Hoover, die tot zijn dood in 1972 48 jaar lang aan het roer stond van de FBI, stuurde zijn voorstel vlak na het begin van de Koreaanse oorlog in 1950 naar de toenmalige Amerikaanse president Harry Truman. Met de massale arrestaties wilde de federale politie het land beschermen ,,tegen verraad, spionage en sabotage”. Het wettelijke recht op habeas corpus, het in beroep gaan tegen een illegale arrestatie, zou de verdachten worden ontnomen.

Er zijn geen aanwijzingen dat Truman, of zijn opvolger in het Witte Huis, Dwight Eisenhower, het plan van Hoover ondersteunden.

Tot nu toe werd aangenomen dat oud-verzetstrijder en royalist François Goossens de dodelijke schoten had gelost. Maar volgens de man uit Halle vuurde Goossens enkel een schot af bij het weglopen. Historici vragen zich vooral af wie de opdrachtgevers waren van de moord. De inmiddels bejaarde dader deed zijn verhaal in het Canvas-programma Keerpunt.

De in de eerste eeuw na Christus vervaardigde troon is versierd met ivoren afbeeldingen van antieke goden in bas-reliëf. Hoewel slechts twee houten voeten en een deel van de rug van het meubelstuk bewaard zijn gebleven, betreft het een zeer bijzondere vondst, zo zeiden archeologen.

“Dit is de eerste oorspronkelijke Romeinse troon die tot vandaag de dag bewaard is gebleven”, zei Pietro Giovanni Guzzo, hoofdopzichter van de archeologische dienst van Pompeii.

Smith werd in 1919 in de toenmalige Britse kolonie geboren als zoon van Schotse immigranten. Hij riep op 11 november 1965 eenzijdig de onafhankelijkheid uit van Rhodesië, het huidige Zimbabwe. Hiermee scheurde het land zich af van de Britse kroon. Daarna trotseerde hij ruim een decennium lang als regeringsleider internationaal isolement en aanvallen van rebellen van de latere Zimbabwaanse anti-blanke racist Robert Mugabe.

John Barsamian stal de wereldbol op de Berghof, het landhuis van de Führer in Beieren. Als jonge officier doorzocht Barsamian de Berghof in mei 1945, kort nadat de Duitsers zich aan de geallieerden hadden overgegeven. Barsamian nam de wereldbol en enkele andere voorwerpen mee naar de Verenigde Staten en bewaarde ze meer dan zestig jaar in zijn huis in Oakland in Californië.
Op diefstal staat toch gevangenisstraf ? Of mogen Amerikaanse bezettingssoldaten alles plunderen en stelen wat ze tegenkomen ?
Indien Duitsland als barbaars wordt omschreven, dan is Amerika nog barbaarser. In het Duitse leger stond voor eigen soldaten op stelen de doodstraf …

Minister van Financiën Peer Steinbrück is niet van plan om bij zijn bezoek aan Israël ‘dergelijke gesprekken te voeren’, zei zijn woordvoerder vrijdag in Berlijn.

De woordvoerder van Steinbrück zei: ‘De minister van Financiën zal meneer Eitan zelfs niet ontmoeten, als hij in Israël is’. Eerder had de Israëlische minister voor Pensioenen, Rafi Eitan, aangekondigd dat hij tijdens het bezoek van Steinbrück zou aandringen op nieuwe onderhandelingen.

Duitsland had op 10 september 1952 met Israël en de Jewish Claims Conference (JCC) het zogenaamde Verdrag van Luxemburg afgesloten. Daarin verplichtte de Bondsrepubliek zich joodse slachtoffers van het nationaalsocialisme schadeloos te stellen. Omgekeerd hebben de joden nooit schadevergoeding betaald aan hun slachtoffers.

Eitan motiveerde de vraag voor een herziening dat in het Verdrag vele aspecten van de overlevenden van de Holocaust niet in aanmerking werden genomen. Volgens Eitan heeft Israël tussen 1954 en 2004 met 3,5 miljard dollar (2,38 miljard euro) meer dan viermaal zoveel aan de betrokkenen uitbetaald dan door de Bondsrepubliek werd overgemaakt.

‘Wij zien Duitsland als verantwoordelijk voor de overlevenden van de Holocaust’, zei Eitan. ‘De verdragen met Duitsland zaten vol gaten. Niemand had bijvoorbeeld de hoge kosten voor het levensonderhoud en de tien jaar hogere levensverwachting kunnen voorzien’, aldus de minister. Pure oplichterij ! De huidige generatie Duitsers heeft niets te maken metde oorlog.

Het wordt zeer duidelijk dat sommige joden zich blijvend willen verrijken. Lees het boek ‘De Holocaust-industrie’ van Norman Finkelstein. Hij zegt daarin zelf dat de joodse lobbies alles in hun eigen zak steken en zeer weinig van het betaalde geld doorstorten aan de vele eenvoudige joodse gezinnen die de kampen overleefden.

Paul Tibbets, de crimineel die tienduizenden mensen vermoordde door een atoombom te gooien op Japan, heeft geen spijt …
Moge hij branden in hel !

Door de explosie kwamen honderdduizend mensen in gruwelijke omstandigheden om. Het was de eerste keer dat in oorlogstijd een atoombom was gebruikt.

Tibbets zei dat hij geen spijt had van de missie en dat hij ’s nachts rustig kon slapen. De voormalige piloot zei dat het zijn vaderlandslievende plicht was en dat hij had gedaan wat juist was. Tibbets wilde volgens een vriend geen begrafenis en geen grafsteen uit angst dat het critici een plek zou geven om te protesteren. Terecht …

De makers van de atoombom waren allen van joodse origine, waaronder de bekende Einstein. De VS-regering is slecht geplaatst om de wereld de les te spellen over wat dan ook. De VS willen binnen kort Iran NUCLEAIR aanvallen !

