwachten.”

“Japan is net zo rijk als wij, maar telt bijzonder weinig immigranten. In Japan hoef je dan ook niet te rekenen op ook maar enige tegemoetkoming. In Frankrijk daarentegen zal binnen tien jaar het aantal jongeren van allochtone herkomst verdubbeld zijn. Integratie helpt dan niet meer. De politieke klasse geeft er zich hoegenaamd geen rekenschap van dat dit uitmondt in een catastrofe.”

“Een Braziliaan is geen Rus. Alleen politici schijnen dat niet te weten.”

Criminaliteit en de oorzaken

Van 1989 tot 1998 steeg de criminaliteit door minderjarigen met 176% en het aantal veroordelingen is van 1994 tot 1998 verdriedubbeld tot 45.000. Volgens Faye ligt de oorzaak niet bij werkloosheid of laksheid van de ouders.

“Er zijn twee oorzaken die er samen voor zorgen dat de criminaliteit stijgt. De eerste is de sociale heterogeniteit. Alle landen met een heterogeen samengestelde bevolking hebben last van criminaliteit. De twee landen met de laagste criminaliteitscijfers ter wereld zijn tevens de landen met de meest homogene bevolkingsgroepen: Japan en Costa Rica.
Aristoteles zei al dat een maatschappij maar democratisch en harmonieus kan zijn als ze homogeen is. Zoniet wordt het een tirannie.”

“De tweede oorzaak is de laksheid van het apparaat dat de orde moet handhaven: politie en justitie. In Tunesië is er een huizenhoge werkloosheid maar de criminaliteit is er bijzonder laag, omdat politie en justitie hard optreden. In Saoedi-Arabië kunt u zonder problemen uw autosleutels en uw portefeuille op het dak van uw auto laten liggen, want wie het in zijn hoofd haalt om uw portefeuille en auto te stelen , riskeert zijn hand kwijt te geraken. Hier echter staan de allochtonen tegenover een staat die, sedert de revolte van (mei) 1968, alle repressie afwijst.”

Criminaliteit als financiering van de heilige oorlog

“Het is niet alleen een plan, het is realiteit. Zo vertellen politie-officieren mij dat de opbrengst van sommige misdaadbendes wordt gebruikt om de strijd in Irak te financieren. Niet het hele misdaadmilieu is erop gericht, maar het bestaat wel.”

“Naar schatting komt er elke maand drie ton cannabis in de banlieues rond Parijs terecht. Een tweede tak is de handel in gestolen wagens en een derde belangrijke tak is de trafiek in elektronica. Maar ook de prostitutie bijvoorbeeld is een reguliere bron van inkomsten, evenals de wapenhandel.”

De islam wil de wereld veroveren

“De islam heeft, net als het katholicisme, het communisme en het vrijemarktdenken de bedoeling om de wereld te veroveren. Maar de islam is de meest agressieve van allemaal. De islam is niet uitsluitend een godsdienst maar ook een politieke doctrine. En die politieke doctrine is imperialistisch.”

“Historisch gezien heeft de islam al twee keer een offensief gevoerd om Europa te veroveren. (…) Ik ben ervan overtuigd dat veel islamitische leiders op dit moment hun kans schoon zien om het derde offensief te voeren, meteen het gevaarlijkste van allemaal.”

“President Boumedien (de oud-president van Algerije, in de jaren ’70) is bepaald duidelijk als hij zegt: ‘We zullen jullie overwinnen door de buiken van onze vrouwen’.”

Frustratie

“Het Joods-Palestijnse conflict is zeker één van de motoren, maar niet de enige. Ook zonder dat conflict merk je dat men het Westen haat. Dat komt voor een stuk voort uit de haat die de kolonisatie heeft ontwikkeld. Maar ook de confrontatie met het Westen wekt jaloezie op. Arabieren zijn doorgaans erg fier, terwijl ze er zich wel rekenschap van geven dat de Arabische islamwereld er bijvoorbeeld niet in slaagt om ingenieurs op te leiden. Ook dat draagt bij tot een geestesgesteldheid waarin men het Westen in het algemeen haat.”

“Men veracht ons ook omwille van onze verregaande permissiviteit, die ons tegelijkertijd tot een makkelijk slachtoffer maakt. Ze staan tegenover een maatschappij die moreel achteruit gaat.”

