Jabri zegt veel steun te hebben van advocaten, moskeebesturen en collega-schrijvers. De schrijver, volgens De Pers ook wel de Marokkaanse Theo van Gogh genoemd, is de medeoprichter en columnist van de omstreden en inmiddels verdwenen website Elqalem.nl. Hij wil dat Mirsab als waakhond gaat fungeren. ‘Iedereen die racistische uitlatingen doet over de islam, een ieder die aanzet tot haat, zullen we gezamenlijk via juridische weg gaan aanpakken.’
Tegen de krant zegt hij ‘We zullen veel zaken gaan verliezen en dat mag. Waar het ons om gaat is dat het effect van een keer winst blijvend is. Als het ons lukt jurisprudentie te forceren die het mensen als Geert Wilders in de toekomst moeilijker gaat maken discriminerende standpunten over ons te ventileren, ben ik tevreden.’

Verder

Ornstein is net als Fortuyn van oorsprong socioloog en werkte eerder voor onder meer dagblad Het Parool, weekblad Vrij Nederland en televisieprogramma’s als Buitenhof en Netwerk. Hij schreef eerder samen Max van Weezel een boek over VVD’er Frits Bolkestein. Maandag 17 december tekent Ornstein bij de uitgeverij officieel de overeenkomst met de familie. Daar is de broer van Pim Fortuyn, Marten, bij aanwezig.

“Niet iedereen zal blij zijn met de film. Maar ik doe wat ik vind dat ik moet doen”, reageert Wilders, de voorman van de Partij voor de Vrijheid (PVV). De film, die eind januari op tv te zien zal zijn, draagt de sterke standpunten van Wilders over de heilige tekst van de moslims op een beeldende manier uit.

Geert Wilders gaat steeds “op bezoek” bij de Israëlische ambassade, die op 200 meter van het parlement ligt …

Het hele project doet sterk denken aan de film Submission van Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh. Moslims reageerden woedend op deze islamkritische film. Regisseur Theo van Gogh werd kort na de verschijning ervan in 2004 door een radicale moslim vermoord. Over de precieze inhoud van de film houdt Wilders zich op de vlakte. “Het is bekend wat ik van de Koran vind, de inhoud van de film is in lijn met de debatten die ik erover heb gevoerd”, verklaarde de PVV-voorman.

Wilders zegt dat het heilige boek van de moslims “niet op de meest positieve manier” centraal zal staan. Hij wil niet zeggen of hij de Koran bijvoorbeeld verscheurt of verbrandt. “Ik wil daar niets over kwijt. Mensen moeten maar kijken.”

Eerder dit jaar zorgde Wilders – die al jaren door de overheid wordt bewaakt wegens bedreigingen uit moslimhoek – nog voor beroering met een pleidooi voor het verbieden van de Koran. Hij vergeleek het boek met Adolf Hitlers Mein Kampf en sprak van “het probleem van de fascistische islam”. Zijn oproep aan moslims om de Koran te verscheuren als zij in Nederland willen blijven wonen, zorgde voor beroering en emotionele kritiek.

Het Nederlandse kabinet vreest voor heftige reacties onder moslims, zoals bij de Deense ‘cartoonrellen’ van begin vorig jaar. Toen waren spotprenten over de profeet Mohammed in een Deense krant aanleiding voor rellen en brandstichting in Deense ambassades in het Midden- Oosten. Een woordvoerder van Justitie zei dat “het kabinet alles in het werk stelt om voorbereid te zijn op een plotse en heftige discussie in binnenen buitenland”. De ministers Ernst Hirsch Ballin van Justitie en Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken hebben begin deze maand met Wilders over zijn project gesproken. “Zij hebben hun zorgen geuit en hem gevraagd de risico’s van zijn film in overweging te nemen”, aldus een woordvoerder.

Uit de peiling blijkt dat meer dan 45 procent van de Nederlanders een fusie met Vlaanderen wel ziet zitten.
Zo’n 8 op 10 vindt Vlamingen leuk.
De voorstanders zijn vooral mensen die op rechtse politicus Geert Wilders stemmen. Opvallend is dat tachtig procent van de ondervraagden aangeeft de Vlamingen ‘leuk’ te vinden.

Vlaanderen en Nederland opnieuw samen, dat is een goed idee !

PVV-Kamerleden Geert Wilders en Fleur Agema willen dat dergelijke toestanden strafrechtelijk vervolgd worden wegens discriminatie. Verder vinden zij dat voorzitter van artsenorganisatie en multi-cul-collaborateur KNMG Peter Holland moet aftreden omdat hij vindt dat moslima’s het recht hebben een mannelijke medicus te weigeren.

Het gaat om een 27-jarige A.S. die een echtpaar heeft overvallen en een daarna de vrouw verkrachtte.

De acht werden in eerste instantie vrijgelaten, maar een beroepsrechter was wel bij zinnen en gelastte weer hun aanhouding. Ondanks dat de man zeer gevaarlijk is, duurde het tot vanavond voordat de politie een opsporingsbericht met foto verspreidde.

Vrijdag stonden de resultaten van het onderzoek op de website van het WODC. Twee jaar geleden stelde het WODC de kosten nog op ruim 20 miljard euro.

Omgerekend komt het totale bedrag per hoofd van de bevolking neer op bijna 2000 euro. Dat is vergelijkbaar met cijfers in Engeland en Wales.

De totale kosten bestaan voor 21 procent (6,7 miljard euro) uit overheidsuitgaven in reactie op criminaliteit, voor 12 procent (3,7 miljard euro) uit preventieve maatregelen van particulieren en bedrijven en voor 67 procent (21,1 miljard euro) uit schade voor bedrijven, particulieren en overheid.

Staatssecretaris Nebahat Albayrak (Justitie), zelf van vreemde origine, zei dat van 2.700 vreemdelingen bekend is dat ze buiten de pardonregeling vallen, onder meer wegens een crimineel verleden. Ongeveer 1.800 van hen kunnen Nederland worden uitgezet. 900 criminelen mogen blijven.

Als een winkelier nu een klap uitdeelt aan een overvaller, gaan beiden “in hetzelfde busje naar het politiebureau”, stelt VVD-Kamerlid Fred Teeven. Ten onrechte, vindt ook CDA-collega Sybrand van Haersma Buma. Zo’n winkelier is immers “ook of vooral slachtoffer”. In de huidige praktijk zit iemand in zo’n situatie “meteen in het defensief”, zegt PvdA-Kamerlid Aleid Wolfsen. “Je wordt als verdachte geregistreerd, je komt als meneer X of Y in de krant, er wordt proces-verbaal tegen je opgemaakt. Dat willen we niet meer.”

Hoewel intussen duizenden ambtenaren zijn wegbezuinigd, zegt oud-gouverneur Saleh van de Nederlandse Antillen dat regeringen nog steeds op deze manier te werk gaan. ‘Door mensen werk te geven stem je ze gunstig. Er zijn onvoldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen,’ aldus Saleh.

De fractieleiders uit de Tweede Kamer zijn sinds eergisteren bezig met een werkbezoek aan de eilandengroep in het Caribisch gebied. Ook Rita Verdonk is mee naar de Antillen. De komst van de leider van Trots op Nederland naar de Antillen is gewaagd, omdat zij niet bepaald geliefd is op de eilanden. Plannen voor een databank voor criminele Antillianen en het idee om hen terug te sturen naar de Antillen, hebben Verdonk zeer impopulair gemaakt onder de bevolking.

Geert Wilders (PVV) stelde voor om de Antillen aan te bieden op Marktplaats.nl. Ook noemde hij Curaçao een grote boevenbende.

De Jongh noemt de uitspraken ‘machotaal’, die de PVV-leider alleen zou hebben gebezigd om kiezers te winnen. ‘Wilders moet zich rustig houden,’ zei de Antilliaanse premier op Radio 1.

De uitlatingen van Wilders zijn ook bij de overige fractieleiders in de Tweede Kamer niet goed gevallen. VVD-leider Mark Rutte noemt ze ‘onwaarachtig’ en vindt het vreemd dat Wilders niet mee is gegaan op werkbezoek naar de Antillen. ‘Hij is betrokken geweest bij de voorbereiding van deze reis. Toen heb ik nooit enig bezwaar gehoord.’

De psychische stoornis is volgens de verklaring vastgesteld in april toen Bilal via een rechterlijke machtiging gedwongen werd opgenomen in een psychiatrische instelling. Dat gebeurde na een ‘aantal escalaties’. Volgens de familie leed Bilal al sinds 2003 aan een psychische stoornis.

Na een aantal maanden is Bilal voorwaardelijk uit de kliniek ontslagen, tot grote ontevredenheid van de familie. ‘Hij maakte nog niet de indruk helder te zijn en klaar te zijn om weer in de maatschappij terug te keren.’

De afgelopen zes weken zocht de familie drie keer contact met de kliniek omdat Bilal suïcidale neigingen zou hebben en aan wanen leed. Uiteindelijk meldde Bilal zich op 11 oktober bij de crisisdienst en verzocht om opname in de gesloten afdeling omdat hij naar eigen zeggen niet kon instaan voor zichzelf, dwanggedachten had en stemmen hoorde in zijn hoofd.

Afgelopen vrijdag keerde hij vrijwillig terug naar de kliniek met suïcidale neigingen. Op zaterdag is hij buiten de inrichting naar het Suikerfeest geweest, waarna hij terugkeerde naar de kliniek. Op zondagochtend ging hij op eigen verzoek naar buiten, onder begeleiding. Rond 11.30 uur onttrok hij zich echter aan zijn begeleider, waarna het drama in het politiebureau zich voltrok.