De VS zijn de enigen die tot op heden atoomwapens hebben ingezet. Zelfs de ’stoute’ Russen hebben dat nooit gedaan …

Deze week stuurde het ministerie tevens als waarschuwing een brief naar initiatiefnemers van soortgelijke initiatieven, opdat ze zich ervan vergewissen dat deze in een “pure context van herdenking” plaatsvinden. Onderminister van veteranenzaken Alain Marleix zei de educatieve waarde van het naspelen van historische veldslagen te erkennen, maar ervoor te vrezen dat ze veranderen in manifestaties ter verheerlijking van militaire strijd. Hij zei dat er wellicht groepen aan willen deelnemen met een fascinatie voor het Derde Rijk, “die de aanwezigheid van de Duitse bezetters op Franse bodem tijdens de Tweede Wereldoorlog willen bagatelliseren”.

Dat de VS al jaren de Franse bodem bezetten, is voor deze vazal van geen tel. Als Duitsland indertijd dan toch zo slecht en gruwelijk was, waarom is hij dan bang van een open debat of het openlijk naspelen van veldslagen ? Is hij bang voor de waarheid ?

Vorig jaar kregen de erfgenamen van de Joodse kunsthandelaar Jacques Goudstikker 202 door de Duitsers in beslag genomen schilderijen terug. Die waren na de oorlog terecht in Nederlands bezit gekomen. De museumwereld vreest dat de teruggave van de Goudstikker-collectie tot veel nieuwe claims zal leiden. Minister van Cultuur Ronald Plasterk heeft de Restitutiecommissie om advies gevraagd. Het onderzoek van de commissie naar de herkomst van de schilderijen kan maanden duren. Werden ze door de “eigenaars” gestolen ? Werden ze “gekocht” ? Waar haalden ze het geld ervoor ?

Kunsthandelaar Nathan Katz verkocht in 1940 een groot aantal werken aan Alois Miedl, die kunst voor het Führer-museum moest verzamelen. Na de oorlog werden ze door de Stichting Nederlands Kunstbezit teruggehaald naar Nederland. Katz vluchtte in 1941 naar Zwitserland. Hij overleefde de oorlog. Gelukkig overleefden vele de oorlog. Na de bevrijding kwamen Katz en zijn broer Benjamin in opspraak, nadat zij een onjuiste claim voor 28 zeventiende-eeuwse meesterwerken hadden ingediend bij de Stichting Nederlands Kunstbezit. Dit is niets minder dan oplichting !

In de stromende regen bad de van oorsprong Duitse paus samen met de Weense opperrabbijn Paul Chaim Eisenberg bij het stenen monument voor de Weense joden die omkwamen in kampen en voor de joden die in de 15de eeuw op de brandstapel belandden omdat ze weigerden zich tot het christendom te bekeren.

Deze paus, die in den beginne veel belovend leek, toont dat hij niets anders is dan een vazal van de Bilderbergers.

Je was steeds voor Vlaanderen bereid,
vechtend te dienen ten allen tijd.
Je roept de militant: “hou immer stand”,
zo luide de storm in Vlaanderland.

Gij leide met ijzersterke hand,
Je was onze Roeland, kleppende brand.
Dankbaarheid, levenslust, ideaal en verzet,
God heeft je zo op je plaats gezet.

Verknechting, tegenstand, wrok en haat,
maakte ons volk van grote daad.
Honderden zijn gekomen en gegaan,
maar een volk zal nooit vergaan.

Jij krijgt een plaats als Vlaamse zoon,
verbonden aan de Dietse kroon.
Nog leeft hier een jeugd die kan strijden.
Samen met u staat zij bereid alle tijden.

Sven Eriksson, kleinzoon van Bert Eriksson heeft een boek geschreven over zijn grootvader. Aan de hand van allerhande anekdotes schetst hij een beeld van één van de grootste militanten die voor Vlaanderen heeft gestreden.
Niet hoe hij was als militant maar hoe hij was als mens, als vader, echtgenoot en grootvader. Ook komen er een aantal vrienden aan het woord die een ander beeld schetsen van Bert Eriksson.

Zaterdag 08 september 2007 om 19u00

Brasserie ’t Paviljoen
Unitaslaan 84
2100 Deurne (Antwerpen)

De proeven werden gedurende meer dan tien jaar uitgevoerd in Rawalpindi, in wat nu Pakistan is. Sommige soldaten liepen bij de proeven dermate ernstige brandwonden op, dat ze in het ziekenhuis moesten worden opgenomen. Het ministerie van defensie zei pas maandag te kunnen reageren.

De experimenten in Rawalpindi waren onderdeel van een veel groter programma om het effect van chemische wapens op mensen te bestuderen, schrijft The Guardian. Nog tot 1989 werden honderden Britse militairen in het onderzoekscentrum Porton Down in Zuidwest-Engeland aan proeven met chemische strijdmiddelen onderworpen. Sommigen werden blootgesteld aan mosterdgas, zenuwgassen als VX en GD, of hallucinogenen zoals LSD.

Sommige vrijwilligers zeggen dat zij zijn misleid en een klein aantal vordert nu schadevergoeding van de regering. Een onderzoek naar de dood van enkele proefpersonen concludeerde in 2003 dat er onvoldoende bewijs was voor strafrechtelijke vervolging. Een door de regering aangestelde commissie oordeelde in 2006 wel dat de proeven ernstig over de schreef gingen.

De VNJ-muziekkapel deed het opnieuw uitstekend !

In Stekene bevindt zich het Erepark, een privaat park dat aangelegd werd om de aan het Oostfront (1941-1945) gevallen Vlaamse jongens te herdenken. Sinds het Sint-Maartensfonds heeft opgehouden te bestaan, heeft het VNJ officieel de fakkel overrgenomen om de gevallenen aan het Oostfront minstens éénmaal per jaar te gedenken.
Er werd een mis opgedragen, er vonden toespraken plaats en er werd muziek gespeeld.