Brussel zal niet ontsnappen aan het geweld

“Brussel is een symbool, als hoofdstad van Europa en als zetel van de Navo, en een stad die tegelijk aanzienlijke bevolkingsgroepen allochtonen telt. Dat is niet onbelangrijk. Naar mijn gevoel is het maar een kwestie van tijd. Binnenkort zal men razzia’s zien op de centra van de grote steden. Het kan zijn dat met kerstmis de Champs Elysées in brand staat. En in Brussel is het misschien iets beter gesteld, maar ik sluit wat dat betreft niets uit.”

Rapmuziek

“In Frankrijk richten allochtonen zich op het land zelf. Dat is ook mede het gevolg van opruiende rapmuziek die rechtstreeks oproept tot geweld tegen Frankrijk maar verder overal verkrijgbaar is. U kunt die muziek hier kopen in de Fnac om de hoek, en hij wordt daar ook uitgezonden op de radio. Onderschat het effect daarvan niet.”

Stop de knuffelpolitiek

“Ze zijn ook tegen Frankrijk omdat Frankrijk hen helpt: het is iets wat eigen is aan de Maghrebijnse en islamitische denkwijze, een buitengewoon eigenaardig sentiment, maar men moet er wel rekening mee houden. Men veracht degene door wie men geholpen wordt, want door hen te helpen verneder je ze eigenlijk, in hun denkwijze. Hoe meer je ze betuttelt, hoe erger de reactie zal zijn. Daarnaast heeft men ook geen gevoel van empathie voor zwakheid. Het staan zwaaien met (nog) meer hulp en geld na de rellen was dan ook niet verstandig van minister De Villepin.”

11 september was maar het begin

“We zullen nog 11 september zien met honderd keer ergere gevolgen dan die van 2001. Chemische aanslagen zullen ook voorkomen, het is een kwestie van tijd.”

“Geloof me, het ondenkbare zal denkbaar worden. Wat men in Bagdad alle dagen meemaakt, dat krijgen we bij ons ook nog te zien…”

Vlaanderen is klaar om een zelfstandige lidstaat van Europa te worden. Eerder deze week stelde de Werkgroep In de Warande het “Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa” voor.

Wellicht het beste van wat de jongste jaren op dat vlak is gepubliceerd. Een boek dat elke flamingant moet lezen. Het bevat een schat aan informatie voor wie in debat gaat met het antieke België.

In de werkgroep was Remi Vermeiren (ex-KBC) het trekpaard, maar zetelen ook onze politiek secretaris Jan Jambon en de Doorbraak-medewerkers Frans Crols, Marc Platel en Guido Naets.

Het boek is te verkrijgen in sommige boekhandels, maar kan ook worden besteld via de Vlaamse Volksbeweging.

Wie het op het secretariaat (Passendalestraat 1A, 2600 Berchem) komt afhalen, betaalt 18 euro. Wie het thuis wil toegestuurd krijgen, stort 20 euro op rekening van V.V.B.-actie, 409-9563981-19 met de vermelding “BOEK DE WARANDE”.

Jan Van de Casteele

Lees meer op: www.vvb.org/actueel

Publicatie: 18 november 2005

De Flamenpolitik van het Establishment

De Koning Boudewijn Stichting (KBS) bezit een kapitaal van meer dan 200 miljoen euro. Dat levert intresten op. Daarnaast ontvangt de KBS jaarlijks schenkingen (bijvoorbeeld 12,2 miljoen euro van Nationale Lotterij in 2004) zodat de KBS kan werken met een jaarbudget van ruim 40 miljoen euro. De KBS is een conglomeraat bestaande uit meer dan 200 comité’s, jury’s en regionale afdelingen.

De argeloze bevolking denkt dat de KBS aan “goede werken” doet, maar de werkelijkheid is anders. De KBS is een instrument dat erop gericht is Vlaanderen onder de knoet te houden. Zo heeft de KBS een aantal provinciale steunraden en streekfondsen voor lokale ontwikkeling. Eigenaardig genoeg bestaan die uitsluitend in Vlaanderen. Een beetje vreemd dat lokale ontwikkeling in Wallonië door de KBS niet wordt gestimuleerd, is het niet? Totdat men begrijpt dat de voorzitters van dergelijke fondsen Vlaamse prominenten zijn die vanwege de KBS op diverse voordelen kunnen rekenen: reisjes, onkostenvergoedingen, soms zelfs een auto met chauffeur en een secretaresse, en ontvangsten (samen met de echtgenote) op recepties en diners in het koninklijk paleis.