De man van Marokkaanse afkomst was een bekende van de politie. In 2005 had hij contact met leden van de Hofstadgroep. Over de contacten is destijds overleg geweest met de AIVD, aldus hoofdofficier van justitie De Wit. ‘Op 14 oktober 2005, gisteren twee jaar geleden, is een deel van de Hofstadgroep aangehouden. Bilal is toen als getuige gehoord en is onderwerp van aandacht geweest. In oktober 2005 is er over gesproken om Bilal te ‘verstoren’, maar uiteindelijk is besloten dat er op dat moment geen reden voor was.’

Voorzitter Ahmed Marcouch van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart heeft buurtbewoners gevraagd zich beheerst te gedragen nadat de identiteit van de aanvaller op het politiebureau maandag bekend werd. Hij krijgt daarbij de hulp van jongerenwerkers, buurtmoeders, buurtvaders, religieuze leiders en andere actieve bewoners. Ook de moskee in het stadsdeel houdt de hele dag door bijeenkomsten.

De doodgeschoten 22-jarige Bilal B. komt volgens het stadsdeel uit de wijk Overtoomse Veld. ‘Marcouch leeft mee met de gewonde agenten en hun geschokte collega’s en ook met de familie van de dader’, aldus het stadsdeel. Marcouch bezoekt de ouders van de dader waarschijnlijk maandagavond. Bilal woonde nog thuis.

Marcouch heeft maandagavond een bezoek gebracht aan de ouders en familie van de 22-jarige Bilal B., de doodgeschoten man die zondag twee agenten neerstak op een politiebureau. Dat heeft een woordvoerster van het stadsdeel laten weten.

Eerder op de avond sprak Marcouch op een besloten bijeenkomst voor buurtbewoners. Daar waren ongeveer tachtig, voornamelijk Marokkaanse mannen aanwezig. De bijeenkomst was voor een deel in het Arabisch. De aanwezigen werden geïnformeerd over wat er gebeurd is naar aanleiding van het incident op het politiebureau op het August Allebéplein.

Bilal B. komt al sinds 1998 in de politiesystemen voor. In dat jaar is hij betrokken geweest bij een ernstig geweldsdelict. Hij verwondde iemand aan zijn hoofd met een schroevendraaier. In de jaren daarna was hij vooral betrokken bij vermogensdelicten. Hij behoorde tot de zogeheten harde kernjongeren in stadsdeel Slotervaart en heeft enkele periodes in de cel doorgebracht. Vanaf oktober 2003 zat hij vijftien maanden in de gevangenis voor een vermogensdelict. In het voorjaar van 2007 werd duidelijk dat er sprake was van een psychische problematiek.

Korpschef Bernard Welten vertelde dat de operaties van de twee gewonde agenten zijn geslaagd. De vrouwelijke brigadier die het schot loste, had een steekwond in de borst en twee in de rug. Daarbij is een longslagader geraakt en de long geperforeerd. ‘De bloeding is gestelpt en de perforatie gedicht en daarmee is de operatie als geslaagd bestempeld’, aldus Welten. ‘Haar toestand is bevredigend.’

Haar mannelijke collega heeft vijf steek- en snijwonden in zijn gezicht en schouder opgelopen. Op zijn hoofd is een slagader geraakt die gehecht is. In de hals is een steekwond die tot op de adempijp is gegaan. ‘Ook met deze collega is het gelukkig naar omstandigheden goed’, zei Welten.

B. verscheen zondag rond twaalf uur op het politiebureau en sprong vrijwel meteen over de balie. Hij begon met een mes in te steken op de dienstdoende agente die achter de balie stond. Hij raakte haar daarbij in de borst. Zij sprong op en probeerde te ontkomen, maar de man rende haar achterna en stak haar nog twee keer in de rug. Een mannelijke collega die haar te hulp schoot, werd in zijn nek en schouder gestoken.

De vrouwelijke agent trok daarop haar wapen en heeft de aanvaller neergeschoten. Kort daarna is hij aan zijn verwondingen overleden.

Sinds de dood van de 22-jarige moordenaar Bilal B, die vorige week zondag op een politiebureau in Slotervaart werd doodgeschoten door een brigadier nadat zij en haar college door hem ernstig waren verwond, is het onrustig in Amsterdam-West. Avond na avond vlogen auto’s in brand, relschoppers gooiden stenen door de ramen van het betreffende politiebureau en bekogelden een busje van een mediabedrijf.

‘Het is bij allebei kantje boord geweest,’ zei Cohen na afloop van het bezoek tegen De Telegraaf. ‘Ze zijn door het oog van de naald gekropen, maar hulde voor hoe ze gehandeld hebben,’ aldus Welten.

‘Ze liggen daar allebei zwaargewond, geraakt aan vitale lichaamsdelen. Een van de twee moet bovendien verder leven met het idee iemand doodgeschoten te hebben,’ zei Marcouch in het AD. Hij moest ook op ‘uitdrukkelijk verzoek’ van de familie van Bilal B. hun medeleven overbrengen.

Marcouch heeft geen goed woord over voor de relschoppers die Slotervaart al avonden onveilig maken. ‘Ik kan niet begrijpen hoe jongens zo asociaal en respectloos kunnen zijn om, terwijl er mensen in de wijk verdriet hebben en terwijl de mensen binnen het bureau belaagd zijn, rellen te gaan trappen.’

De stadsdeelvoorzitter vindt dat je ‘met deze groep etterbakken van het kaliber tuig korte metten moet maken’. ‘Die jongens die roepen dat de agenten maar in het been van Bilal hadden moeten schieten, leven in een fantasiewereld.’

Burgemeester Cohen zei gisteren harde maatregelen niet nodig te vinden.

Volgens De Telegraaf herstelt de neergestoken 36-jarige vrouwelijke brigadier langzaam en is ze nog erg zwak. Zij heeft een zware operatie achter de rug en krijgt veel medicijnen. Ze moet binnenkort weer een bloedtransfusie ondergaan omdat zij zondag erg veel bloed heeft verloren. Na de steekpartij kreeg zij al zes zakken toegediend.

De 27-jarige aspirant-agent krijgt vanwege zijn verwondingen nog altijd sondevoeding en moet nog een kijkoperatie aan zijn slokdarm ondergaan.

Dat schrijft de Volkskrant. Ook is er onvrede over de aanpak om ‘kleine dingen klein te houden’, schijft de krant. De politie greep bijvoorbeeld niet in toen deze week bij de onrust in wijk auto’s in brand werden gestoken en ruiten van het politiebureau in stadsdeel Slotervaart werden ingegooid.

Toch is er volgens een woordvoerder geen sprake van verdeeldheid binnen het korps.

Voorzitter Ahmed Marcouch (PvdA) van het stadsdeel Slotervaart heeft bij de politie aangedrongen op een hardere aanpak. Burgemeester Job Cohen (PvdA) en korpschef Bernard Welten zijn daar volgens Marcouch ook een voorstander van.

De stadsdeelvoorzitter zegt in de krant verder dat hij ervan baalt dat er maandag niemand is opgepakt toen in de wijk vernielingen werden aangericht. De politie moet volgens hem grenzen stellen. Alleen ‘contact houden’ is ‘niet meer functioneel’, meent Marcouch.

‘Je hebt hier te maken met een groep die de straat terroriseert en aan alles lak heeft,’ zegt hij verder. ‘Strafrechtelijk knippen en scheren’, is de oplossing.

De politie laat in een reactie weten dat het bereid is hard op te treden als dat nodig is. ‘Laat er geen enkel misverstand over bestaan dat wij dan keihard optreden,’ zegt een woordvoerder.

De politie heeft zich volgens de zegsman vooral gericht op het voorkomen van incidenten met de inzet van onder meer buurtvaders en jongerenwerkers. Een kleine groep begon volgens de politie onverwacht met rellen. ‘Je kan nooit helemaal voorkomen dat ergens iets gebeurt. Maar we weten in welke groep we de daders moeten zoeken. Als we ze kunnen pakken, zullen we dat niet nalaten.’

Jongeren staken dinsdagavond rond elf uur opnieuw een auto in brand in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. ‘De jongens zijn weggerend en er zijn geen aanhoudingen verricht,’ meldt een woordvoerder van de politie. De brand werd snel geblust.

Verder bleef het rustig in de wijk. De mobiele eenheid (ME) was in groten getale aanwezig om eventuele rellen snel de kop in te drukken. Ook het politiebureau, waar zondag de 22-jarige Marokkaan Bilal B. twee agenten neerstak en vervolgens werd doodgeschoten, wordt door de ME bewaakt.

De rellen begonnen aan het eind van de dag, toen een jongen een flesje gooide op het podium op het Oranjeplein, waar het festival werd gehouden. Dat was voor de muzikanten reden niet verder te spelen.

Buiten het festivalterrein begonnen enkele jongeren vervolgens door de straten van de Schilderswijk te rennen. Volgens regionale omroep RTV West groeide de groep al snel aan tot zo’n tweehonderd jongeren.

Zij bekogelden de politie met stenen en eieren. Ook werden vernielingen aangericht en verschillende brandjes gesticht.

Uiteindelijk werd de Mobiele Eenheid (ME) ingezet, en werden zes aanhoudingen verricht. De ME bleef met jeeps door de buurt patrouilleren om de orde te bewaren.

Een ooggetuige zegt tegen elsevier.nl dat er al wel onvrede onder de Marokkanen in de buurt heerste. Bij het Ha-Schi-Ba-festival dat jarenlang in de wijk werd gehouden, had elke bevolkingsgroep zijn eigen podium. Wegens geldgebrek ging het festival dit jaar verder onder de naam Kaschba en was er nog maar één podium.

Een paar jonge Marokkanen uitten hun onvrede toen ‘hun’ muziek was afgelopen, en uiteindelijk zijn er dan ‘vijf gasten die het verknallen’. Overigens was het feest verder een groot succes, benadrukt de ooggetuige. Ook volgens de politie Den Haag was het evenement de hele zondag in een ‘goede sfeer’ verlopen.

