1968, het revolutionair jaar. Ik was een arbeider. Voor mij was er niet zoveel magie aan 1968. Op het werk en in mijn omgeving was het gewoon werken en leven… zonder de revolutie. Die revolutie gebeurde in een andere wereld. Toch ga ik uit nieuwsgierigheid luisteren naar een paar studentenleiders die in mijn jeugdclub kwamen spreken. Daar hoorde ik Ludo Martens en Paul Goossens, twee oprichters van de Derde Wereld Beweging – AMADA, partij in opbouw. Ik neem contact op met de plaatselijke afdeling, maar het is een studentikoos gedoe en heb maar een los contact met de beweging. Ik doe mijn legerdienst.

Na mijn legerdienst zoek ik opnieuw contact en de sfeer en de mensen zijn veranderd. Het is nu een communistische groep geworden die de marxistische werken bestudeerd en die het maoïsme als leidraad heeft. Ik ben een leek, ik weet niets van ideologie, niets van filosofie en – buiten dat ik veel moet werken voor weinig geld – weet ik ook niks van economie. Ik ben de enige arbeider van de groep. In het grotere geheel zijn er nog geen tien arbeiders. Ik voel mij zo stom tegenover die andere kameraden die in een andere wereld leven en van alles weten. Ik studeer…

De groep ondersteunt mij en helpt mij op alle mogelijke manieren. Ze geven mij boeken. als ik vragen heb wordt er alles aan gedaan om mijn vragen te beantwoorden. Ik leer snel. Mijn leven is nu gericht op studie en onderzoek. Ik leer pamfletten schrijven en men dwingt mij om in het publiek te spreken. Ik moet ook spreken namens de groep op debatavonden. Ik ga vele malen op mijn bek. Zeker tegenover Trotskisten moet ik het afleggen. Ze zijn goed ideologisch onderlegd. De leiders van de beweging willen die beweging omvormen tot een echte communistische partij. We moesten Lenin’s boek “Wat te doen” lezen. Dat gaat over de partijopbouw. Ik was intussen goed dialectisch gevormd en was een keihard voorstander van de oprichting van een maoïstische partij.

Vele burgerlijke leden haakten af. Ze vonden dat we een soort stalinistische dictatoriale partij voor ogen hadden. Dat was uiteraard ook zo. Daar konden de meeste kameraden niet mee leven. Velen van die kameraden zijn dan een mars door de instellingen begonnen. Ze hadden sympathie voor de communistische wereldvisie, maar meenden dat ze via de instellingen beter resultaten konden bereiken. Ze hadden gelijk. Ze zijn nu zo wat in de gehele maatschappij geïnfiltreerd. En wat belangrijk is, ze hebben via het onderwijs de nieuwe generaties gekneed. Toen we uitgediscuteerd waren, was er nog maar een fractie over van het oorspronkelijke ledenaantal van de organisatie. Maar het was een keiharde fractie, het was een soort militair politiek, ideologisch commando. Het was een communistische, leninistische partij geworden. De strijd kon beginnen.

Er werden cellen opgericht die rond bepaald fabrieken werkten. Ik was celleider in de fabriek waar ikzelf werkte en lid van een andere cel rond een andere fabriek. Zo kon je leren van de strijdmethode in een andere fabriek en konden anderen leren van jouw activiteiten. In marxistisch jargon noemde men dat ‘van de massa naar de leiding en van de leiding naar de massa’. Zo kon men een massalijn ontwikkelen.

De inzet was volcontinu. Er waren geen vrije dagen. Aan fabrieken pamfletten uitdelen, pamfletten schrijven, de werken van Mao, Lenin en Stalin bestuderen, op huisbezoek gaan bij sympathiserende arbeiders om te weten wat er in de fabriek leeft, rapporten schrijven over je celleden en over de enquêtes bij sympathisanten, vergaderen, … Door de klassenstrijd centraal te stellen doet men aan revolutionaire opvoeding noemden we dat.

Ik infiltreer in de socialistische vakbond in opdracht van de partij. In de partij beslis je niet zelf waarvan je lid wordt, de partij beslist voor jou. Jij voert dat uit. Dat noemt democratisch centralisme. Bezwaren schriftelijk indienen, intussen taken uitvoeren. Ik laat mij op bevel van de partij verkiezen tot vakbondsafgevaardigde op mijn werk. Dat is niet moeilijk, de collega’s noemden mij toen al Mao. De strijd op alle commandoposten voeren en het maoïsme als leidraad nemen heet dat.

Ik zal samen met mijn cel 5 stakingen leiden in 4 jaar tijd alleen al in de fabriek waar ik werk. De spanning tussen mij en de directie zijn zo hoog dat ze beslissen om voor mij een apart gebouwtje te zetten. Daar mag ik dan 8 werkuren per dag recht staan en niets doen. In opdracht van de partij maak ik er een propagandalokaal van. Ik hang het vol met posters van Lenin en Mao. Ik ga mij een stoel halen in de refter en begin van ‘s morgens tot de ‘s avonds te lezen. Ik heb door de wet echter het recht om in de fabriek rond te lopen om met onze vakbondsleden te praten, maar ik moet eerst de directie verwittigen. Als ik buiten mijn kotje kom krijg ik dan direct het gezelschap van een ingenieur die mij overal volgt. Er durft niemand nog tegen mij te praten. Ik ben totaal geïsoleerd.