Tijdens de mis werd terecht aangehaald dat het kardinaal van Roey was die de priesters in Vlaanderen opdracht gaf jonge mannen op te roepen om “tegen het goddeloze bolsjevisme te gaan vechten”.

De toespraak van VNJ-kopstuk Hugo Pieters was treffend. Zijn toepsraak wordt later op deze webstek geplaatst.

De ordedienst werd voortreffelijk geleid door de mensen van Voorpost. De VNJ-muziekkapel toonde haar enorme kwaliteiten.

Opmerkelijk was de aanwezigheid van verschillende (minstens 10) Vlaams Belang-gemeenteraadsleden en kandidaten voor de komende verkiezingen zoals de Dendermondse Barbara Pas (5de op de lijst). Het ging hier toch om het herdenken van Vlaamse jongens die in Duits uniform voor Vlaanderen ten strijde trokken.
Sommigen onder hen pendelden tussen het Erepark en een Vlaams Belangfeestje in de buurt, dat gelijktijdig plaats vond.

Verhofstadt bood de verontschuldigingen aan in een toespraak bij de onthulling van een plaquette ter nagedachtenis aan 1.442 Belgen die hun leven op het spel zetten om Joden van deportatie te redden. Verhofstadt zorgde er wel voor dat vandaag de nakomelingen van de ‘redders’ zwaar mogen afdokken voor wedergoedmaking aan die joodse gemeenschap.
Zij zijn erkend met de status van ‘Rechtvaardigen onder de Volkeren’ door het Yad Vashem Holocaustmonument in Jeruzalem. Dit na de vele miljoenen die de Belgische Staat aan de joodse gemeenschap afdokt. De ceremonie werd bijgewoond door vertegenwoordigers uit de Belgisch-Joodse gemeenschap en kruiperige regeringsfunctionarissen.

Er kwam een rapport uit over de rol die de Belgische overheid speelde bij de Jodenvervolging. Daarin staat dat de autoriteiten zich niet alleen volgzaam opstelden ten opzichte van de Duitse bezetter, maar ook actief meewerkten aan de deportatie van de Joodse bevolking.

Uw belastingbrief heeft het geweten. De joodse schrijver Norman Finkelstein spreekt over “de Holocaust-industrie”. Hij heeft het over de vele misbruiken met de door Europa betaalde schadevergoedingen. Het gaat om miljarden … die in enkelen hun zakken verdwijnen.

De ploeg van Marcel Bergen was nog niet ingelicht door de rijkswacht en kreeg de tijd niet om de pamfletten te lezen die hen aanmaanden daar weg te blijven. Bergen overleed ter plaatse, Jacques Van Marcke in het ziekenhuis.

Op verzoek van de familie bleven Kusters en andere NVU-leden weg van de begrafenis op begraafplaats Heiderust in Rheden. „Maar daarna gaan we zeker iets bij haar graf doen, een korte toespraak en bloemen. Ze krijgt van ons de eer die haar toekomt. Het gebeurt niet zo vaak dat er iemand van deze importantie overlijdt.”
Ook na haar dood doet de ’Zwarte weduwe’ van zich spreken. De gemeente Rheden is bang dat voor- en tegenstanders de begrafenis van Rost van Tonningen zullen aangrijpen voor een confrontatie. Daarom hield de gemeente ’in overleg met de familie’ de dag en het tijdstip van de begrafenis geheim. Van de Nederlandse Volksunie valt niets te duchten, benadrukt voorzitter Kusters. Pas na de NVU-demonstratie op 7 april („Daar staan we zeker stil bij haar overlijden”) is een bezoek aan Heiderust te verwachten.

Meer dan 90 000 personen dienden een dossier in met een vraag tot schadevergoeding. Op basis van enkele criteria onderzocht de commissie welke dossiers in aanmerking kwamen en welke niet. Meer dan de helft daarvan kreeg een gunstig gevolg. De andere helft werd aldus door hun eigen soortgenoten beschouwd als “ongeldig” : het gaat dus om een poging tot oplichting. Zo’n 14 000 slachtoffers ontvingen in totaal 238 miljoen dollar van de verzekering.
Gezien de enorme omvang van deze oplichting (dixit de joodse schrijver Norman Finkelstein in zijn boek “de Holocaust-industrie) is het zeer begrijpelijk dat men in de Europese parlementen wetten stemt die de omvang van de ‘holocaust’ in vraag stellen. Ieder ’slachtoffer’ is winnaar van de loterij. “Bingo ! U heeft gewonnen !”
Deze webstek is een loyale webstek en volgt braaf de wetgeving : wij geloven allen in de ‘holocaust’ omdat de wet ons dat verplicht, amen. Zo, zijn we niet braaf ?
We stellen ons wel enorme vragen bij de schadevergoedingen die de belastingbetaler moet afdokken voor zaken van twee generaties geleden.

Arme weerstanders een kleinkinderen ervan : u vocht voor uw land en trekt geen rooie duit. Zielig, niet ?

Wanneer schadeclaims door de joden betaald voor het leed aangebracht aan de Palestijnen ? Voor hun rol in de Russische Revolutie ? Voor hun rol in het Amerikaanse kapitalisme ?

Op een andere bijeenkomst in het gemeentehuis voor omwonenden van de begraafplaats kwamen maar enkele mensen af. Er waren onder meer vragen over de openbare orde.

De hetze tegen Florentine Rost Van Tonningen bracht niet veel vrucht voort.

Omdat niemand haar ernstig neemt ?

Van Tonningen dankt haar bijnaam aan haar lidmaatschap van de NSB. Toen ze met Meinoud in Duitsland trouwde, was het het eerste SS-huwelijk met toestemming van SS-leider Himmler.