De Haagse Schilderswijk is een van de vier Haagse probleemwijken van minister van Wonen, Wijken en Integratie Ella Vogelaar (PvdA).

Juist vanmiddag bezoeken minister van Sociale Zaken Piet Hein Donner (CDA) en de Franse premier François Fillon twee reïntegratieprojecten voor jongeren in de Schilderswijk.

Amsterdam wil de ouders van kinderen op deze manier aanspreken op hun verantwoordelijkheid voor de opvoeding. “We zien te vaak dat ouders zeggen: bekijk het maar”, licht een woordvoerder van Asscher de maatregel toe. “Als ouders niet willen opvoeden, dan moet het geld naar iemand die dat wel doet.” De wethouder verwacht het plan binnen een maand aan de gemeenteraad voor te leggen.

De winst van Trots op Nederland gaat ten koste van verschillende partijen en met name de oude partij van Verdonk, de VVD. De liberalen zakken van negentien zetels naar dertien. Ook de PVV moet inleveren. De partij van Geert Wilders raakt drie zetels kwijt en komt ook uit op dertien, nog altijd vier meer dan de partij er nu heeft in de Tweede Kamer. De SP verliest ook en gaat van 24 naar negentien.

België werkt op sommige plaatsen op die manier al samen met Nederland. Zo nam de Belgische ambassade in de Kazachse hoofdstad Astana vorige week een gebouw in gebruik dat gedeeld wordt met onze noorderburen. In de Bosnische hoofdstad Sarajevo werkt ook een zogenoemde Belgische laptopdiplomaat, die een bureau ter beschikking heeft in het gebouw van de Nederlandse ambassade.

Zo benadrukt Yildirim: ‘We zullen in ieder geval onze democratische grondbeginselen ook intern toepassen, in tegenstelling tot de SP.’

Yildirim werd begin september uit de socialistische partij gezet. Reden voor de breuk was dat Yildirim weigerde zijn senaatszetel in te leveren. Het statenlid uit Zwolle was met vijf voorkeurstemmen in de Eerste Kamer gekomen maar de SP wilde vasthouden aan de lijstvolgorde.

De kwestie-Yildirim heeft binnen de SP geleid tot een felle discussie over het democratisch gehalte binnen de partij.

‘Tijdens de verkiezingen in maart en november van 2006 is op de Amsterdamse stembureaus de stemprocedure op verschillende manieren en ook in strijd met de Kieswet uitgevoerd,’ concludeert de Gemeentelijke Ombudsman in een vandaag gepubliceerd rapport.

Het gaat voornamelijk om allochtone kiezers, bevestigt een woordvoerder van de Ombudsman tegen elsevier.nl. Veel allochtone kiezers zijn de Nederlandse taal niet voldoende machtig en begrijpen niet hoe een stemcomputer werkt.

Meegebrachte familie en vrienden eisen daarom dat ze worden ‘geholpen’ bij het stemmen. Als ze er door de stembureauvoorzitters op worden gewezen dat dat volgens de Kieswet niet mag, ontstaan er volgens het rapport ‘onoverzichtelijke situaties, irritatie en zelfs agressie’. ‘De stembureauvoorzitters moeten dan kiezen tussen helpen of ruzie,’ aldus de woordvoerder. Volgens hem is de kans groot dat dergelijke misstanden zich ook voordoen in andere steden waar veel allochtonen wonen.

Het onderzoek werd ingesteld nadat in april onregelmatigheden bij de stembureaus in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer aan het licht waren gekomen.

Kiezers werden geholpen door meegebrachte partners, vrienden of toevallige passanten, die soms ook voor hen stemden. Ook brachten kiezers verschillende keren een stem uit, zonder dat ze daarvoor waren gemachtigd.

Onder de deelnemers waren ook de burgemeester, wethouders en raadsleden. In ieder geval twee wethouders voelden zich ziek na het ramadandiner.

Jami wilde op het partijcongres gaan spreken over afvalligheid. Hij had spreektijd aangevraagd en die ook gekregen, zeggen de woordvoerders.

Jami was al bezig met de voorbereiding van zijn toespraak en zijn tekst was bijna af, toen hem enkele dagen geleden opeens werd verteld dat hij toch niet mocht komen spreken.

Het 15-jarige meisje zegt op dezelfde dag te zijn verkracht als de 16-jarige: op 15 september. De verdachten zijn tussen de 16 en 24 jaar en komen uit Coevorden, Lutten, Groningen en Emmen. Het is nog niet duidelijk of ze allemaal actief aan de verkrachtingen hebben meegedaan.

De rechtbank in Assen heeft beslist dat vijf jongens van 16 en 17 jaar zeker dertig dagen vast moeten blijven. Eerder deze week bepaalde de rechter-commissaris dat de drie anderen twee weken in voorarrest moeten zitten. Zij worden uiterlijk over veertien dagen eveneens voorgeleid aan de rechtbank.

Dat heeft een commissie in Nederland onder leiding van Frits Korthals Altes geadviseerd aan staatssecretaris Ank Bijleveld van Binnenlandse Zaken. De oud-minister heeft de afgelopen maanden onderzoek gedaan naar het verkiezingsproces in Nederland.

Verkiezingen met stembiljetten krijgen de voorkeur omdat ze goed te controleren zijn.

Bij twijfel over de uitslag van een elektronische telling kunnen de stemmen alsnog handmatig worden geteld, aldus Korthals Altes. Dat is beter dan de opslag van stemmen in het elektronisch geheugen van een stemcomputer, dat niet of moeilijk controleerbaar is. Voor verkiezingen via internet vindt de adviescommissie de tijd nog niet rijp.

Staatssecretaris Bijleveld zei in een reactie dat de huidige stemcomputers voorlopig niet meer worden ingezet. De eerstvolgende verkiezingen staan gepland in 2009 en gaan over het Europees parlement. Volgens Bijleveld is de kans groot dat dan in alle stemlokalen het rode potlood wordt gehanteerd.

Korthals Altes bepleit in zijn advies ook dat mensen elk stemlokaal in hun gemeente moeten kunnen gebruiken. Experimenten hiermee zijn succesvol verlopen. Op een later ogenblik kan zelfs worden gekeken of kiezers ook naar stemlokalen buiten hun gemeente kunnen.

Onder het motto ‘Geen koehandel over EU-referendum’ stellen de initiatiefnemers dat het kabinet een referendum moet durven houden als het van mening is dat met het verdrag een ‘uitstekend resultaat’ is bereikt. Het kabinet beroept zich op het advies van de Raad van State, die stelde dat een referendum geen noodzaak is omdat het verdrag wezenlijk verschilt van de eerder afgewezen Europese Grondwet.

Gezien de Nederlanders de Big Brother terreurgrondwet hebben weggestemd, zullen ze geen tweede keer de kans krijgen de plannen van de Bilderbergers te dwarsbomen.

Dat onderzoek zal tot eind 2008 duren, aldus de staatssecretaris. Tot die tijd verandert er in ieder geval niets.

Verdonk wilde dat criminele illegalen met een veroordeling op zak sneller dan nu het land uit konden worden gezet. De maatregel zou ook een afschrikwekkende werking moeten hebben naar andere illegalen toe, maar Albayrak is er niet zeker van dat dit ook daadwerkelijk zo is.

Totdat Albayrak klaar is met onderzoeken wil ze dat politie, justitie en vreemdelingendiensten ervoor zorgen dat het bestaande beleid ‘zo effectief en consequent mogelijk’ wordt uitgevoerd.

Dat zal nog lastig worden, want veel criminele illegalen worden niet herkend als crimineel omdat ze geen papieren hebben. Ook is de wet nu zo dat criminele illegalen zelfs na diverse overtredingen heel moeilijk het land uit kunnen worden gezet.

Twee jaar geleden was een Somalische illegaal uit Utrecht al tientallen keren opgepakt en gestraft voor overtredingen, maar werd hij niet teruggestuurd naar Somalië vanwege de situatie in dat land. Criminele vreemdelingen kunnen ongestraft hun gang blijven gaan.

De oude generatie criminelen die vanaf de jaren negentig in Amsterdam de dienst uit maakte is onder het bewind van de recherchechef opgerold. Maar de opvolgers staan volgens Woelders te trappelen. ‘Jonge Marokkanen,’ zegt hij, ‘Vijf jaar geleden waren het kleine criminelen, begonnen in hun eigen wijk, maar nu werken ze landelijk. Ze plegen grote kraken en schuwen geweld niet.’

Woelders wordt plaatsvervangend korpschef van de politie Utrecht. Hij is vanaf 1991 recherchechef geweest in Amsterdam.

‘Al het geld wordt uitgegeven aan linkse hobby’s als ontwikkelingshulp, het generaal pardon, uitkeringen en de zogenaamde prachtwijken,’ vindt de PVV-leider. ‘En dit linkse feestje moet worden betaald door de hardwerkende belastingbetaler.’

Wilders pleit voor het aanpakken van criminaliteit, het aanpakken van ‘Marokkaans tuig’, voor meer blauw op straat en voor veilig wonen.

Ook presenteerde de PVV-leider zijn tien-puntenplan tegen de islamisering van Nederland. Zo moeten buitenlanders zonder baan en Nederlands paspoort het land uit, moet er een totale immigratiestop komen voor personen uit moslimlanden, moet het generaal pardon worden teruggedraaid, moet de burqa worden verboden en mogen er geen moskeeën meer bijkomen.

De pardonregeling geldt sinds 15 juni voor buitenlanders die onder de oude Vreemdelingenwet (voor april 2001) in Nederland asiel hebben gevraagd en daar al zes jaar wonen. Naar schatting 25.000 tot 30.000 mensen kunnen op die manier alsnog een verblijfsvergunning krijgen.