De vakbondsleiders in Oostende geven mij een kans. Ik mag naar de arbeidershogeschool en zij betalen mij een loon. Ze zeggen dat mijn inzet voor het socialisme op een productiever manier kan. Dat revolutionair gedoe moet ik nu als een voorbije fase in mijn leven zien zeggen ze. Ik leg dat voor aan de cel en aan de hogere leiding van de partij. Het feit dat ik nog maar gehoor durf te geven aan zulke defaitistische praat van de sociaalfascisten (dat zijn de sociaaldemocraten van de vakbond) toont aan dat ik een rechtse burgerlijke afwijking heb.

De vakbondsleiders denken dat ik beïnvloed ben door hun praat en bieden mij aan om een tussenkomst te houden op het volgende nationale congres. Zij zullen wel een tekstje maken. De echtgenote van Allende zal het congres bijwonen. Haar man is kortgeleden vermoord door de pro-Amerikaanse junta. Ik moet aan de partij bewijzen dat ik niet toegeef aan mijn defaitisme en deze congrestussenkomst is het gedroomde moment om mijn trouw aan de partij te confirmeren. Door kritiek en zelfkritiek je opvoeding ter hand te nemen. De massalijn door de partij uitgezet trouw volgen. De revolutionaire commandopost niet verlaten noemen ze dat.

Ik geef een vlammende toespraak op dat congres en beweer trouw aan de partijlijn dat de vakbondsleiders die op het podium zitten te glunderen mede verantwoordelijk zijn voor de dood van Allende omdat sociaaldemocraten niet bereid zijn de proletarische revolutie te voeren en ze zo de kans geven aan de reactie om onze mensen te vermoorden. De echtgenote van Allende valt om mijn hals, maar de vakbondstop kijkt vijandig in mijn richting. De partij was tevreden. De revolutie op het voorplan zetten. Het marxistisch / leninistisch denken van Mao Tse Toeng studeren en toepassen, het revisionisme bekampen luidt het!

Een paar weken later moest ik op het kantoor van de directeur van de fabriek komen. De plaatselijke vakbondsleider zat broederlijk naast de directeur. Met veel plezier vertelde ze mij dat ik kon ophoepelen en dat de vakbond de directie alle steun gaf. Als ik buiten het kantoor kom staan er al twee BOB’ers en vier rijkswachters en word ik in handboeien naar buiten gesleept. Exit werk en exit vakbond.

De partij is niet onder de indruk. De inzet van onze kameraden is een bewijs van de slagkracht van de gedachten van Mao Tse Toeng en de partijlijn van AMADA. Nadat we met een commando de fabriek binnenvallen en alles plat leggen krijg ik nog een schadeclaim van 10 miljoen Belgische franken aan mijn broek. Dat is nu nog veel maar in die tijd kon je daar 3 huizen voor kopen.

Door de jarenlange strijd en de steeds grotere druk van de partij ben ik volledig opgebrand. Ik ben 25 jaar en een staatsvijand. Ik heb zoveel stakingen in de laatste jaren mee georganiseerd in verschillende bedrijven over geheel Vlaanderen dat de BOB politieke sectie mij als een absoluut gevaar ziet. Ik vind nergens werk meer en de partij vindt nu ook dat ik een proefperiode moet doen om aan te tonen dat ik wel degelijk een goede communist ben.

De leiding is namelijk bezig met een rectificatiebeweging. En iedereen moet nu terug naar af. Het komt eigenlijk neer op een gestuurde zuivering. Een rectificatiebeweging heeft tot doel de leden op te voeden en door de opvoeding de klassenvijanden die in de partij zijn geïnfiltreerd op te sporen en te vernietigen. Iedereen is gehouden aan de campagne mee te doen vermits iedereen afwijkingen heeft. Zo noemen ze dat daar. Oude en misvormde wereldopvattingen krijgen de boventoon als men ook niet binnen de partij de revolutie voert noemen ze dat. Strijd tegen je eigen burgerlijke wereldopvattingen is een garantie tot je proletarische omvorming. Ik ben al proleet sinds ik geboren ben. Ik geef kritiek op de leiding en op de partij. Ik ga naar Ludo Martens, mijn kameraad en leider denk ik. Hij maakt een rapport over ons gesprek met als titel “De crypto-fascistische gedachten van het lompenproletariaat”. In het communistische beschuldigingjargon bestaat er niets dat zwaarder weegt dan een door-het-fascisme-besmette lompenproleet: het is niet meer op te voeden, het is een te doden klassenvijand. Ik was een fascist. Ik werd uit de partij gezet. Ik was voor de overheid een staatsvijand en voor mijn communistische ex-kameraden was ik een vijand van het internationaal proletariaat. Ik verdwijn 3 jaar van het toneel.

Via kameraden leer ik de VMO-leider Eriksson kennen. Eriksson is vlug bereid om mij op te nemen. Hij zegt dat de VMO ook voor sociale emancipatie van de Vlaamse arbeider staat. Een ex-communist kan een bijdrage leveren om dat idee meer te benadrukken. Ik zal in de VMO actief blijven tot de ontbinding en tijdens die periode zal ik vele acties voeren. Een van die acties kost mij drie maand effectieve gevangenisstraf. Met de veroordeling van de VMO inbegrepen, heb ik samen 3 jaar gevangenisstraf cadeau gekregen van de Belgische staat waarvan dus drie maand effectief.