Na de oorlog werd haar man vermoord door de Weerstand. Florentine Rost van Tonningen kwam nog vaak in het nieuws omdat ze pensioen ontving van de overheid en omdat ze in bezit was van niet-politiek correcte lectuur. Ook deed ze regelmatig nationaal-socialistische uitspraken.

Rost van Tonningen is verschillende keren veroordeeld voor het verspreiden van nationaal-socialistische denkbeelden en lectuur. ‘De Zwarte Weduwe’ werd ze genoemd, een naam waar zij zelf haar schouders over ophaalde. Ook het feit dat haar drie zoons zich openlijk van haar afkeerden, bracht haar niet op andere gedachten. “De beelden van de Holocaust zijn anti-Duitse propaganda. Die stapels lijken zijn in werkelijkheid slachtoffers van het bombardement op Dresden”, zei de weduwe ruim vijftig jaar na de Tweede Wereldoorlog nog openlijk op televisie.

Ze was een dame met klasse die haar ideeëngoed nooit heeft verloochend.

De rechter stelde het bedrijf en de regering drie jaar geleden aansprakelijk voor het feit dat Chinezen in de oorlog door Japan als dwangarbeiders werden gebruikt en bepaalde dat de tien voormalige dwangarbeiders plus de twee nabestaanden van dwangarbeiders die de zaak hadden aangespannen recht hadden op in totaal 88 miljoen yen (575.000 euro) smartengeld. Het was voor het eerst dat een rechter een dergelijke claim toewees.

In 1935 introduceerde SS-leider Heinrich Himmler het zogeheten Lebensborn (Levensbron), een programma om ‘raszuivere’ paren zich te laten voortplanten. Buiten Duitsland werd het vooral in praktijk gebracht in Noorwegen, met zo’n twaalfduizend kinderen als resultaat. Veel van de Lebensborn-kinderen werden na de oorlog met de nek aangekeken, gepest en als zwakzinnig behandeld. Later hadden zij moeite werk te vinden.

Een groep van 149 Noren, vier Zweden en een Duitser die hun zaak donderdag voor het mensenrechtenhof komen bepleiten, hoopt dat het hof de Noorse staat zal opdragen smartengeld te betalen. Volgens de groep had de Noorse overheid de Lebensborn-kinderen moeten beschermen tegen de discriminatie.

Eén van de eisers, Paul Hansen, zei dat hij tot 1965 in een psychiatrische instelling opgesloten heeft gezeten zonder dat iemand ooit onderzoek deed naar zijn geestestoestand, een lot dat veel Lebensborn-kinderen overkwam. Een ander, Karl Otto Zinken, zei dat hij naar een school voor verstandelijk gehandicapten werd gestuurd, waar hij door twee mannen werd verkracht.

Noorse rechtbanken oordeelden dat Noorwegen pas in 1953 de Europese conventie voor de mensenrechten heeft getekend en daarom niet verantwoordelijk kan worden gesteld voor wat de Lebensborn-kinderen voor die tijd is overkomen. Maar de groep zegt dat hun ellende tot lang daarna voortduurde. In 2002 gebood het Noorse parlement de regering om de groep tegemoet te komen. Die bood aan de gedupeerden, al naar gelang de bewijzen die zij konden overleggen, maximaal 25.000 euro te betalen. Maar de groep eist 50.000 euro per persoon en tot vier maal dat bedrag voor degenen die kunnen aantonen dat hun hele leven door de discriminatie is verwoest.

Als het hof de argumenten van de eisers heeft aangehoord kan het enkele maanden duren voor het een besluit neemt om de zaak al dan niet te behandelen.

Ongetwijfeld het beroemdste Lebensborn-kind is zangeres Frida Lyngstad (ex-ABBA). Voor zover bekend is zij niet betrokken bij deze zaak. In documentaires is zij altijd zeer openhartig geweest over haar verleden.

Churchill stelde dat de joden onvoldoende integreerden. “De jood is anders. Hij ziet er anders uit. Hij denkt anders. Hij heeft een andere traditie en achtergrond. Hij wil zich niet laten opnemen”, aldus Churchill.

Een historicus van de universiteit van Cambridge, Richard Toye, vond het artikel van Churchill in de archieven. Het stuk was bestemd voor publicatie in een Amerikaans blad. Een ander tijdschrift waarvoor Churchill werkte stak echter een stokje voor een publicatie in een concurrerend blad.

De studie nam twee en een half jaar in beslag en kwam er op vraag van logebroeder Guy Verhofstadt. Aanleiding daarvoor waren resoluties die in de Senaat waren goedgekeurd.

Verwacht wordt dat de huidige generatie, die met de oorlog niets te maken heeft, opnieuw veel geld zal mogen ophoesten. Op geld is het te doen en om niets anders. Lees het boek van Norman Finkelstein “De Holocaust-industrie”.

De overlevende van een concentratiekamp werd een lift ingetrokken. Toen Wiesel begon te gillen, vluchtte de man. Op een geschiedkundige website vertelt de vermoedelijke dader dat hij Wiesel – een overlevende van Auschwitz een wat zijn we allen blij voor haar – wilde dwingen in een video de ‘waarheid’ over de concentratiekampen te vertellen.

We kunnen ons de vraag stellen waarom West-Europa over dit onderwerp één mening toelaat. Waarvoor is men eigenlijk bang ? Waarom mogen geschiedkundigen hun werk niet doen ?

Wanneer de prins naar Congo gaat om de gruwelen van zijn voorvaderen te “bezichtigen”, is een open vraag.

‘Il Duce’ huurde vanaf 1925 het statige landgoed voor het symbolische bedrag van 1 lire per jaar en woonde er bijna tot het einde van zijn leven. Om zich te beschermen tegen luchtaanvallen liet Mussolini een schuilkelder bouwen onder de negentiende-eeuwse villa. De ondergrondse bunker die ook bescherming bood tegen gasaanvallen, is eveneens opengesteld voor het publiek.