Ongeveer 14.000 (ex-)asielzoekers hebben tot dusver te horen gekregen dat ze onder de amnestiemaatregel vallen. Er komen er nog velen bij. Circa 9.000 van hen hebben al een vergunning in handen. Critici vrezen dat het aantal asielzoekers door de pardonregeling toeneemt. Staatssecretaris Nebahat Albayrak van Justitie ontkent dit. Gezien zijn afkomst is dat normaal …

In Nederland wordt de democratie gewoonweg afgeschaft. De burger adviseert via een referendum het tegenovergestelde dan wat de EU (Europese Sovjet-Unie) wil, en het referendum – de stem van het volk – wordt gewoonweg afgeschaft !

De regeringspartijen zijn sterk verdeeld over het houden van een volksraadpleging over het nieuwe EU-verdrag. De sociaaldemocratische PvdA is voor, maar het christendemocratische CDA en ChristenUnie voelen er helemaal niets voor. Democratie op zijn westers dus : onbestaande.
In Nederland zijn de linkse partijen blijkbaar democratie-gevoeliger dan de rechts-zionistische partijen.

Als het kabinet besluit geen referendum te houden – en bronnen in politiek Den Haag gaan daar wel van uit – zouden een of meer fracties in de Tweede Kamer (”het lagerhuis” van het Nederlandse parlement) met een initiatiefwet kunnen komen. Die zou dan met steun van PvdA, SP, PVV, GroenLinks en D66 een meerderheid kunnen halen.

Naar verwachting zal de rechtsliberale VVD in de Eerste Kamer (”hogerhuis”) die initiatiefwet echter blokkeren. In de senaat beschikken CDA, ChristenUnie en VVD samen over een meerderheid. De liberalen in de Eerste Kamer voelen heel weinig voor referenda.

In 2005 vond er In Nederland een referendum plaats over wat toen formeel een grondwettelijk verdrag voor de EU heette. Dat werd gehouden op grond van een initiatiefwet van PvdA, GroenLinks en het linksliberale D66. Een ruime meerderheid van de bevolking stemde toen tegen. Ook de Franse bevolking keurde het verdrag af.

Bij de onderhandelingen over een nieuw verdrag op de EU-top heeft de Nederlandse regering wijzigingen binnengehaald om tegemoet te komen aan de wensen van de Nederlanders. Zo is onder meer de rol van nationale parlementen op bepaalde punten sterker gemaakt.

El K. mocht zijn veroordeling thuis afwachten, maar besloot te vluchten. Het OM vaardigde een internationaal opsporingsbevel uit, omdat werd aangenomen dat de man naar het buitenland was gevlucht. El K. kon na anonieme tips uiteindelijk worden aangehouden in Hengelo.

De Stichting tegen Vrouwenhandel (STV) was verbijsterd dat El K., die onder meer zijn vriendin dwong tot prostitutie en haar mishandelde met een verhitte spies, zijn vonnis thuis mocht afwachten en zomaar kon vluchten. Ook de PVV vond het onbegrijpelijk dat de man niet in voorarrest zat en stelde Kamervragen aan minister Ernst Hirsch Ballin (CDA) van Justitie.

“Wilders is doorgeslagen met zijn aanvallen op de islam en de koran. Een heilig schrift verbieden is van den zotte. Ons gaat het niet om de religie. Wij zeggen alleen dat die buitenlanders hier nooit hadden mogen komen.” Niettemin heeft Wilders veel stemmen gekregen uit extreemrechtse hoek, zegt Kusters. “We hebben hem ook geholpen om genoeg handtekeningen te krijgen zodat hij kon meedoen aan de campagne.” Dat maakt de toch al beperkte kans dat de extreemrechtse partij van Kusters ooit doorstoot naar Den Haag er niet groter op, erkent Kusters. “Het is steeds moeilijker om ons te profileren in een samenleving die is geradicaliseerd. De toon van de discussie over integratie en buitenlanders is harder dan ooit. Het begon met Bolkenstein en later Fortuyn. Nu zijn het Wilders en Verdonk die onze issues hebben overgenomen.”

De nadruk van de activiteiten van de NVU ligt dan ook niet meer op voorhand bij de politiek, zegt Kusters. “Nee, we zijn activistischer geworden. We gaan eerder de straat op om te demonstreren.” Hij herkent zich echter niet in het beeld dat daarom het geweld toeneemt. “Wij zweren geweld af.” Ook de verhalen over ondergrondse groepen als Combat 18 en Blood and Honour vindt hij overtrokken: “Ach, dat zijn gewoon jongens die het leuk vinden om in zo’n stoer T-shirtje rond te lopen.”

De zaak-Savanna heeft de jeugdzorg op de kaart gezet, en heeft ervoor hebben gezorgd dat hulpverleners alerter zijn, zegt directeur José Vermeer van Jeugdzorg Rotterdam maandag in het Radio 1-programma De Ochtenden.

Er is sprake van een verdubbeling van zaken waarbij de Bureaus Jeugdzorg worden ingeschakeld. Het aantal voorlopige Onder Toezicht Stellingen ofwel uithuisplaatsingen stijgt ook. Die zijn het eerste half jaar toegenomen tot 152. Vorig jaar waren dat er nog 108.

De directeur van de Landelijke Raad voor de Kinderbescherming Marie-Louise van Kleef geeft als reden voor de stijging dat steeds meer kinderen ‘normoverschrijdend gedrag’ vertonen. De multi-culturele samenleving stimuleert dit gedrag omdat het een ontwortelde samenleving is.

Vooral gezinnen met hogere inkomens zullen het meest merken van de maatregel. Enkele honderden miljoenen euro’s van het budget dat niet afhankelijk is van het inkomen, worden namelijk overgeheveld naar de inkomensafhankelijke kindertoeslag.

Deze toeslag vervangt de fiscale kinderkorting. Die wordt afgeschaft omdat gezinnen met lagere inkomens de korting niet konden verzilveren. Daarvoor betalen ze namelijk te weinig belasting.

De bezuiniging van 100 miljoen euro zit in deze overheveling. De besparing moet de extra kosten door de vergrijzing op termijn opvangen.

Er wordt daarentegen niet bezuinigd op voor Nederland onnuttige uitgaven zoals “ontwikkelingshulp”, het onderhouden van honderd duizenden vreemdelingen in Nederland, enzovoort.

Volgens de PvdA’er moet Europa leren van de universiteiten in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië.

De hiërarchische structuur van de Europese universiteiten ‘heeft in enkele decennia een einde gemaakt aan de dominante positie die Europa in de wetenschap had, en van Europa een wetenschappelijk ontwikkelingsland gemaakt,’ aldus Plasterk.

Om de wetenschap op het hoogste niveau te brengen, moeten jonge, excellente onderzoekers meer ruimte krijgen, vindt Plasterk.

Jonge slimmeriken moeten zelf kunnen bepalen wat zij willen onderzoeken, niet hun hoogleraren of de bestuurders aan universiteiten, aldus de minister. Plasterk besloot onlangs het geld voor onderzoek anders te verdelen. Voortaan gaat meer geld naar beurzen voor jonge wetenschappers.

Onlangs bleek uit onderzoek van het CPB dat het Nederlandse onderwijs slimme studenten verwaarloost. De top blijft ver achter bij die van andere landen.

Plasterk is verbaasd over de kritiek van universiteiten omdat het totale budget door de verandering gelijk blijft. Sterker, universiteiten hoeven niet meer bij te dragen aan die beurzen. Bovendien komt er op Prinsjesdag veel geld voor onderzoek bij, belooft hij.

Plasterk wil ook een eind maken aan onderwijs-salarissen die boven dat van de premier liggen, meldt NOS. Om die reden heeft Plasterk aan de Raad van Toezicht van de Rijksuniversiteit Groningen een waarschuwing gestuurd.

Wat na de fusie? Een op de vijf Nederlanders denkt dat Nederland en Vlaanderen na samenvoeging geleid moeten worden door het Nederlandse koningshuis. Afschaffing van beide koningshuizen is volgens 16 procent de beste optie. Ongeveer evenveel Nederlanders (17 procent) denken dat beide landen hun eigen koninklijke familie moeten behouden.

Aanleiding voor de enquête is de politieke impasse in België. De kabinetsformatie duurt er door onenigheid tussen Walen en Vlamingen al bijna twee maanden en uitzicht op een coalitie is er nog niet.

Uit een enquête van TNS NIPO in opdracht van het RTL4-programma Editie NL blijkt verder dat 61% van de ondervraagden denkt dat beide landen beter zouden worden van een fusie. 85% ziet ook wel wat in een intensievere samenwerking met de Vlamingen.

Nederland
Nederland heeft ruim 16 miljoen inwoners. De officiële taal is het Nederlands. Deze status is pas officieel vastgelegd in 1995. Er kwam toen een wijziging van de Algemene Wet Bestuursrecht die vooral bedoeld was om ook het Fries een officiële status te geven. Het Limburgs en het Nedersaksisch zijn officieel erkende streektalen. Turks (met 192.000 sprekers), Marokkaans-Arabisch (met 100.000 sprekers), Papiaments (Nederlandse Antillen, 80.000), Indonesisch (45.000) en Sranan (Surinaams, 7.000) behoren tot de allochtone minderheidstalen.

De Nederlandse Antillen en Aruba
Deze eilanden maken deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden. Nederlands is er de officiële taal. Elk van de eilanden van de Nederlandse Antillen heeft een andere etnische samenstelling. Curaçao heeft het grootste aantal inwoners, namelijk 130.000. Bonaire heeft er 10.000. Op deze twee eilanden is Papiaments de voertaal. Op de eilanden Sint Eustatius (2.300 inwoners), Sint-Maarten (33.000) en Saba (1.400) is de voertaal Engels. Aruba heeft ongeveer 120.000 inwoners. Daar is de voertaal doorgaans Papiaments.