Het zou plezant zijn om die anekdotes allemaal te vertellen, maar ik denk dat het interessanter is om mijn ideologische redenen voor mijn overstap hier te verduidelijken en tezelfdertijd mijn kijk op de zaken nu te geven. Antikapitalisme was mijn drijfveer om communist te worden. Het is ook mijn drijfveer om nationaal-revolutionaire te zijn. Ik zal dat met drie punten trachten te verduidelijken:

1. Ik ben voor een onafhankelijke Vlaamse staat. Ik ben tevens voorstander van een Waalse onafhankelijke staat. Waarom? Omdat volgens mij de Belgische staat een onderdrukkingsmechanisme is van een belangenkaste, weliswaar ontstaan door de geopolitieke toestand van de 19de eeuw, maar die intussen is uitgegroeid tot een omhulsel dat gebruikt wordt om twee volkeren te koloniseren. Het is een Belgische elite (in feite vooral het overblijvende Belgische kapitaal) dat België gebruikt als een privéonderneming. De Vlamingen zijn de grootste belangengroep en het is dus niet correct om te stellen dat Walen de Vlamingen onderdrukken. Neen, het is de elite (zowel financieel als politiek) die de onderdrukking organiseert. De transfers van kapitaal zijn eigenlijk een transfer naar de elite en naar de Belgische belangengroepen. Het geld wordt via consumptieve transacties van individuen (werkeloosheid, ziekenzorg, enz.) afgeleid naar de Belgische machtsgroepen. Vlaamse, respectievelijk Waalse, onafhankelijkheidstreven is dan ook vooral een strijd die gebaseerd zou moeten zijn op een antiliberalistische doctrine. Een antikapitalistische dus. De vroegere linkse Waalse separatisten gingen trouwens uit van dit uitgangspunt. Voor mij is de bevrijding uit de eenheidstaat een bevrijding uit het machtsmonopolie van de huidige sociaaleconomische machtsgroep. De Belgische machtsinstrumenten zijn voor het grootste deel al door de Belgische elite verkwanseld aan de Europese staatsmoloch. Dus moet regionale onafhankelijkheid gepaard gaan met een uitstapscenario uit de Eurocratie. Die Eurocratie is een product van de Europese tak van de conglomeraten en kapitaalmonopolies. Links geloofd in een wereldomvattende, proletarische revolutie, daarom ondersteunen ze ook de globalisering. Rosa Luxemburg zei: “De uitbreiding van de economische ruimte is belangrijker dan nationale onafhankelijkheid en het louter bestaan van staten.” Zij was een echte globaliste, maar zij was vooral een communiste. Ik, daarentegen, steun voor een nationale revolutie op het volk. Ik vind dat een welbepaalde klasse niet de plaats kan innemen van het volk omdat volkeren – en niet een specifieke klasse – in staat zullen zijn om een verdere globalisering tegen te houden. Daarmee kom ik tot mijn 2de punt.
2. Deze globalisering tast de autonomie van volkeren aan. Het is trouwens een globalisering die diepgaand is. De huidige globaliseringgolf is niet alleen een economisch gegeven, het is ook een ideologische, revolutionaire doctrine. Het is een messianistische verhaal dat dient om het ultraliberalisme als dominante levensfilosofie te vestigen over de gehele wereld. Het is in feite de mechanistische versie van de marxistische doctrine die een wereldstaat beoogd waar de voorhoede (de kapitalisten) alle tegenstellingen wegwerken en waar nodig onderdrukken. Het China van vandaag is een perfect voorbeeld. Het verenigd messianisme met het wildste kapitalisme. Het parool van de Chinese KP luidt nu: “Het is goed om rijk te zijn.” De pleidooien van de economische machtsgroepen om belangenconflicten via internationale instellingen te laten oplossen (internationale instellingen zoals de Wereldbank, de VN en andere) zijn antinationale instrumenten. Het zijn machtsinstrumenten die de supranationale doelstelling van de conglomeraten moet dienen. Alleen grote landen zoals de VS en straks China kunnen nog een nationale agenda voeren. Het wereldkapitaal en de grootste bedrijven zijn nu supranationaal. Ze staan buiten en boven nationale staten. Ze zijn volop bezig om dat nog verder te consolideren. Bij het afronden van deze golf van globalisering zullen ook de grote staten overgeleverd zijn aan de wereldconglomeraten. We zullen dan niet meer in termen van nationale economieën kunnen denken en staten zullen ook niet meer bij machte zijn om op een klassieke democratische manier invloed uit te oefenen op de economie. En hier maken partijen en groepen die zich rechts nationalistisch noemen een enorme denkfout. Bij grote sociale conflicten gaan die partijen steevast het bestaande economisch systeem verdedigen en steunen zijn niet ten volle de krachten die dat systeem willen veranderen of zelf willen vernietigen. Dat denken is nog een overblijfsel uit de 20ste eeuw waar men inderdaad grote kapitaalgroepen en middengroepen had die men wilde verenigen met het volk en men daarom niet meeging in harde economische strijd van andere groepen, zoals arbeiders. Net omdat men juist voor een stuk de nationale economie als volkseigen zag. Dit is vandaag veel minder het geval. Nu is een afbraak van het economisch systeem juist een voorwaarde en een opportuniteit om het volk te verenigen. Vermits de kapitaalgroepen staats- en volksvreemd zijn geworden en er dus geen alliantie met deze conglomeraten kan gesloten worden vanwege hun antinationale opstelling. In de verschillende landen, en zeker in Europa, willen de oligarchieën de arbeidskosten op elkaar afstemmen. Zij willen een naar beneden genivelleerde kostenstructuur doorvoeren. Daarom moeten de sociale verworvenheden afgebroken worden en moet er een arbeidsflexibiliteit aan de productiekrachten opgedrongen worden. Dat zal tot veel weerstand bij de lokale bevolkingen leiden. Het is ook een historisch moment om een derde weg aan te bieden. Het is mogelijk om in die strijd, een hernieuwd verbond te sluiten tussen alle getroffen volksgroepen, en zeker met de middenklasse. De verenigde volksmassa dus. Want zij allen zullen in de sociale klappen delen. De middenklasse en de kleine lokale kapitalist staan in de weg van de monopolies. Zij zullen vernietigd worden als ze geen nieuwe machtsbasis verwerven. Daarom is het nodig de volkssoevereiniteit terug op de agenda te plaatsen. Volkeren moeten als tegengewicht tegenover de oligarchie geplaatst worden. Volksidentiteit is het enige wapen tegen de uniforme werelddictatuur. En zo kom ik tot mijn 3 de en laatste punt.