De KBS heeft een zeer specifieke taak. De organisatie maakt deel uit van de constructie die het Belgische regime heeft opgezet om elke ontluikende elitevorming in Vlaanderen te verhinderen door iedere maatschappelijke bovenlaag die er zich ontwikkelt onmiddellijk in te kapselen in de belgicistische bovenlaag van het regime. Dit perfide mechanisme wordt haarscherp beschreven door Joost Ballegeer in De Vlamingen: een volk zonder bovenlaag” zopas verschenen bij Groeninghe (een kleine en marginale Kortrijkse uitgeverij die moedig de rol probeert te vervullen die uitgeverij Lannoo destijds vervulde).

Terecht noemt Ballegeer het monddood maken van de elite “het meest geraffineerde, maar ook verschrikkelijkste wat men een volk kan aandoen.” De elite is een groep die de staat draagt en die zich vereenzelvigt met de staat. In België is alles erop gericht om te verhinderen dat er een groep ontstaat die de elite van een Vlaamse staat zou kunnen worden.

België heeft in zijn 175-jarige geschiedenis drie misdadige repressies doorgevoerd om de Vlaamse elite (soms zelfs fysiek) te elimineren: in 1830-31, 1918-19 en 1944-48. Telkens werd van een oorlogssituatie misbruik gemaakt om de hele Vlaamse bovenlaag aan te pakken, ook diegenen die niets anders misdaan hadden dan tot deze ontluikende bovenlaag te behoren.

Tijdens de voorbije halve eeuw kon België zo’n kans tot grootschalige repressie niet meer benutten. Ballegeer legt uit hoe het regime er desondanks toch in slaagde de Vlamingen te doen evolueren van machtsonthouding in de jaren zestig naar machteloosheid vandaag.

Hij beschrijft hoe een “kleine loge” van vijf man de Flamenpolitik van het Belgische establishment heeft uitgewerkt. Al klinken een paar namen Vlaams, het zijn zonder uitzondering vijf leden van het adellijke francofone establishment: Etienne Davignon, Jacques van Ypersele (de kabinetchef van de koning), Maurice Lippens, Daniel Janssen en Georges Jacobs. De vijf worden bijgestaan door vlijtige Vlaamse loopjongens zoals Jean-Pierre De Bandt en Paul Buysse.

Het klinkt op het eerste zicht als een samenzweringstheorie, maar Ballegeers bewijsvoering is erg overtuigend. De auteur, die met een aantal van de betrokkenen ging praten, verhaalt hoe het netwerk van de “kleine loge” alle structuren die de Vlaamse elite de voorbije eeuw moeizaam had opgebouwd succesvol heeft ontmanteld of ingekapseld in het belgicistische establishment: van de uitgeverij Lannoo tot de krant De Standaard, van het culturele tijdschrift Ons Erfdeel tot de Vlerick School, van de Kredietbank tot het VEV. De Vlaamse ondergang was geen noodlot, dit gebeurde niet zomaar, dit was gepland.

Ballegeer vernam uit de mond van Davignon zelfs wat diens volgende prooi moet worden: het weekblad Trends, een van de weinige obstakels die de belgicistische strategen nog een doorn in het oog zijn. Om na het nakende vertrek van Frans Crols Trends te kunnen inpalmen, werd de dochter van Jacques van Ypersele op de redactie van het Franstalige zusterblad Trends-Tendances binnengebracht, kwam de koning op bezoek op de redacties toen Roularta 50 jaar bestond en werd Rik De Nolf, samen met de andere Vlaamse mediamagnaat Christian Van Thillo, opgenomen in de prestigieuze Brusselse Club de Lorraine.

Ballegeer verhaalt in zijn boek hoe gemakkelijk het voor establishment was om zelfs Vlaamsgezinden te recupereren. Een elite die zich ontwikkelt, gaat door een parvenu-faze, zo legt hij uit. Ijdelheid speelt dan een grote rol. André Leysen spreekt vandaag Frans met zijn kleinkinderen (al zou Leysen – die met elk regime collaboreert – met hetzelfde gemak Duits gesproken hebben als de geschiedenis enigzins anders was gelopen); Godfried Lannoo laat zijn kleinkinderen eveneens verfransen; de vrouw van Dirk Frimout liet, nadat haar man in de adel was verheven, haar mooie Vlaamse voornaam Godelieve officieel veranderen in Laurence; de echtgenote van wijlen Paul Janssen (Janssen Pharmaceutica), Theodora Arts, zelf afkomstig uit een Vlaamsgezinde familie, kon haar zoon inhuwen in de adel en vertoeft bij voorkeur in mondaine belgicistische kringen.