België
In België zijn er drie officiële talen. Sinds de staatshervorming van 1970 onderscheidt men vier taalgebieden: het Nederlandse taalgebied, het Franse taalgebied, het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstedelijk Gewest en het Duitse taalgebied. Nederlands is de eerste taal van ruim zes miljoen Vlamingen. Franstalig zijn circa 4,6 miljoen mensen en Duits is de eerste taal van omstreeks 150.000 Belgen. Daarnaast zijn er de talen van (voormalige) arbeidsmigranten, waarbij mensen met een Italiaanse achtergrond met 280.000 de grootste groep vormen. Verder wonen er zo’n 105.000 mensen met een Marokkaans-Arabische taalachtergrond, zo’n 80.000 Portugezen en ongeveer 63.000 Turkstaligen.

Suriname
In Suriname worden meer dan 20 talen gesproken waaronder indianentalen, creooltalen en nog andere talen. De officiële taal is het Nederlands. Het is de taal van bestuur, rechtspraak en onderwijs. Het is de moedertaal van een steeds grotere groep mensen. In het onderzoek geeft meer dan 60% aan dat Nederlands zijn moedertaal is. Het Sranan functioneert als contacttaal tussen de bevolkingsgroepen. Het wordt door vrijwel alle Surinamers gesproken. Andere grotere talen in Suriname die door enkele tienduizenden mensen worden gesproken, zijn het Sarnami en het Surinaams Javaans. Bijna iedereen spreekt op zijn minst twee talen.

Stan de Jong voor het weekblad HP/De Tijd.

België valt uit elkaar. Terwijl de Fransen een begerig oog op Wallonië en Brussel richten, kijken we in Nederland schaapachtig toe. Het besef dat Vlaanderen een fraaie bruid is, zou in Den Haag wel eens mogen doordringen. Een pleidooi voor Groot-Nederland.

Als u de buitenlandpagina’s van de krant heeft bijgehouden, weet u inmiddels alles over de zapatistas in Mexico en de denktank rond Tony Blair. U moet zo ongeveer in staat worden geacht eigenhandig een raketschild te bouwen. En de problematiek rond de Wit-Russische buffeljacht kent voor u geen geheimen meer. Altijd handig als u een gesprek op niveau wilt voeren.
Waarschijnlijk staat u echter met de mond vol tanden als iemand het Lambermont-akkoord ter sprake brengt.
“Lamberwat?”
Daar hebben we het al.
Het Lambermont-akkoord is een overeenkomst die de Belgische coalitiegenoten enige tijd geleden hebben gesloten. In dit akkoord staat dat de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) elk verregaande bevoegdheden krijgen op het gebied van landbouw, buitenlandse handel, ontwikkelingssamen¬werking en fiscaal beleid. Ook de gemeente- en de provinciewet worden, als het parlement het allemaal goedkeurt, van federaal naar regionaal niveau overgeheveld.
Wie bedenkt dat de drie gewesten en gemeenschappen (de Vlaamse, Duits- en Franstalige) nu al alles te vertellen hebben over cultuur, onderwijs en ruimtelijke ordening, komt tot de conclusie dat de Belgische regering zichzelf in razend tempo overbodig maakt. Dat premier Guy Verhofstadt en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Louis Michel, proberen België als het nieuwe gidsland te verkopen – ze waren de motor achter de boycot van Oostenrijk en de uitlevering van Pinochet – komt zo in een heel ander daglicht te staan. Veel méér hebben ze aan de Brusselse Wetstraat straks niet meer te doen.

België verdampt. Verwasemt, zeggen onze zuiderburen. Maar Nederland kijkt schaapachtig toe. De media hebben weinig belangstelling voor de stille revolutie die zich bij onze voormalige rijksgenoten voltrekt. Liever dan serieus te berichten over gezelschappen die onze gemeenschappelijke cultuur en identiteit promoten, heffen ze het vingertje over een incident rond een Vlaamse minister die werd betrapt op een reünie van Oostfront-gangers.
Te vrezen valt dat het in de politiek niet veel beter is gesteld. De rel rond de Nederlandse ambassadeur Van Dongen was veelzeggend. De ambassadeur vond het niet nodig in twee talen met zijn Brusselse collega’s te communiceren. Het Frans, zo stelde hij, was de diplomatieke taal bij uitstek. Dat Van Dongen een douw kreeg van zijn superieuren, was terecht. Hij schoffeerde niet alleen de Vlaamse premier Dewael, maar een heel volk, dat zich moeizaam aan de Franstalige overheersing heeft ontworsteld.
Een klassiek geval van Hollandse lompheid? Waarschijnlijk is het ernstiger. Sommigen verdenken de ambassadeur ervan dat hij gewoon niet op de hoogte is van de huidige verhoudingen. Als de HSL wordt aangelegd, zal Nederland met de Vlaamse, niet met de federale regering moeten onderhandelen. Anders strandt de supersnelle trein ergens in het zand bij Wuustwezel.
Het besef dat de Vlaamse regering (zeg nooit: deelregering) uiterst serieus moet worden genomen, is nog niet helemaal tot het vaderlandse corps diplomatique doorgedrongen. Die des¬interesse heeft een lange geschiedenis. Nederlandse ministers van Buitenlandse Zaken waren decennialang van liberale of ¬confessionele snit. Ze moesten niets hebben van die achterlijke katholieken over de grens, die een raar soort Nederlands brabbelden.
Veel lijkt er niet veranderd. Vorig jaar november vond in Eindhoven de jaarlijkse Belgisch-Nederlandse conferentie plaats. Het viel de Vlaamse ondernemersorganisatie op hoe ongeïnteresseerd de Nederlandse delegatie onder leiding van minister Van Aartsen was. Tot ergernis van de vertegenwoordiger van de Antwerpse Kamer van Koophandel. “Jullie boycotten ons,” riep hij, “in plaats van met ons samen te werken!” Dat Nederland al eeuwen de uitbaggering van de Westerschelde, die de Antwerpse haven een uitweg naar zee biedt, traineert, zal wel een rol hebben gespeeld in zijn woedeuitbarsting.
Een visie op de ontwikkelingen in België is op de apenrots (het ministerie van Buitenlandse Zaken) ver te zoeken, vindt een kenner als Andries Postma, ex-senator van het CDA, die al jaren pleit voor het verstevigen van de banden met Vlaanderen. Van Aartsen, vermoedt hij, vindt het interessanter om een hello-how-are-you-bezoek te brengen aan het Witte Huis of een woordje mee te praten over de situatie in het Midden-Oosten. Kennelijk geldt: hoe verder weg, hoe meer cachet.
Wat het ministerie van Buitenlandse Zaken dan wél zou moeten doen? In elk geval een strategie ontwikkelen die inspeelt op het uiteenvallen van de Belgische staat. Nauwere betrekkingen met Vlaanderen zouden daarbij prioriteit moeten krijgen. Laten we het wat gedurfder formuleren: Groot-Nederland moet hoog op de politieke agenda komen.

Groot-Nederland? Dat is toch iets van extreem-rechts? Sommigen zien de bruinhemden al door de straten marcheren. Een misverstand.
Oorspronkelijk was de Vlaamse beweging, waarvan de Groot-Nederlandse beweging deel uitmaakt, een groepering van vrijzinnigen, die kort na de afscheiding van België in 1830 ontstond. Met bekrompen nationalisme, zoals het Vlaams Blok voorstaat, had het niets van doen. Door aansluiting bij Nederland kon de Vlaming zich emanciperen, was de gedachte, en zich losrukken uit de Franstalige (en katholieke) ketenen. Hoe ver de onderdrukking ging? Tot in de jaren zestig werd je in een Vlaamse stad als Gent door de elite volstrekt niet serieus genomen als je Nederlands sprak.
Voor de oorlog was het in Nederland geen taboe om te fantaseren over een Dietsland, dat naast Vlaanderen en Nederland ook Frans Vlaanderen (Duinkerken en omgeving) bevatte. Nog in de jaren twintig werden hier Dietse academische dagen gehouden: Nederlandse universiteiten boden Vlamingen de mogelijkheid om in hun moerstaal te studeren. Op alle Belgische universiteiten was Frans de enig toegestane taal.
In de jaren dertig eigende de NSB zich langzaam de Groot-Nederlandse gedachte toe. We hoeven niet onder tafel te vegen dat ook een aantal Vlaams-nationalisten in de oorlog de verkeerde kant koos. Ongeveer tienduizend meldden zich voor de strijd aan het Oostfront. Wederom was de redenering: door aansluiting te zoeken met een Germaans broedervolk, kunnen we uit de klauwen van de Franstaligen blijven. Liever een Duitser in de tuin, dan een Fransman in de keuken.
Nog even terugkomend op dat incident met die Vlaamse minister van de Volksunie. Dat de man werd betrapt op het zingen van Duitse marsliederen, valt niet goed te praten, maar wel door deze historie te begrijpen.