3. Om een volk aan elkaar te smeden is er een maximale homogeniteit van dat volk vereist. De kapitaalgroepen hebben ons echter opgezadeld met grote groepen vreemde arbeiders en consumptiegroepen. Deze ingevoerde productiekrachten destabiliseren niet alleen de werk- en arbeidsvoorwaarden van onze eigen mensen, ze zijn ook een destabiliserende factor in het verzet tegen de monopolies. Je zou kunnen stellen (zoals links dat doet) dat er een gemeenschappelijk front mogelijk is tussen allochtonen en autochtonen. De strijd tegen de uitbuitende monopolies zou een gemeenschappelijke strijd zijn en dus moeten de vreemdelingen als bondgenoten worden gezien. Die vreemdelingen zijn tenslotte ook slachtoffer van het systeem is de redenering. Deze redenering is echter een loutere materialistische redenering. Het zou de rampzalige gevolgen van de tomeloze kapitalistische immigratiepolitiek op de schouders van het volk leggen. De vreemdelingen zijn ingevoerd door het grootkapitaal, het is dus een product van dat grootkapitaal, het maakt er een wezenlijk deel van uit. Zelfs de vreemdelingen uit de ex-kolonies zijn geen bondgenoten want zij zijn een bijproduct van een vroegere globalisering, het kolonialisme. Je zou het zelf een afvalproduct van het kolonialisme kunnen noemen. Dit product willen we niet omdat het cultuur- en volksvernietigend werkt op termijn (alleen al door de nataliteit van die groepen). Dat wil niet zeggen dat er geen kleine groepen van cultureel verwanten zijn die met ons volk zouden kunnen samenwerken. Maar de grote groepen, die totaal vreemd zijn aan onze cultuur, kunnen niet als zodanig worden gezien. Stel dat je ze als bondgenoten neemt, dan zullen zij een politieke en maatschappelijke prijs vragen (machtsdeelname). Dit is onaanvaardbaar. Het zou de multiculturele maatschappij bevestigen. Het zou dus een overwinning van de supranationale ideologie zijn. Links heeft wel voor deze piste gekozen. Zij zijn dan ook voorstander van de interraciale maatschappij. Voor hen is het begrip klassenafkomst van belang en niet de raciale of culturele achtergrond van iemand. Links weet al sinds de jaren ‘70 dat de invoer van vreemd proletariaat druk zou zetten op de levensvoorwaarden van het eigen proletariaat en dat die druk zou leiden tot een machtstrijd die zij dan willen omturnen tot een leninistische revolutie. Links heeft dus bewust meegewerkt aan de algemene verarming van het eigen proletariaat ten voordele van hun links revolutionair project. Maar zij zouden wel eens de bal kunnen misslaan, zoals al zo dikwijls in de geschiedenis is gebeurd. Er komt geen Leninistische revolutie, maar integendeel een Islamitische. Om dat te voorkomen moeten we de vreemde bevolkingsgroepen een uitweg aanbieden. We moeten ze in afwachting van remigratie een vrijwillig systeem van gescheiden ontwikkeling laten organiseren. Wij moeten assimilatie bestrijden. Diversiteit moet begrepen worden als zichzelf organiserende groepen. Het logische gevolg daarvan is de vrijwillige gescheiden leefomgeving en de aparte leefpatronen. Er moet niet één unieke samenlevingsstructuur zijn, maar er moet gestreefd worden naar specifieke culturele identiteiten die zich niet vermengen. Een discussie over bv. het hoofddoekenverbod hoeft dan niet meer. De betrokken mensen zullen hun eigen substructuren hebben en hoeven zich niet meer aan de nationale staat te confirmeren. Ze hoeven niet meer in onze staatsstructuren aanwezig te zijn. De vrijheid van groep en individu wordt hier optimaal toegepast. Met in achtneming van het uitdovend karakter van deze toestand in het achterhoofd natuurlijk. Veel vreemdelingen, zeker moslims, zijn vragende partij voor het behoud van de eigen identiteit. Wij moeten die identiteit ondersteunen. Tegelijkertijd moeten we hechtere contacten leggen met de landen van oorsprong van die subgroepen. En via handelsrelaties en andere akkoorden moeten we een herintegratie in de thuislanden nastreven. Daarom is het niet verstandig om de culturele en geloofswaarden van die mensen aan te vallen in algemene termen. Het is niet aan ons om een bepaald geloof te gaan veroordelen. Het aanvallen van de geloofsovertuiging zal samenwerking met de thuislanden alleen maar bemoeilijken of zelf onmogelijk maken. Wij moeten dus ideologische verwanten zoeken bij de vreemdelingen die deze agenda willen ondersteunen. Of ze nu seculier zijn of religieus. Zo kan de zaak misschien vreedzaam aflopen. Anders zal het zijn zoals Enoch Powell al in de late jaren ‘60 heeft gezegd. Wat de immigratie betreft zei deze Engelse politicus: “Als ik vooruitkijk, ben ik met sombere voorgevoelens vervuld. Net als de Romein, lijk ik de rivier de Tiber te zien dampen van bloed’.”