Na de verovering van Rome door de geallieerden in 1944 nam het Brits-Amerikaanse commando Villa Torlonia over. In 1978 kocht de stad Rome het park met de inmiddels in verval geraakte panden. Het park werd opengesteld voor het publiek. Drugsverslaafden en vandalen verschaften zich toegang tot de villa, waardoor het verval versnelde.

In de aanklacht wordt Polen beschuldigd van het schenden van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en wordt een schadevergoeding of teruggave van destijds verloren bezittingen geëist.

De laffe Duitse regering ondersteunt de aanklacht niet, en een Duits-Poolse onderzoekscommissie heeft eerder al vastgesteld dat er geen juridische grond is voor een schadevergoeding. De kwestie ligt in Polen uiterst gevoelig, omdat het land zich als slachtoffer ziet van de bezetting door de nazi’s. Ongeveer zes miljoen Polen, van wie de helft joods, overleefden de oorlog niet.
De Polen ruimden eigenhandig duizenden joden op, vlak voor de Duitsers binnen vielen.

Moge dit een les zijn voor huidige Vlaams-nationale partijen.

Aan het congres nemen volgens het organiserende Instituut voor Politieke en Internationale Studies (IPIS) 67 wetenschappers uit dertig landen deel. In zijn openingstoespraak zei het hoofd van het IPIS, dat is verbonden aan het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken, dat het congres noch is bedoeld om de Holocaust te ontkennen, noch om die te bewijzen.

Hij noemde het tweedaagse congres een gelegenheid om vragen rond de holocaust in vrijheid te kunnen bespreken, ver van westerse taboes en verbod op vrije meningsuiting die Europese wetenschappers zijn opgelegd.

De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Manouchehr Mottaki, noemde de buitenlandse kritiek op het congres voorspelbaar en zei dat er geen steekhoudende argumenten tegen het congres zijn.

Sommigen hebben hun biologische ouders nooit meer kunnen achterhalen. Zoals Folker Heinicker, die als 2-jarige uit de Oekraïne werd gehaald. Hij kwam terecht bij een welgesteld echtpaar. Hij heeft het over ‘mijn ouders’ als hij verwijst naar de mensen die hem hebben opgevangen. Ze zorgden goed voor hem, zegt Heinicker. Maar het frustreert hem dat hij zijn familie nooit heeft kunnen opsporen. “Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets niet goed zat.”

De kinderen werden tijdelijk opgevangen in de Harz. Daar zijn ook de kinderen geboren van vrouwen die waren geselecteerd voor het Lebensbornprogramma, waarover SS-chef Heinrich Himmler de supervisie had. Vaak ging het om de echtgenotes van SS’ers, maar ook ongetrouwde vrouwen werden naar de Harz gebracht. Zij waren uitgezocht om hun Arische kenmerken.

Gezien het dalende geboortecijfer van de Europeanen zou een Europees Lebensbornprogramma mogelijk een oplossing kunnen zijn om het uitsterven van onze volkeren te vermijden.

Halloween zelf is het Winterfeest bij de Kelten en valt op de vooravond (zoals steeds bij Heidense feesten) van het christene Allerheiligen (1 november). Halloween betekend dan ook “all hallow’s eve” (aller heiligen avond). In de volksmond kreeg het de korte en gemakkelijkere afgeleide Halloween. De gekerstende naam op zich heeft dus geen banden met onze streken. De gebruiken en tradities echter wel.

Dit is een verwijzing naar het artikel

Halloween is dus het Winterfeest (maar ook Dodenfeest), de afsluiter van de Zomertijd. De oogsten, en eventueel ook al het vee, waren binnen, dus kon men zich op de barre Wintertijd beginnen voorbereiden. Als de Winter komt, dan komen ook de doden. Men geloofde dat tijdens de donkere maanden van het jaar de gestorvenen makkelijker hun weg terug naar de mensenwereld vonden, Midgaard. Geesten ontbreken vervolgens niet op het Winterfeest ofte Halloween. Niet bij de Kelten, ook niet bij de Germanen. Zoals bij de meeste oude volkeren in de rest van de wereld vond er een voorouderverering plaats. Deze geesten waren geen onwelgekomen gasten. Ze brachten voorspoed met zich mee en verzekerden dat de vruchtbaarheid rondom ons niet teloor ging.

In hun eer werden optochten georganiseerd. In die optochten droegen de feestvierders vruchten, knollen, bieten of rapen met zich mee. Deze werden uitgehold en binnenin voorzien van een kaarsje, de geest van een afgestorvene symboliserend.

Ook dit Winterfeest werd gekerstend, bij gebrek aan de macht het te verbieden. De oorsprong van Allerheiligen. De welgekomen geesten werden door de kerk als demonen afgeschilderd. Toen de kerstening een geruime tijd was ingeburgerd ging men trachten de geesten of demonen te verjagen door schrikwekkende kledij aan te trekken of maskers te dragen.

Naar het schijnt zou de hedendaagse bedeltocht der kinderen naar snoepgoed een verre afgeleide zijn van het oorspronkelijke sprokkelen van hout om dan met z’ n allen die avond het grootse vuur aan te steken.

Het gekende Halloween is een Keltisch feest (Samhain). Waar de Kelten gaan nemen ze hun tradities mee. Toen indertijd (halverwege de 19de eeuw) de Ieren, door een grote hongersnood, massaal naar het beloofde land Amerika emigreerden namen ze ook traditiegetrouw hun Winterfeest mee. Halloween kende succes, onder andere door het zich verkleden, en het werd één van de belangrijkste feesten in Amerika. Men vierde een Keltisch feest, maar met de middelen die ze in Amerika voorhanden hadden. Anders dan in de Germaanse en Keltische landen, had men in Amerika pompoenen die ideaal bleken te zijn om uit te hollen en zo de traditie voort te zetten. Zoals in vele feesten gaat de betekenis verloren maar blijft men ze toch vieren, vooral voor het vermaak der kinderen.