In Vlaanderen is het geen schande om je uit te spreken voor Groot-Nederland. De Franse overheersing heeft diepe wonden geslagen en van de Walen, die er economisch niet gunstig voorstaan, willen veel Vlamingen onderhand wel af. Sommigen kiezen voor een nogal naïef aandoend nationalisme – ze denken het alleen wel af te kunnen – anderen opteren voor aansluiting bij Nederland.
Van extreem links tot extreem rechts zijn er Vlamingen die vinden dat de scheiding tussen Noord- en Zuid-Nederland net zo kunstmatig is als die tussen Noord- en Zuid-Korea. Een keurige heer als prof. Hendrik Gysels ijvert met zijn Unie Nederland-Vlaanderen al heel lang voor een Groot-Nederland. Ook prof. Ludo Abicht, voorzitter van het op marxistische leest geschoeide Frans Masereelfonds, pleit onomwonden voor een fusie met Nederland. En een rauwe socialist als Louis Tobback noemt zich zelfs ‘orangist’.
Een intellectueel grapje, zegt Tobback, inmiddels burgemeester van Leuven. Maar met een serieuze ondertoon. Hoewel Tobback de vorming van Groot-Nederland niet snel ziet komen, is hij wel van mening dat ‘1830’ een historische vergissing was. Als België niet door de machinaties van die verdoemde papen van Nederland was losgeweekt, stelt hij, zou het land in de Eerste Wereldoorlog nooit tot waterzooi zijn vertrapt. En dan was de tandem Nederland-België nu een economisch powerhouse geweest.

Op dat laatste valt weinig af te dingen. En daarvoor hebben we niet eens heel België nodig. Alleen Vlaanderen is al een mooie buit. Pardon: bruid.
Het woordgebruik luistert hier nauw. We moeten voorkomen dat zes miljoen Vlamingen denken dat ze straks worden ingelijfd en de Ossies van Groot-Nederland worden. Een vergelijking die trouwens al in één belangrijk opzicht mank gaat: de Vlaming is stukken welvarender dan de voormalige Oost-Duitser.
In 1999 was het inkomen per hoofd van de bevolking in Vlaanderen groter dan in Nederland. Ook de groei van het bruto nationaal product lag dat jaar een fractie hoger. Er werden in Vlaanderen minder banen gecreëerd, maar dat had mede te maken met de grote hoeveelheid deeltijdwerkers die in Nederland aan de slag is gekomen. En de arbeidsproductiviteit groeit in Vlaanderen sterker dan waar ook in Europa.
Om het nog wat duidelijker te maken: Groot-Nederland zou Canada voorbijstreven op de ranglijst van rijke landen en toetreden tot de prestigieuze onderhandelingstafel van de G-8.
Met speels gemak kunnen ze bij het Vlaams Economisch Verbond, de Vlaamse werkgeversorganisatie, meer voordelen oplepelen van zo’n megafusie. Vlaamse ondernemingen zijn in potentie goed, maar kampen met een gebrek aan kapitaal. Laten de Nederlandse institutionele beleggers, zoals pensioenfondsen, nou net in de miljarden báden.
We kunnen van elkaars specifieke kwaliteiten profiteren. De Vlaming is goed in improviseren, de Hollander in organiseren. De Vlaming past zich gemakkelijk aan, kan goed met Latijnse volkeren zakendoen. De Nederlander verkoopt zichzelf beter, heeft meer marketingkwaliteiten. En daar houdt de win-win-¬situatie, zoals dat tegenwoordig heet, niet op. Vlaanderen en Nederland zijn beide logistieke scharnierpunten in Europa. Alletwee in het bezit van grote havens: Rotterdam en Antwerpen-Zeebrugge. Op dit moment spelen grote Aziatische concerns de havens tegen elkaar uit. Onlangs nog werden de twee grootste Antwerpse havenoverslagbedrijven door een Singaporees concern overgenomen. Een gemeenschappelijk bestuur zou dit kunnen voorkomen, de inkomsten van beide havens vergroten, waarvan dan weer een deel in de Groot-Nederlandse staatskas vloeit. Geen gezeik, iedereen rijk.

Maar wacht eens even: daarvoor hebben we Groot-Nederland toch niet nodig? We kunnen nu toch ook samenwerken? Het kan, ja, maar het gebeurt niet. Integendeel, we rijden elkaar voortdurend in de wielen. Over de al jaren voortmodderende discussie over de Schelde hebben we het al gehad. De moeizame discussie over de heringebruikname van de spoorlijn IJzeren Rijn is een ander voorbeeld van Nederlandse vertragingstactiek. Ecologische bezwaren worden daarbij steeds opvallend hoog opgespeeld.
In het milieu zijn overigens wel voordelen te behalen. Nederland is het afvoerputje van Europa. Ook Belgische ondernemingen dragen bij aan de vervuiling van Maas en Schelde. In Groot-Nederland zal het eenvoudiger worden om hierover afspraken te maken, en die ook af te dwingen. Je gaat toch niet je eigen land vervuilen?
We sluiten het blokje economie-ecologie af met twee overpeinzingen. Zijn de miljarden die we in de aanleg van de Betuwelijn stoppen nodig als er al een IJzeren Rijn ligt, die onze tweede grootste havenstad Antwerpen – we denken nog even in het Groot-Nederlands – met het Ruhrgebied verbindt? En kunnen we de groeiproblemen van Schiphol niet omzeilen als we de landingsrechten delen met Zaventem?

Helaas. Het taboe op de Groot-Nederlandse gedachte is in ¬Nederland enorm. Hier is de verbeelding dan ook nooit echt aan de macht geweest; eerder zet politieke correctheid al ¬decennialang de toon. Slechts enkele onafhankelijke geesten hebben zich er ooit in positieve bewoordingen over uitgelaten: prof. S.W. Couwenberg, J.A.A. van Doorn en NRC-columnist J.L. Heldring. Inderdaad: the usual suspects.
Geheel onverwacht kregen zij in 1997 bijval van de CDA’er Andries Postma, destijds vice-voorzitter van de senaat. Postma pleitte onomwonden voor de vorming van een Groot-Nederland, niet uit nostalgische, maar uit economische overwegingen. De tijd was er rijp voor, meende hij.
Uit het feit dat Postma niet met pek en veren het land werd uitgedragen, concludeerde publicist Paul Scheffer dat er kennelijk iets aan het veranderen was. Maar tot op heden heeft geen enkele politicus Postma openlijk durven bijvallen. Verder dan het obligate ‘samenwerking is belangrijk’ komt men niet.
Nee, als het om verbeeldingskracht gaat, kunnen Nederlandse politici nog veel leren van de Fransen. Die hebben allang een plan klaarliggen voor het geval België wordt opgesplitst, vermoedt Postma. Mogelijke codenaam: ‘Landjepik’. Frankrijk heeft een oogje op Wallonië, en natuurlijk op Brussel, de Europese hoofdstad, waar men graag de tricolore in top zou hijsen. Hoewel de Franse regering zich formeel niet mengt in Belgische aangelegenheden, herinnert menigeen zich de woorden van Charles de Gaulle. “Als de Walen zich rechtsgeldig bij Frankrijk willen aansluiten, zullen we dat verzoek welwillend bekijken.”
En waarom ook niet? Vier miljoen Walen erbij – dat betekent niet alleen meer invloed in allerlei besluitvormingsorganen, maar ook een steviger positie van het Frans. Taal, zo weten ze op het Elysée namelijk, is een belangrijk politiek instrument. Achteloos weggeven van het Frans als officiële taal bij het Europese Merkenbureau, zoals premier Lubbers met het Nederlands deed, laat Chirac wel uit zijn hoofd. En Franse ondernemers zijn hem er dankbaar om, want ze weten dat de Nederlandse concurrenten hierdoor op achterstand zijn gezet.
Ja, zo denken die perfide Fransen dus. En dat kunnen we wel chauvinistisch vinden, maar het is een adequatere manier van machtspolitiek bedrijven dan de op-de-winkel-passers van het Binnenhof gewoonlijk doen. Trouwens: is het dienen van de belangen van volk en vaderland eigenlijk wel zo perfide? Zou dat niet de plicht van elke democratisch gekozen regering moeten zijn?
Zeker is dat Groot-Nederland, of hoe we het gaan noemen, een politieke machtsfactor van belang zal vormen. Een land met 22 miljoen inwoners, zeker als het zo rijk is, heeft nu eenmaal meer te vertellen dat een land met zestien miljoen inwoners. Zo simpel ligt dat in de harde internationale verhoudingen.
In de Europese Raad krijgen we meer stemmen en misschien kunnen we onze zetel in de Europese Commissie behouden. Wie denkt dat Nederland op eigen houtje in een uitgebreide Europese Unie, met straks vijfhonderd miljoen inwoners, ooit nog een Europese Centrale Bankpresident kan leveren, is naïef. Wellicht lukt dat ons wel als we samen optrekken.
Nogmaals, in theorie kan dat nu ook. Maar gelet op de gênante vertoning tijdens de Europese top in Nice blijkt dat we elkaar liever vliegen afvangen.