Bron : Nieuw-Solidaristisch Alternatief
Dit is een verwijzing naar het Nieuw-Solidaristisch Alternatief

Artikels eveneens overgenomen door Euro-Rus
Dit is een verwijzing naar Euro-Rus

Door Eddy Hermy, N-SA-coördinator

Er is in de westerse pers (en vooral in de Europese pers) weer veel verontwaardiging in verband met de Russische verkiezingen. De democraten van Europese makelij zijn in alle staten van verontwaardiging. Er zou met de verkiezingsgang gefraudeerd zijn door de partij van Poetin. Dat werd ondermeer door parlementsleden uit België vastgesteld. Aan het democratische gehalte van de waarnemers uit ons land en de andere Europese landen mag niet getwijfeld worden. Zij bezitten immers het monopolie van het democratendom.

Voor de democraten uit België is democratie nochtans niet zo vanzelfsprekend want hier in dit land kan van echte democratie niet gesproken worden. Hier in dit land bestaat er geen machtsverdeling volgens de bevolkingssterkte en dus het aantal stemmen. Neen, de macht is hier paritair verdeeld met de kleinste groep van de bevolking (uniek in de wereld). Niet het aantal is hier doorslaggevend, maar wel de politieke consensus van de machtselite. Dus niet een democratische meerderheid geeft hier de doorslag, maar juist het negeren van die meerderheid wordt hier als democratie voorgesteld.

Een tweede belangrijk punt is de gelijkwaardigheid van de kandidaten en van de uiteindelijke gekozenen in de toegang tot de media en uiteindelijk tot de macht. Wat kandidaten betreft, de partijen die het grootst zijn krijgen in dit land de meeste toegang tot de media. Kleine partijen die opkomen worden nagenoeg totaal uit die media geweerd. De grootste partijen hebben zelf gigantische bedragen aan werkingsmiddelen gekregen van de staat in de periode die voorafgaat aan de verkiezingen (dotaties). Ze hebben dan ook een enorm voordeel op partijen die niet zoveel stemmen hadden bij een vorige kiesgang. Het is zelf in die mate schandalig dat partijen die geen gekozenen hebben maar toch 4% van de stemmen halen zelf mogen opdraaien voor hun verkiezingskosten. De andere partijen verdelen de buit.

Democratie? Wat dit land betreft is er nog een bijkomende aberratie van het begrip democratie. Hier is het wel zo dat alle partijen kunnen deelnemen aan de verkiezingen (de enen met veel geld van de overheid en de rest zonder) maar dat leidt niet automatisch tot machtsdeelname.

In dit land bestaat er nog iets uniek, namelijk machtsuitsluiting bij consensus. Dus weeral bepaald niet de kiezer of het stemmenaantal de machtsdeelname, maar is het alweer de machtselite die de mogelijkheid tot die machtsdeelname beslist. Het cordon sanitair met name, dit antidemocratische instrument gomt gewoonweg duizenden en duizenden kiezers weg. Het is als het ware een post verkiezingsfraude, in plaats van stemmen te vervalsen of weg te moffelen bij de verkiezingsgang, houdt men er gewoon na de verkiezingen geen enkele rekening mee. Het zijn spookstemmen die spookvertegenwoordigers genereren. Wat de stemverrichtingen zelf betreft, er is gewoon geen controle op het elektronisch stemmen. We zullen dus zelf maar eens waarnemers moeten laten komen om dat eens te laten controleren. De Belgische democratie in al zijn glorie!

Wat betreft de Europese onrust over het democratische karakter van de Russische verkiezingen, we moeten toch vaststellen dat de Russen in tegenstelling tot de EU in veel opzichten democratischer zijn. De Russen hebben zich ontdaan van hun niet verkozen volkscommissarissen. De EU wordt bestuurd door niet verkozen EU commissarissen. De leiders van de EU moeten niet overgaan tot zo iets triviaals als verkiezingen, ze stellen zichzelf aan zonder de burger lastig te vallen. Het is uiteraard duidelijk dat in de EU-democratie geen manipulatie van verkiezingen aan de orde komt, er zijn gewoonweg geen verkiezingen voor de leiders van de Unie. Als dat geen superieure democratische praktijk is?

Wij kunnen begrijpen dat de Russische leiders niets begrijpen van de Europese verontwaardiging over hun verkiezingspraktijken. In tegenstelling tot de Russische democratie is de Europese Unie gewoonweg een dictatuur. Het enige wat echt democratisch is in het EU-apparaat zijn de gigantische lonen van de Europarlementairen. Maar dat is dan ook een compensatie voor het verraad dat deze parlementairen tegenover hun eigen volk plegen.

Door Eddy Hermy

Dit is een verwijzing naar het Nieuw-Solidaristisch Alternatief

Het is al een tijdje zonneklaar, het door de leiding van het VB zo fel nagejaagde fata morgana van een Forza Flandria met Lijst Dedecker is aan het uitlopen op een forse overnamepoging door LDD van mandatarissen en bestuursleden van het VB. Voor het eerst reageert de voorzitter van het VB op de vijandelijke overnamepogingen in een commentaarstukje onder de titel “Eén Vlaams-nationale partij!” De voorzitter van het VB heeft nu opeens ontdekt dat zijn zo begeerde ex-Forzalief Jean-Marie niet al te zuiver in de leer is. Volgens de voorzitter van het VB is Jean- Marie geen echte separatist, neen hij is een draaikont. En met draaikonten wil het VB niks te maken hebben. Dat moet zeer verwarrend zijn voor de achterban van het VB. Vermits men daar al lang gewend is geraakt aan allerlei soorten draaikonten, of het nu Antwerpse zijn of Oostendse.