In het Avondland verdwenen de zowat de Winterfeesten, totdat het weer uit Amerika werd geïmporteerd. Niet om de traditie nieuw leven in te blazen, maar om commerciële doeleinden. Iets wat we niet kunnen goedkeuren. We mogen juichen dat er meer aandacht wordt besteedt aan tradities, maar dan wel om de juiste redenen. Commercie mag hier deel uitmaken, maar mag het hoofddoel niet zijn. Halloween vult dezer dagen het commerciële gat tussen de Zomerpiek en kerstmis. Daarom, indien u het Winterfeest wilt vieren, doe het dan met uitleg en betekenis en maak anderen bewust wat het verschil met het commerciële Halloween is.

Vermoed wordt dat ze dateren van de Eerste Wereldoorlog, toen Hitler lange tijd kampeerde op de grens van Frankrijk met Vlaanderen. Vervolgens lagen ze bijna zeventig jaar te verkommeren, tot ze in 1986 door een oude landgenote in een koffertje op zolder ontdekt werden. Pas nu wil de kranige tante munt slaan uit haar vondst, gedreven wellicht door het nieuws dat een karikatuur van Hitler recent nog 5.200 pond (7760 euro) opleverde.

De wetenschappers gaan er voorlopig van uit dat het heiligdom gebouwd is tussen 120 en 80 voor Christus. Ze hebben op de vindplaats stukken aardewerk, sieraden, muntstukken en gebruiksvoorwerpen gevonden, maar ook botten van mensen en dieren die er mogelijk zijn geofferd.

De archeologen hebben ook aanwijzingen gevonden van ceremonies en offers aan tot dusver onbekende goden. Ze denken dat de vondst, die volgens hen uniek is voor Zwitserland, hen veel kan vertellen over het alledaagse leven van de bewoners van het gebied in die periode.

Nauwkeurig onderzoek van 2,5 hectare heeft voorlopig 150 structuren uit de eerste ijzertijd en een duizendtal Gallo-Romeinse vondsten opgeleverd. Er werden onder meer twee grote paalwoningen gevonden, wat erg zeldzaam is in Wallonië.

Er werd ook een atelier ontdekt waar dakpannen werden gebakken in de tweede of derde eeuw van onze tijdrekening. Het toont de volledige productiecyclus van de ontginning tot de afwerking. Een zestigtal van de gevonden dakpannen bevatten een zegel. De archeologen proberen het momenteel te interpreteren.

De keizer : “Laat me dan zien wat Mohammed voor nieuws heeft gebracht, dan zul je alleen kwaadaardige en onmenselijke dingen tegenkomen, zoals zijn opdracht het geloof dat hij predikte met het zwaard te verspreiden”.

Aangehaald door paus Benedictus XVI.

Bron : http://www.irmalaplasse.blogspot.com/

Dit is een verwijzing naar het artikel

Sinds haar dood werd Irma Laplasse een symbool voor Vlaams-nationalisten. Zij was het slachtoffer van een ontspoorde, onrechtvaardige en niet correcte repressie-uitspraak! Dit gold overigs voor de meeste repressie-uitspraken! Na de uitgave van haar gevangenisdagboek in 1947 en de heruitgave in 1970 met een toegevoegde studie van historicus Karel van Isacker werd de rechtvaardigheid van Laplasse’s proces en de eis voor de doodstraf weer in vraag gesteld. Jarenlange druk uit politieke hoek zorgde ervoor dat het proces van Irma Laplasse werd herzien. Op 14 februari 1996 werd Irma Laplasse tot levenslange celstraf veroordeeld wegens verraad en verklikking. Vrijspraak zou er toe geleid hebben dat meerdere processen moesten worden herzien met het gevolg dat de regering zou moeten toegeven dat de repressie onrechtvaardig en verkeerd was. Tegenstanders van de herziening vreesden dat een vrijspraak de poort zou openzetten voor een opleving van extreem-rechts en voor het verlenen van amnestie voor gewezen collaborateurs. Repressieslachtoffer Irma Laplasse heeft nooit, ondanks meerdere aanvragen door haar man en kinderen, eerherstel of amnestie gekregen!

EERHERSTEL NU!

Zaterdag 9 september 2006
om 15u00 in de Sint-Katharinakerk
te Assebroek, Brugge.

Om 16u30 bloemenhulde aan het graf van mevr. Irma laplasse.

Info : 0478/824343

Comité eerherstel Irma Laplasse
Wolf Pyck
Nieuwe Steenweg 40
8377 Zuienkerke

Dit is een verwijzing naar het artikel

“De afloop van de operatie vernam men via de radio.”
Zo schrijft Herman Todts in zijn bekende kronieken over de “Hoop en de Wanhoop der Vlaamsgezinden”. Hij had het over de raid die in de vroege ochtenduren van 2 juni 1976 was uitgevoerd op het gemeentehuis van de Brusselse gemeente Schaarbeek. Een echte militaire raid onder leiding van repressie – hogepriester Ganshof van der Meersch aan het hoofd van een peloton tot de tanden gewapende rijkswachters.
Zij waren het gemeentelijke hoofdkwartier van de toen beruchte FDF’er Roger Nols binnengevallen om er de al even beruchte bordjes boven de loketten van de gemeentelijke administratie weg te halen. Met deze operette hoopte de toenmalige regering Tindemans een punt te zetten achter de toen al zes jaar aanslepende ruzie over de “Schaarbeekse loketten”. Gezegd wordt dat de deur op een kier stond zodat de rijkswachters konden doen alsof en niet te veel geweld moesten gebruiken.