Allemaal mooi en aardig, maar hoe zit het dan met de zo vaak bezongen cultuurverschillen? De bourgondische Belg, de zuinige Hollander. Passen we wel bij elkaar?
Goede vraag. Kent u die mop van die Belg die… ach, laat ook maar. Zelfs de meligste oom laat het tegenwoordig wel uit zijn hoofd om op een verjaarspartijtje Belgenmoppen te tappen. Kennelijk is er iets in onze beeldvorming van ‘de Belg’ aan het veranderen.
Toen in de tweede serie van het realityprogramma De Bus een stel Vlamingen en Nederlanders bij elkaar werden gestopt, viel op hoe weinig de deelnemers van elkaar verschilden (ze waren even stom) en hoe ongeforceerd ze met elkaar omgingen (ze zaten gezellig in elkaars broekjes). Voor de hand liggende gesprekken over de zuinige Hollander versus de domme Belg bleven in elk geval uit.
Niet eens zo vreemd. Jongeren over de hele wereld gaan in hun gedrag steeds meer op elkaar lijken. Allen staan ze onder invloed van de dominante Amerikaanse cultuur. Of ze nu in Giethoorn of Gent wonen: ze drinken Coca-Cola, luisteren naar Destiny’s Child en eten cheeseburgers.
Uit onderzoek blijkt telkens weer dat ‘de Belgen’ de favoriete ¬buitenlanders van de Nederlanders zijn. Toegegeven, dat geldt nog niet andersom. Als je in een Antwerpse staminee een pils-je bestelt, voel je je als een Duitser die in Scheveningen een kuil graaft. Toch lijkt ook op dit punt iets te veranderen. Met de economische groei, groeit ook het zelfbewustzijn van de Vlaming.
En de Nederlander? Die is bour¬gondischer geworden. In een stad als Utrecht kon je tot in de jaren tachtig op zondag een kanon afschieten. Inmiddels zijn er talloze kroegen en eetcafés en zitten de terrassen vol – ook op zondag.
Nog zoiets: als Vlaamse politici op de Nederlandse televisie komen, zo is Louis Tobback opgevallen, worden ze niet langer ondertiteld. De tijd dat ‘de Belg’ in Hilversum als achterlijk en katholiek bekend stond, is kennelijk voorbij. Achterlijk waren de Vlamingen natuurlijk al nooit. En ze laten zich inderdaad steeds minder aan de clerus gelegen liggen.
Ook België deconfessionaliseert in hoog tempo. De christen¬democraten, die decennialang de touwtjes in handen hadden, zijn, net als bij ons het CDA, naar de oppositiebankjes verdreven. En dat is te merken. Het huwelijk wordt volgend jaar opengesteld voor homo’s en een euthanasiewet is in de maak. Ook in België hebben ze namelijk een ‘paars’ kabinet, zij het met een groen randje.

Maar hoe zit het met de befaamde Belgische toestanden? België is toch het land van Dutroux, van corruptie en cliëntelisme? Klopt. Maar het kabinet-Verhofstadt poogt serieus om daar verandering in aan te brengen.
Een paar voorbeelden. Omdat niemand in België iemand van een andere partij vertrouwt, hebben ministers een eigen kabinet. Zo’n kabinet, dat wel honderd medewerkers kan beslaan, moet vooral de politieke positie van de minister bewaken. Omdat de belangen van zo’n kabinet en die van het ministerie, dat immers het algemeen belang zou moeten dienen, niet altijd ¬stroken, vinden er voortdurend loopgravenoorlogen plaats. De regering Verhofstadt brengt daarom de kabinetten in omvang terug.
Corruptie en nepotisme zijn onder Belgische ambtenaren usance. Burgers die niet bereid waren om de tweede wintersportvakantie van een douanier of gemeenteambtenaar te bekostigen, konden tot voor kort nergens met hun klachten terecht. Zeker als je niet de juiste partijkaart op zak had. Naar Nederlands voorbeeld is er in Vlaanderen sinds kort een onafhankelijke ombudsman die overheidsdienaren op de vingers kan tikken.
Een andere eigenaardigheid van de Belgische politiek is dat er zoveel dubbelfuncties bestaan. Een Kamerlid kan gerust burgemeester zijn. Niet eens zo verwonderlijk als je bedenkt dat riante uitkeringen voor uitgerangeerde politici, zoals Nederland die kent, in België niet bestaan. Aangezien deze dubbelmandaten leiden tot een onaanvaardbare concentratie van macht, worden nu pogingen ondernomen om ze te beperken: de anti-cumulatie¬bepaling.
Het kan beter, sneller, maar de aanzet tot de grote schoonmaak is er. Daarbij spelen de Vlamingen, die graag naar het Nederlandse of Angelsaksische model verwijzen, een stuwende rol, en zijn de Walen, die de Franse bestuurlijke cultuur gewend zijn, de remmers.

Over Walen gesproken. Willen die wel van België af? Staan zij de gewenste fusie van de eeuw niet hinderlijk in de weg? Het klopt dat Wallonië het meeste profijt trekt van het bestaan van België. Terwijl in Vlaanderen zeventig en in Wallonië dertig procent van het geld wordt verdiend, staan de overheidsuitgaven in een verhouding 55-45. Het gat tussen die twee zijn de ‘so¬li¬dariteits¬overdrachten’: miljarden die vooral naar de Waalse sociale zekerheid en gezondheidzorg vloeien. Omdat solidariteit zo lang is als het huishoudboekje breed, is dit nog een reden te meer voor de ¬Vlaming om van de Waal af te willen.
Wallonië is arm. De oude delfstoffenas, die loopt van de Borinage tot Luik, is bijna failliet. De laatste hoogovens worden nu geruimd. Er zijn Waalse voormannen die eieren voor hun geld kiezen en zich vastklampen aan de Belgische eenheidsstaat. Zonder Vlaanderen is Wallonië niet levensvatbaar, redeneren zij. Andere Waalse leiders zien dat ook, maar kiezen voor een ¬rattachement (wederaansluiting) bij Frankrijk.
Volgens Guido Fonteyn van De Standaard neemt het rattachisme hand over hand toe. In Wallonië vinden ze namelijk de Vlaming helemaal niet zo’n plezanterik, maar een agressieve zeurkous. De Waalse premier Collignon ging een jaar geleden naar een congres in Frankrijk waar hij Wallonië zo ongeveer op een presenteerblaadje aanbood. Elk jaar trekt een club fanatieke Walen naar het monument van de Gekwetste Adelaar in Waterloo, waar zij Napoleon een eresaluut brengen. Een soort Waalse IJzerbedevaart.
Maar het sterkste bewijs dat de Walen helemaal niet zo om België kreunen, is dat de verregaande staatshervormingen sinds de jaren zeventig met hun volledige instemming plaatsvinden. Voor een wijziging van de grondwet is namelijk niet alleen een tweederde meerderheid in het parlement nodig, maar ook een (gewone) meerderheid van de taalgroepen.

Bon. Van die Walen hebben we weinig te duchten. Maar er is nog het een en ander dat België kunstmatig overeind houdt: de munt, de monarchie en Brussel. Over de munt hoeven we het niet lang te hebben: de frank maakt in 2002 plaats voor de euro. De monarchie is een lastiger probleem, ofschoon niet onover¬komelijk. Uitgesloten is dat de nazaten van Máxima en Willem-Alexander met een lid van het huis Saksen Coburg-Gotha trouwen en zo geruisloos de twee monarchieën aaneensmeden. In de Belgische grondwet is dit verboden; een erfenis van de Nederlands-Belgische oorlog die in 1830 werd beslecht. Maar op zich kunnen twee koningshuizen best naast elkaar bestaan in Groot-Nederland, zo heeft het Duitse keizerrijk bewezen, waar bijvoorbeeld ook nog een koning van Beieren bestond.
En Brussel? Ja, dat is het grootste struikelblok. Aan de ene kant hoofdstad van België én Vlaanderen. Aan de andere kant voornamelijk Franstalig en een vooruitgeschoven post van Wallonië. Discussies over een Belgische boedelscheiding lopen tot dusverre stuk op de vraag wie het rijke, prestigieuze Brussel krijgt. Maar ook op dit punt is er wat beweging. Er zijn al Waalse en Vlaamse nationalisten die bereid zijn Brussel aan de ‘tegenpartij’ te gunnen; zijn ze tenminste van het gezeur (en elkaar) af. De Brusselaar zit daar overigens niet echt om te springen, want bij geen van beide voelt hij zich echt thuis. Een reëlere oplossing is dat Brussel een eigen statuut krijgt en een stadstaat wordt.

Maar misschien denken we nu wel te veel in achttiende-eeuwse termen. Is de soevereine staat niet een tikkeltje achterhaald? Europa heeft bewezen dat landen een deel van hun soevereiniteit kunnen afstaan, terwijl ze een ander deel behouden. Of Europa ooit van een statenbond (confederatie) een bondsstaat (federatie) wordt, is onderwerp van discussie. Zeker is wel dat er in de praktijk bij de lidstaten al niet veel meer over is dan uiterlijk vertoon: de nationale vlaggetjes, presidenten of ¬koningshuizen, de legers en volksvertegenwoordigingen. En in Brussel zijn ze nu ook al bezig een Europees leger op te tuigen.
Wat Europa in het groot kan, kunnen Nederland en Vlaanderen in het klein. Eerst een statenbond vormen, die langzaam uitgroeit tot een bondsstaat, zoals Duitsland of België. Juridisch is de vorming van een confederatie geen probleem. Vlaanderen is zelfstandig bevoegd om verdragen af te sluiten. Zo’n verdrag staat zelfs op voet van gelijkheid met Belgische verdragen. In geval van tegenstrijdigheid moet een speciaal arbitragehof het salomonsoordeel vellen. Om maar weer eens aan te geven hoe weinig er feitelijk nog van België over is.
Twee landen die door middel van verdragen aan elkaar zijn geklonken – dat is de facto Groot-Nederland, beweert iemand als Postma zelfs. Er zijn al kleine aanzetten te vinden. Zo is er de Taalunie, waarin Nederlanders en Vlamingen samen over onze spelling beslissen. Er zijn de Waterverdragen. En er is het Verdrag inzake de Transnationale Universiteit Limburg.
Een mooi vergezicht tekent zich af. We beginnen met de zeggenschap over de havens en de universiteiten aan een supra¬nationaal orgaan over te dragen. Langzaam breiden we de verdragen uit naar de terreinen van ontwikkelingssamenwerking, ruimtelijke ordening. Als we toch bezig zijn, kunnen we de belastingen ook wel samen doen. Daarna…. Afijn, nu moeten alleen die diknekken in Den Haag nog wakker worden.

De AIVD hield Wilders in de gaten bij bezoeken die hij bracht aan de Israëlische ambassade in Den Haag. De inlichtingendienst registreerde zijn gangen naar de ambassade en legde de duur van deze bezoeken vast.