Ballegeers boek is ook ontluisterend voor de meeste Vlaamse politici zoals Willy De Clercq, Mark Eyskens, Herman De Croo, Willy Claes, Jean-Luc Dehaene. Liever dan de Vlaamse elite te worden, waren zij de mestkevers van het Belgische regime.
Sommigen hadden iets meer zelfrespect, zoals Wilfried Martens, Leo Tindemans en Karel Van Miert – drie Vlaamse politici waarover een lid van het establishment neerbuigend verklaart dat zij “niet tot onze kringen behoren.” En voorts vertelt Ballegeer ook hoe de politieke carrière van Luc Van den Brande door het Hof opzettelijk gebroken werd omdat die als te flamingantisch werd beschouwd. Ook hier ging het om een vooraf uitgewerkt plan, waarin van Ypersele en Dehaene een sleutelrol speelden.

Paul Belien

Bron: The Brussels Journal – 18/11/2005

Tekst achterflap boek:

“Vlaanderen wordt eeuwenlang gedomineerd door vreemde heersers. Zelfs na 1830 is het een Franstalige elite die haar stempel drukt op al wat in Vlaanderen gebeurt. Pas rond 1900 komt daar enige verandering in.

Vooraanstaande burgers geven hoe langer hoe meer hun voornemen te kennen, privé en ook daarbuiten, om in de eigen taal te functioneren, waardoor een uitzicht ontstaat op een Vlaamse bovenlaag en, op termijn, op een eigen elite.
Waarom vond de te verwachten Vlaamse elitevorming finaal geen doorgang en welke factoren hebben deze ontwikkeling verhinderd en zelfs teruggedraaid? Wat is daarbij de invloed geweest van de oude Belgische elite? En wat de rol van het Hof en zijn entourage?

Waarom zijn Vlamingen minder bedreven in het verwerven van macht en het omgaan ermee? Welke elementen zijn verantwoordelijk voor het falen van hun leiders bij onderhandelingen met Franstaligen? Waar halen de Franstaligen hun superioriteit op gebied van beïnvloedingskracht? Vanuit hun psychologische ingesteldheid? Hun ervaring? Hun traditie? Of hun georganiseerd financieel vermogen? Of vanuit de vier niveaus tegelijk? Hoe slagen de Franstaligen erin om de Vlamingen – toch al veertig jaar economisch leidend in België – te blijven domineren?

En tenslotte, moeten de Vlamingen nog langer rekening houden met Waalse (economische) gevoeligheden, wanneer de Franstalige wereld geen rekening wenst te houden met Vlaamse gevoeligheden? Zoals de Vlaamse bezorgdheid omtrent de toekomst van de Vlaamse economie, waarvoor al jaren meer autonomie wordt gevraagd, en de ontsteltenis bij de verder oprukkende verfransing in Vlaams-Brabant…
Waarom blijven de Vlaamse politici zo bang om de Franstaligen hieromtrent de wacht aan te zeggen?

Jarenlang heeft de auteur antwoorden gezocht op deze vragen: door lectuur, onderzoek en gesprekken met een 150-tal personen uit de hogere kringen van het land. Het resultaat daarvan ligt nu voor: een onthullende en schokkende analyse van het Belgisch regime anno 2005.

Joost Ballegeer is ook de auteur van “Vlamingen in de Brusselse smeltkroes” (Uitgeverij Groeninghe, 2002).”

In ons politiek correcte landje zal men alles doen om afwijkende Vlaamsgezinde meningen onder de mat te vegen.
Zo mag het nieuwe boek “De Vlamingen: een volk zonder bovenlaag” van de auteur Joost Ballegeer ook genieten van een bijna totale persboycot.
Noch in de boekhandels, noch in de grote winkelketens is dit degelijke politiek niet-correcte boek te vinden.

Je kan het boek rechtstreeks bestellen bij de Uitgeverij Groeninghe, Belfasstraat 12 in 8500 Kortrijk, tel. 056 / 22.40.77.
Kostprijs: 22,00 Euro (verzendingskosten inbegrepen) te storten op reknr. 738-0125334-32 van uitgeverij Groeninghe, Kortrijk met vermelding “Boek Joost Ballegeer – geen bovenlaag”.