Na dat men al jaren Dedecker in de partij heeft opgevoerd als een echte compagnon de route inzake Vlaams onafhankelijkheid is hij dat nu plots niet meer. Na dat men het extreem ultraliberalisme van Dedecker ook in het VB is gaan promoten beroept de partij zich plots op een sociale reflex die bij LDD zou ontbreken maar hoog in het vaandel van het VB zou prijken. Nochtans is ook Dedecker sociaalvoelend want hij zegt dat hij voor het proletariaat is maar tegen het profitariaat. Met andere woorden, hij is voor het proletariaat als die braaf zijn, en hij is tegen hen als dat proletariaat de ultraliberale lusthof in vraag stelt. Is dat niet krek hetzelfde van wat het VB al jaren zegt? De voorzitter van het VB zegt dat zijn partij tegen een verdere invoer van immigranten is, en dat LDD daar een voorstander van is. Maar is het niet zo dat ook op het laatste sociaaleconomisch congres van het VB gepleit wordt om hoog opgeleide vreemdelingen in te voeren? Dat mogen er gerust enkele duizenden zijn volgens het VB, meer bepaald 10000 per jaar volgens de tekst van het congres.

Zeer verwarrend allemaal voor de militant en het middenkader. Kontdraaierij is een aparte discipline, en het werkt alleen maar zo lang het in donkere kamertjes gebeurt. Van zodra men die sport in het open daglicht van de politieke realiteit wil beoefenen kan het alleen maar leiden tot gewrichtsreuma. Als dan je object van je verleidingskunst (LDD) op een mooie dag besluit om er met de meubels vanonder te trekken vermits hij zo een beetje uitgekeken is op je kont dan rest je verder niks dan op de blaren te zitten. Nu je mensen oproepen om niet op de kontdraaierij van Dedecker in te gaan vermits het geen authentieke kont is maar een draaikont zal niet veel zoden aan de dijk brengen. Nu een beroep doen op de echte militanten is natuurlijk een beetje gênant, na dat de partij op vraag van onder andere Dedecker en zijn pion Jurgen eerst die echte militanten op een zijspoor heeft gezet. Heeft Dedecker niet meermaals gezegd dat hij wel een verbond met de partij of zelfs een lidmaatschap van de partij zag zitten als toch maar die kwaadaardige extremisten uitgezuiverd werden. En voor Jean-Marie zijn alle niet recupereerbare Vlaams Belangers nu extreemrechtse fascisten. Jean-Marie zijn tactiek was goed uitgekiend, er voor zorgen dat de VB-leiding zijn eigen achterban afslacht.

Schitterende gevechtstechniek moet ik zeggen. De leiding van het VB is zo makkelijk te manipuleren. Als links crapuul of in het geval van Dedecker extreemliberaal crapuul ergens een of andere extremist meent te weten in de partij, dan is de leiding van de partij er als de kippen bij om daar iets aan te doen. Snel, snel worden er een paar extremisten opgespoord om de linkse speurders en de liberale zeuren tevreden te stellen. Op congressen worden de eigen militanten dan nog eens fors uitgemaakt voor extremistische parasieten, ten behoeve van de verruimers en de tafelschuimers. Na 20 jaar zijn er geen extremisten meer over, maar is ook je blikje militanten opgedroogd.

God verhoede dat ooit de partijsubsidies verminderen door een electorale uppercut. Want veel van de vernieuwers zijn het niet gewoon om de handen uit de mouwen te steken zonder betaling.
En de oude extremisten zijn geliquideerd. Wat je overhoudt zijn mandatenzoekers, en die zijn zoals Frank Vanhecke nu moet ondervinden allesbehalve trouw. Deze mensen zijn niet op de eerste plaats Solidarist of Vlaams-nationalist, maar wel carrièrist. En als je de partijpolitiek goed bekijkt… Wie kan dan de eerste steen smijten zonder hem zelf in het oog te krijgen?

Eddy Hermy,
N-SA-coördinator

Er valt véél te zeggen over het onderwijs in Vlaanderen en Nederland. Dat weten ouders die nog kinderen op school hebben, maar dat weet ook iedereen die enige interesse voor het onderwerp heeft. Er wórdt dan ook veel gezegd over dat onderwijs. De een vindt dat het onderwijs in Vlaanderen beter is dan dat in Nederland (wat volgens een aantal statistiekjes inderdaad klopt), de ander vindt dat het ook in Vlaanderen flink achteruit gaat met het onderwijs (wat volgens een aantal andere statistiekjes klopt). De een vindt dat het onderwijs nóg verder moet gaan op het sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw ingeslagen pad, de ander vindt dat we ‘terug’ moeten naar een meer kennisgericht onderwijs. De een vindt dat het onderwijs als systeem helemaal moet herzien worden, de ander vindt dat hij dat onderwijs beter zélf kan voorzien (‘home schooling’). We kunnen met andere woorden een boekenkast volschrijven over onderwijs nog vóór we onze conclusies er uit kunnen trekken. Dat kan dus niet de bedoeling zijn van dit artikel. Die bedoeling is wél het kort te hebben over de ‘zegeningen’ van de ‘multiculturele maatschappij’ op het vlak van onderwijs en meer bepaald waar het het katholiek onderwijs aangaat. Dat katholiek onderwijs, wat de hoofdmoot uitmaakt van wat in Vlaanderen ‘vrij onderwijs’ heet, is al lang niet meer katholiek en al evenmin vrij. En dat is een evolutie die eigenlijk al aan de gang is sinds dat katholiek onderwijs (deels) gesubsidieerd wordt door de staat. ‘Vrijheid van’ en ‘geld krijgen van’ gaat immers slecht samen. De verschillen tussen katholiek onderwijs en staatsonderwijs zijn met de decennia dan ook kleiner geworden. Zelfs de mythe dat katholiek onderwijs kwaliteitsvoller is dan staatsonderwijs begint de laatste jaren serieus aan sleet onderhevig te zijn. De voornaamste reden daarvoor ligt in het gegeven dat het katholiek onderwijs, in ruil voor subsidies vanwege de staat, haar katholieke project heeft laten vallen. Sinds Mieke Van Hecke, op dat moment al negen jaar Vlaams-Parlementslid voor de vroeger ‘katholieke’ CVP (Christelijke Volkspartij) en huidige CD&V (‘christen-democratisch en vlaams’, een volstrekt onmogelijke naam voor een partij eigenlijk), in 2004 als directeur-generaal aan het roer is komen te staan van het Vlaamse Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (de katholieke ‘onderwijskoepel’) is dat alleen maar erger geworden.