In Het Laatste Nieuws van 1 september van datzelfde jaar – steeds volgens Herman Todts – schreef politiek commentator Piet Van Brabant dat men in de Schaarbeek de vijfde verjaardag van de loketten gevierd had: Vlamingen werden op het Schaarbeekse gemeentehuis nog altijd verwezen naar “het” Vlaamse loket! De bordjes boven de loketten waren weg maar de taalgesplitste loketten waren gebleven. De Vlamingen hadden weer eens een schijnoverwinning geboekt.
“Pas begin juni 1976 bond Nols in.” Zo schrijft de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging onder het trefwoord “lokettenkwestie”. Deze wetenschapper vertelt er niet bij dat dit schijnbaar inbinden van Nols gebeurde onder militaire dwang, hij schijnt ook niet te weten dat op het terrein feitelijk niets veranderde. In de Brusselse wettelijk tweetalige gemeente Schaarbeek werd “de” Vlaming nog altijd verwezen naar zijn of haar Vlaams loket. Nogal wat Belgische rechtbanken en hoven hadden nochtans herhaaldelijk en uitdrukkelijk gesteld dat die Schaarbeekse anti-Vlaamse apartheid echt niet kon.

Maar goed, na de Ganshof van der Meersch vaudeville verdween Schaarbeek inderdaad uit het nieuws. Althans voor wat die loketten betreft. Roger Nols zelf zou later weer het nieuws halen toen hij in zijn populistische agitatie de Vlamingen in zijn gemeente gewoon verving door wat toen nog de “migranten” waren. Hij deed dat op een manier die hem vandaag een stevige rechtszaak wegens racisme had opgeleverd.

Apartheid

De lokettenkwestie was al einde 1971 begonnen, de affaire had dus zes jaar aangesleept. De toen kersverse FDF – PSB – vandaag is dat de PS – meerderheid onder leiding van de extreem populistische chef kok Roger Nols was maar één van het klein dozijn Brusselse gemeente dat bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1970 onder de FDF knoet kwam. Was dit niet het begin van een “andere” tijd voor Bruxelles? De aloude politieke gewaden werden blijkbaar afgelegd!
Een van de eerste beslissingen van de nieuwe machthebbers was de opdeling van de loketten in het gemeentehuis in zes loketten voor Franstaligen, de “migranten” kregen er twee en de Vlamingen kregen één loket. Als toenmalige inwoner van dat deel van Brussel vonden wij dat eigenlijk niet eens zo slecht, je was als Vlaming inderdaad altijd zeker niet lang te moeten aanschuiven voordat men aan de beurt was. Je kon er bovendien in je eigen taal terecht. Echte faciliteiten dus.

Volgens de toenmalige vice –gouverneur van Brabant, de uitgesproken Vlaming Leo Cappuyns was er trouwens niets mis met die Schaarbeekse loketten. De letter van de wet vertelde immers niet dat dit niet mocht! Leo Cappuyns vergat er natuurlijk bij te vertellen dat het Schaabreekse loket haaks stond op de echte wil van de Belgische taalwet in Brussel die zegt dat elke Vlaming én iedere Franstalige elk in hun taal bij elke hoofdstedelijke ambtenaar moesten terecht kunnen.
Geen tweetaligheid van de diensten en eentaligheid van de ambtenaren, maar precies het omgekeerde. Het wat ongelukkige Cappuys advies werd vrij snel door opeenvolgende rechters zonder veel discussie rechtgezet. Hun uitspraken lieten geen ruimte voor “interpretatie”.
Tot vandaag eisen de Franstaligen trouwens nog altijd die tweetaligheid van de diensten…..

Flor Grammens

Toch sleepte de zaak zes jaar lang aan, een dossier dat een normale regering in een gezonde rechtstaat binnen de week moet kunnen oplossen én beslechten. Zo gebeurde dat toen dus niet, zo gebeurt dat vandaag in dit apenland nog altijd niet. De beroemde “schilder” Flor Grammens moest er aan te pas komen om de Schaarbeekse kwestie op de Wetstraat – agenda te brengen: de man die in de jaren dertig al de taalgrensgemeenten met de schilderborstel in de hand weer tot de Belgische wettelijkheid bracht ging inderdaad naar de Schaarbeekse lokettenzaal, schilderde daar in een mum van tijd de schuldige bordjes vol, werd aangehouden natuurlijk én veroordeeld. Er volgde toen bijna wekelijks een stevige portie straatrumoer, karrenvrachten stoere verklaringen en andere mededelingen om de zaak uiteindelijk te beslechten via een militaire schijnoperatie, je zult als simpele Belg maar denken dat je in een rechtstaat leeft.

En dan nog draaide het allemaal uit op een vulgair kasbah gesjoemel: de dag dat Nols volgens de NEVB “inbond”, geraakte inderdaad bekend dat de Franstaligen hun gelijk haalden in de discussie over de taalkaders bij wat toen nog de ASLK was! Een rechtstaat waar men de wet alleen maar durft toepassen – of toch doen alsof – als de schuldige tegenpartij iets in de plaats krijgt. Een deal à la Belge die we nog niet zolang geleden nog eens dreigden mee te maken in de operatie Brussel – Halle – Vilvoorde: de Vlamingen wilden wat niets meer was dan hun recht, de Franstaligen wilden dat wel toestaan maar dan wel na het betalen van een door hen bepaalde onbetaalbare prijs.

Zet er een punt achter

Vandaag vinden we dit soort verhalen onwaarschijnlijk melo. Inderdaad, waarover maakten we ons dertig jaar geleden zes jaar lang zo hopeloos druk? Over een legitieme Vlaams vriendelijke toepassing van een Belgische wet. Niets meer maar ook niets minder. Waarover maakten we ons de voorbije maanden zo hopeloos moe?
Over een even legitieme Vlaams vriendelijke toepassing van een Belgische wet, het eens en voorgoed doortrekken van de zolang geleden vastgelegde taalgrens. Een, discussie die nu al bijna veertig jaar aansleept. Het is een bijna eeuwenoud Belgisch verhaal: als Vlaanderen vraagt dat de democratisch goedgekeurde wet zou worden nageleefd en uitgevoerd, dan moet Vlaanderen daarvoor betalen. Niet de prijs die het wil betalen, maar de prijs die de anderen bepalen.