De AIVD vermoedt dat Wilders instructies krijgt van de Israëlische diplomaten over zijn werk in de Tweede Kamer. ‘Het frustreerde hen enorm dat zij niet konden achterhalen wat er binnen het ambassadegebouw werd besproken. Eigenlijk wilden ze om die reden afluisterapparatuur plaatsen, maar dat is in de Israëlische ambassade onmogelijk,’ aldus een bron tegen De Telegraaf.

Wilders is woedend. ‘Het is een grof schandaal dat de geheime dienst een politicus tijdens zijn normale werkzaamheden volgt en in de gaten houdt,’ zegt Wilders.

‘Ik wil weten welke ministers hiervan op de hoogte waren, want in dat geval hebben zij een groot politiek probleem,’ aldus de PVV-leider, die heeft gezegd dat de bezoeken te maken hadden met zijn werk voor de VVD-fractie. Ook de Israëlische ambassade laat weten dat de contacten met Wilders behoorden tot ‘het legitieme werk van een diplomatieke vertegenwoordiging’. De AIVD weigerde commentaar te geven.

Driekwart van alle raamprostituees in Nederland is slachtoffer van mensenhandel. Dat schrijft de Volkskrant op basis van gesprekken met de landelijk coördinator mensenhandel van de politie, zedenrechercheurs en medewerkers van de landelijke recherche.

De pooiers en mensenhandelaars moeten vooral gezocht worden in de middens die door de Amerikaanse neo-cons met veel geld en bommen worden gesteund : Turkije, Albanië, Kosovo, …

Het aandeel slachtoffers van mensenhandel onder raamprostituees is veel groter dan gedacht. Tot nog toe werden schattingen gebaseerd op verklaringen van prostituees zelf. Maar de zedenpolitie maakt uit getuigenverklaringen, telefoontaps en observaties op dat die schattingen niet kloppen.

Prostituees durven vaak zelf niet te zeggen dat ze worden gedwongen of uitgebuit. Dat maakt het bewijzen van dwang en bedreiging door mensenhandelaren ook een probleem voor de politie. Intensievere controles hebben wel het aantal minderjarige en illegale prostituees teruggedrongen.

Volgens de landelijk coördinator mensenhandel Henk Werson is in Nederland een groot aantal bendes van mensenhandelaren actief. ‘Veel prostituees moeten van hun pooier duizenden euro’s per week verdienen en worden mishandeld als dat niet lukt,’ stelt hij in de Volkskrant.

Bron : http://www.elsevier.nl/opinie/commentaren/asp/artnr/151015/index.html

Wat is er over van de erfenis van Pim Fortuyn? Met zijn politieke ideeën en plannen is weinig gebeurd, al hebben vijf roerige post-Fortuynjaren wel degelijk hun louterende effect gehad.

Alleen al het feit dat de Amsterdamse PvdA-wethouder Lodewijk Asscher zich afgelopen week publiekelijk boos maakte over basisscholen in de hoofdstad die niet meer onderwijzen over het leven op de boerderij omdat islamitische kinderen de klas afbreken zodra het varken ter sprake komt, geeft aan dat het politieke integratiedebat een stuk minder verkrampt is dan in de tweede helft van de jaren negentig.

Maar het is, terugblikkend, ook opvallend hoezeer de nationale verwerking van de moord op Fortuyn uiteindelijk is ontaard in een schier eindeloos debat.

Eerst ging dat debat over de vraag waarom het debat er in de pre-Fortuynjaren niet was geweest, toen ging het debat over het debat dat er dan eindelijk wel was en toen, na verloop van tijd, ging het debat alweer over de grenzen van dat losgebroken debat.

De meeste energie is de afgelopen jaren dus gaan zitten in verbale activiteiten: problemen benoemen, problemen ‘bespreken’ dan wel problemen ‘bespreekbaar maken’. Dit is misschien geen ‘verkwanseling’ van de ideeën van Fortuyn, maar als ‘erfenis’ wel eenzijdig.

Wie voor de gelegenheid gewoon weer eens leest wat de man bij leven en welzijn had te melden, bijvoorbeeld in zijn honderden Elsevier-columns, ziet dat Fortuyn in veel opzichten een politicus van de daad was.

Weliswaar een politicus die aan de kant stond omdat niemand hem wilde hebben, maar toch eentje die als het ware met de gereedschapskist in de hand stond te popelen om aan de slag te gaan. Fortuyn was meer een politicus die problemen wilde oplossen dan er lekker lang over debatteren.

En juist op dat punt, de daadkracht, is de erfenis van Fortuyn nogal bleek, vijf jaar later. Immigratie als een buitengewoon concrete aanjaagfactor van maatschappelijke problemen bijvoorbeeld, is weer helemaal weg uit de politieke discussie en heeft plaatsgemaakt voor een stokoude maakbaarheidsillusie: meer geld en meer welzijnswerk, dan komt het allemaal wel goed.

Vijf jaar debat zijn in dat opzicht dus wel weggegooide jaren geweest: wel woorden, geen daden.

Dat blijkt uit een onderzoek van Interview-NSS in opdracht van De Telegraaf, waarover die krant zaterdag schrijft. Een meerderheid van de 501 respondenten, 55 procent, vindt dat Fortuyn het politieke landschap heeft veranderd. Maar slechts eenvijfde beoordeelt die verandering als positief.

Van de huidige politici vertegenwoordigen PVV-leider Geert Wilders (38,4 procent) en VVD-Kamerlid Rita Verdonk (11,8 procent) het gedachtegoed van Fortuyn het beste. Het minst verbonden met Fortuyn zijn CDA-leider Jan Peter Balkenende en PvdA-leider Wouter Bos, vindt respectievelijk 19 en 20 procent van de ondervraagden.

Maar wat is dat gedachtegoed? De meesten – 65 procent – herinneren zich Fortuyn vooral van zijn mediaoptredens. Daarin maakte hij niet zozeer indruk met zijn plannen voor een immigratiestop en zijn ideeën over de islam, maar vooral met zijn voornemen de overheidsbureaucratie aan te pakken (49 procent), en zijn pleidooi voor de vrijheid van meningsuiting (46 procent).

In de Volkskrant geeft wethouder en loco-burgemeester Asscher, tevens lijsttrekker van de Amsterdamse PvdA, grif toe dat zijn gezinsbeleid tot nu toe is mislukt. Van zijn verkiezingsbelofte ‘kinderen eerst’ is weinig terechtgekomen, constateert hij. ‘In de praktijk is het veel erger dan ik dacht.’

Asscher noemde op een partijbijeenkomst in Amsterdam-Noord een aantal voorbeelden die hem hebben geschokt. Zoals de basisschool waar leraren niet meer onderwijzen over het leven op de boerderij, omdat 9- of 10-jarige kinderen de klas afbreken als het daarbij onvermijdelijke varken ter sprake komt.

Ook ontdekte hij dat welzijnsinstellingen allochtone probleemjongeren ronselen voor in de kaartenbak – en de bijbehorende subsidie van 4000 tot 6000 euro per geval. In Bos en Lommer sprak Asscher met een schooldirecteur die toegaf dat bijna de helft van zijn leerlingen niet eens begint aan de Citotoets.

‘We moeten ouders duidelijk maken dat we het gedrag van hun kinderen gewoon niet accepteren,’ zegt een woordvoerder van Asscher, ‘de noodverbanden en bypasses van de afgelopen dertig jaar hebben niet gewerkt.’ Een opvoedplicht moet het onder meer mogelijk maken om falende ouders te korten op de kinderbijslag.

Rond de problemen met de kinderen is bovendien een welzijnsindustrie ontstaan die zonder noemenswaardig resultaat miljoenen aan subsidies rondpompt, heeft de PvdA-wethouder vastgesteld.

‘Er zijn veel te veel mensen betrokken bij de problemen met kinderen,’ aldus de woordvoerder, ‘we moeten bij elkaar gaan zitten om te kijken hoe dat beter kan.’ Asscher sluit ‘een andere manier van financieren’ niet uit.

De regeling moet gaan gelden voor asielzoekers die voor 1 april 2001 een verblijfsvergunning hebben aangevraagd, ook al werd dat verzoek vervolgens afgewezen. Maar er is grote onduidelijkheid over de voorwaarden die aan de asielzoekers moesten worden gesteld.

Komen asielzoekers die met ‘een smoesje’ Nederland waren binnengekomen ook voor een verblijfsvergunning in aanmerking? Ja, zegt het kabinet nu, als het maar bij één leugen is gebleven, en als ze toegeven te hebben gelogen.

Het algemeen pardon gaat volgens minister van Financiën Wouter Bos (PvdA) 55 miljoen euro kosten. Bos wijst er op dat het pardon ‘ook veel kan opleveren’. Volgens cijfers van de Integratiebarometer 2006 van VluchtelingenWerk heerst er grote werkloosheid onder de vluchtelingen.

Volgens directeur Sasja Martel (geen familie van Karel) is er grote behoefte aan een joods hospice. Veel joden kunnen in hun laatste levensfase niet terugvallen op familie en vrienden doordat familieleden in het buitenland wonen of zijn overleden. “Daarbij gaan joodse ouderen niet zo snel naar een niet-joods hospice om te sterven.”

In het hospice wordt dezelfde zorg gegeven als in andere sterfhuizen. Daarbij is wel het eten koosjer, worden sabbat en joodse feestdagen in acht genomen en is er een joodse hospice-arts aanwezig, vertelt de directeur. Ook worden bij het overlijden joodse rituelen nageleefd.

We stellen vast dat sommige volkeren nooit wensen te integreren in de maatschappij waar ze zijn ingetrokken.

De grootste tegenstanders zijn te vinden onder aanhangers van de PVV van Geert Wilders, van wie twee procent voorstander is, en van de ChristenUnie. Drie procent van de aanhang van deze partij is voor.