Dat hoeft ook niet te verbazen. ‘Haar mensbeeld, zegt ze, lijkt sterk op dat van SP.A-minister Frank Vandenbroucke’, schreef Knack in z’n editie van 29 augustus 2007. Ze voegt daar elders, in antwoord op de vraag of ze gelovig opgevoed is, aan toe: ‘Ik heb dat geloof meegekregen van thuis. Maar als 68’er in hart en nieren heb ik dat niet op een naïeve manier gevolgd. In 1968 zat ik in mijn voorlaatste jaar rechten aan de universiteit, dus ik heb het geleerd om elk gezag ter discussie te stellen en ter verantwoording te roepen. Ook inzake geloofskwesties. Ik heb toen veel gediscussieerd, veel nagedacht, en heb uiteindelijk die persoonlijke keuze gemaakt. Hoe irrationeel het geloof ook is, op een bepaald moment moet je er op een min of meer rationele manier voor kiezen. Dat heb ik gedaan. Ik heb voor mijzelf meer argumenten gevonden om gelovig te zijn dan om ongelovig te zijn.’
Gelovig zijn uit rationele overwegingen klinkt buitengewoon … irrationeel en is dat ook. Je kiést nu eenmaal niet of je gelovig bent, je bént het gewoon of je bent het niet. Je kan je god of je goden ook niet ‘ter verantwoording (…) roepen’ en ik ken niet één monotheïstisch gelovige die het gezag van zijn god ter discussie stelt (met polytheïsten of andere heidenen ligt dat anders). Mieke Van Hecke is dus op z’n zachtst gezegd géén gelovige, wat zich ook uit in haar, al eerder genoemde, mensbeeld.
Ze gelooft ‘niet in de individuele religie’, waarin ‘iedereen zijn eigen religie gaat boetseren, zonder dat het nog enige moeite kost’, zegt ze, maar ter gelijkertijd heeft ze ‘er vrede mee dat (…) [ze] voor (…) [zichzelf] naar eer en geweten een aantal ethische overtuigingen koester[t] die niet stroken met wat Rome daarover zegt, bijvoorbeeld over geboorteplanning, abortus, euthanasie en homoseksualiteit’. Ze gelooft dan misschien ‘niet in de individuele religie’, maar ze doét er wel aan. Onethische wetgeving mag !
Kan er van zo’n Mieke Van Hecke dan verwacht worden dat ze het zal opnemen voor de katholieke geloofsethiek ? Natuurlijk niet. Niet alleen omdat ze die ethiek niet aanhangt, zoals ik al schreef, maar ook omdat ze van oordeel is dat die ethiek niet méér waard is dan die van een ander en dus ook niet mag opgelegd worden via wetgeving: ‘Vroeger werd de christelijke meerderheidsethiek ondersteund door de wetgeving. En daar dient die wetgeving niet voor. De wetgever mag mensen met een andere ethiek niet uitsluiten’. Meer nog: ‘Ik heb de legalisering van abortus zelfs verdedigd (…). Ik zie het zo: ethiek is toegepaste religie, en is dus gebonden aan tijd en ruimte. Wij kunnen vandaag niet meer dezelfde ethiek hanteren als in de middeleeuwen. Wat ik zou wensen, is dat er door de Kerk ruimte zou worden gecreëerd om ethische regels anno 2007 in Vlaanderen op onze eigen manier in te vullen als kerkgemeenschap’.
Hoe je als wetgever dan nog pedofilie, necrofilie, moord en elke andere mogelijke misdaad kan ‘uitsluiten’ – misdaden en misdrijven zijn immers in de eerste plaats een inbreuk op de ‘meerderheidsethiek’ – zegt Van Hecke er niet bij en waaróm je vandaag niet meer dezelfde ethiek zou kunnen hanteren als in de Middeleeuwen blijft ook al onduidelijk, maar we leren dus wél dat ethiek dus eigenlijk gewoon niet bestaat (als ethiek wél bestaat, sluit ze onethische zaken uit) volgens Van Hecke.
Wat maakt van een school een katholieke school ?
Niet echt verbazingwekkend dus dat de visie van Van Hecke op wat een katholieke school is even inhoudsloos is als haar visie op ethiek, die – zegt ze zelf – immers ‘toegepaste religie’ is: ‘Voor mij heeft dat alles te maken met het engagement waardoor de mensen gedreven worden. Wat drijft een school, wat drijft een leerkracht om onderwijs te geven aan kinderen ? In een katholieke school is dat de evangelische inspiratie. Wij maken aanspraak op een engagement dat het louter professionele overstijgt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat niet aanwezig is in het gemeenschapsonderwijs of bij andere onderwijsnetten, laat dat duidelijk zijn. Maar ons motief is uniek. Ik ken een secundaire school in Borgerhout waar 98 procent van de leerlingen moslims zijn, en waar 60 procent van de leerlingen geen diploma lager onderwijs heeft. Toch is dat een katholieke school, vindt de directeur. Zijn motivatie om zich in te zetten voor die kwetsbare jongeren is het evangelie, de boodschap van de Bergrede: zorg voor de zwakste, vergevingsgezindheid voor hen die falen, verantwoordelijkheid opnemen voor de samenleving … Eigenlijk is de Bergrede een bijzonder radicale handleiding. Omdat zorg voor kwetsbare groepen zo essentieel is, hebben wij ervoor gekozen om open te staan voor iedereen, ook voor niet-gelovigen, ook voor andersgelovigen.’