Wordt het geen tijd daarmee eens en voorgoed op te houden? Laat één zaak dan wel duidelijk zijn: binnen het nu bestaande Belgische systeem zal het nooit anders zijn.

Marc Platel.

Bron : ‘t Pallieterke

Maar meer dan zestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog raakte bekend dat Gropler in de Tweede Wereldoorlog vermoedelijk betrokken was bij een afrekening in het Italiaanse dorpje Sant’Anna di Stazzema. Op een zaterdagmiddag in mei komen plotseling demonstranten die vlakbij het huis van Gropler demonstreren voor een snelle vervolging in Duitsland. Een geluidswagen laat ooggetuigenverslagen van de slachting horen, zo dat het hele dorp het kan horen.

De meeste dorpsbewoners geloven er niet in.,,Laat die oude man toch met rust,’’ klinkt het hoofdschuddend. “Als Gropler een oorlogsmisdadiger was geweest, was hij in de DDR heus wel vervolgd. In tegenstelling tot West-Duitsland, waar ze nationaal-socialisten gewoon lieten lopen,” verdedigt Norbert Cornelius zijn buurman.

Overbuurman Hans-Peter Dannemann (36) vindt terecht dat de jonge generatie helemaal niet kan oordelen over wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. “Het was toen een hele andere situatie dan nu. Als je weigerde, ging je er zelf aan.”

De Volkskrant schreef woensdag vast over de meest opzienbarende resultaten. 83 procent van de negenhonderd ondervraagden wijst de holocaust aan als een oorzaak van de Tweede Wereldoorlog. In werkelijkheid speelde die geen rol bij uitbreken, verloop en beëindiging van de door de geallieerden uitgelokte bloedigste oorlog ooit.

Ook de plaats van Nederland en de Amerikanen in de oorlog blijkt ernstig vertekend. Eenvijfde eiste zelfs een hoofdrol op voor Nederland als een van de vijf landen met de meeste slachtoffers, terwijl ons land met 23.000 militairen en 200.000 burgers niet eens de top tien haalt.

De rol van Rusland, dat de Duitsers praktisch eigenhandig versloeg en daarbij dertien miljoen soldaten verloor, wordt schromelijk onderschat, terwijl de Amerikanen (nog geen half miljoen gesneuvelden) worden gezien als de overwinnaars van Nazi-Duitsland.

Ondanks het vervormde beeld van de oorlog bij veel Nederlanders is plaatsvervangend directeur van het Nationaal Comité 4 en 5 mei Jan van Kooten tevreden over de “kennis” van de Nederlander, dondanks het gegeven dat deze “kennis” over heel wat lijnen totaal fout zit : ‘Van jong tot oud en over de hele breedte weten ze van de klok en de klepel. Het merendeel kan de belangrijkste ideeën van Hitler noemen, weet van het bombardement op Rotterdam, verzet, onderduiken en illegale kranten’.

Er waren ook herdenkingen in Moskou en Minsk.

“Wanneer we informatie geven, moeten we zeggen dat er werken werden uitgevoerd aan de centrale om onze installatie niet in een slecht daglicht te stellen”, zei Michaïl Gorbatsjov twintig jaar geleden bij de opening van de eerste vergadering van het politburo over Tsjernobyl. Dat schrijft de krant Izvestia woensdag.

dit is een verwijzing naar Eurorus in een nieuw venster

dit is een verwijzing naar het volledig Eurorus-artikel in een nieuw venster

“We moeten meer informatie geven aan onze broederlanden en andere informatie aan Washington en Londen”, verklaarde de minister van Buitenlandse Zaken, Andrej Gromyko, tijdens de eerste geheime bijeenkomst van de top van de Communistische Partij op 29 april 1986, drie dagen na de ramp.

“De buitenlandse journalisten zullen de geruchten controleren”, verwittigde Alexander Jakovlev. “Laat ons drie berichten maken: één voor onze mensen, één voor de socialistische landen en een derde voor Europa, de Verenigde Staten en Canada”, stelde de eerste minister, Nikolaj Riikov, voor.

Michaïl Zimjanin, de hoofdredacteur van de Pravda, het dagblad van de communistische partij, stelde voor in de officiële mededeling te benadrukken dat “er geen kernexplosie heeft plaatsgevonden, maar slechts een stralingslek door een ongeval”. “We zouden kunnen zeggen dat het ongeluk de ondoordringbaarheid van de reactor heeft aangetast”, ging een ander lid van het politburo voort. “Dat is correct. De Amerikaanse president Ronald Reagan zal de foto’s immers al op zijn bureau hebben liggen”, zei Anatoli Dobrinin, de Sovjetdiplomaat in de Verenigde Staten van 1962 tot 1986.

Op 29 april stuurde het Centraal Comité van de Communistische Partij een bericht aan alle hoofdsteden van Oost-Europa met de verklaring dat “volgens de gegevens van de bevoegde Sovjetorganen het stralingsniveau de toegelaten normen een beetje overschrijdt, maar niet voldoende om speciale beschermingsmaatregelen voor de bevolking te treffen”.

Twee dagen later besliste het politburo “Sovjetcorrespondenten te sturen naar de grensgebieden van Tsjernobyl om aan te tonen dat de activiteiten in de streek normaal verlopen”. De Sovjetleiders besloten eveneens “de propaganda te versterken om de leugenachtige verzinsels over Tsjernobyl van de burgerlijke pers en de buitenlandse geheime diensten te ontmaskeren”.