Even lós van het gegeven dat je, bijvoorbeeld, islamieten in dit land (over hen hebben we het zo meteen) maar héél moeilijk als ‘de zwakste’ of als ‘kwetsbare groep’ kan beschouwen, houdt heel het ‘engagement’ van Mieke Van Hecke en het katholiek onderwijs dus, zoáls haar ethiek, de ontkenning in van alle engagement. Wie niets eist, wie de ‘zwakke’ in z’n zwakte laat, wie voor alles en iedereen ‘openstaat’, wie als gelovige niet probeert de ‘niet-gelovigen’ of de ‘andersgelovigen’ te overtuigen van zijn geloof (al was het maar door dat geloof ook uit te dragen), die heeft gewoon geen engagement. En wie geen engagement heeft, die hoort niet thuis in het onderwijs, laat staan dat hij dat onderwijs zou mogen leiden.
Maar toch gebeurt dat, met alle gevolgen van dien.
Zo slaagt ze er in te zeggen dat ‘we het onderwijs toch enorm verarmen’ ‘als er geen ruimte meer is om levensbeschouwelijke vakken in te kleuren met een eigen visie op mens en maatschappij’, terwijl ze het kennelijk niét vindt kunnen het hele katholieke onderwijs of die maatschappij zélf ‘in te kleuren met een eigen visie op mens en maatschappij’. Haar visie op het niet kunnen opleggen van een ‘meerderheidsethiek’ via wetgeving vloekt dus volkomen met haar visie op het kunnen ‘inkleuren’ van de ‘levensbeschouwelijke vakken’ ‘met een eigen visie op mens en maatschappij’. Alleen al het feit dat die ‘eigen visie op mens en maatschappij’ volkomen onnuttig wordt als die maatschappij zich geen lor aantrekt van die eigen, christelijke, visie – iets waar ze zélf voor pleit – bewijst dat.
Maar ze haalt dat argument dan ook slechts aan ter verdediging van de in de islam sterker dan in het christendom spelende creationistische overtuiging. ‘Dat de islam de evolutietheorie verwerpt, en nog altijd een vorm van creationisme vooropstelt’ is immers zo ongeveer het enige argument dat ‘progressieven’ (en dus ook de journalist van Knack) tegen de islam hebben en dat argument wordt dan ook aangehaald als Van Hecke antwoordt op de vraag of islamlessen in het katholieke onderwijs moeten kunnen: ‘Het moet volgens mij mogelijk zijn, op een aantal voorwaarden. Er moet een belangrijke moslimpopulatie aanwezig zijn. De leerkracht die het vak geeft, moet loyaal zijn ten aanzien van de katholieke inspiratie van de school en moet zich ook engageren in de school. En ik zou ook willen dat er een marginale toetsing kan gebeuren over de inhoud van het vak’.
Aangezien die katholieke inspiratie niets inhoudt, toch niet als dat de ‘inspiratie’ is waarover Van Hecke het heeft, en dat hetzelfde geldt voor het engagement, kan ik me gewoon niets voorstellen bij die ‘voorwaarden’. En dat los van het feit dat je van moslims nóóit loyaliteit ‘ten aanzien van de katholieke inspiratie’ kan verwachten, net zomin eigenlijk als je van katholieken loyaliteit ten aanzien van de islamitische inspiratie zou mogen verwachten.
Dat Van Hecke overigens geen bal afweet van de inhoud van de islam – wat logisch is, gezien ze ook niet begrepen heeft wat haar éigen geloof inhoudt – blijkt trouwens uit deze uitspraak: ‘Toch zou ik willen dat de overheid de inhoud van die islamlessen kan toetsen aan de grondrechten van onze samenleving. Zodat het imago van de islam als zou die godsdienst haaks staan op onze grondrechten, eindelijk de wereld uit kan worden geholpen. Ik weet niet of die spanning tussen islam en grondrechten bestaat, maar ik ga ervan uit dat het niet noodzakelijk zo hoeft te zijn’. Ik van mijn kant weet niet of de naïviteit van Van Hecke grenzeloos is, maar ik ga ervan uit dat ze het er in dat geval gewoon om doet.
Wat niets afdoet aan het concretiseren van haar plannen: ‘We zijn er nog niet helemaal uit, maar in mijn voorstel zouden moslimkinderen in de lagere school één uur islam en één uur katholieke godsdienst kunnen krijgen. Ik vind het belangrijk dat kinderen de introductie in hun eigen religie krijgen in een schoolcontext, omdat het per slot van rekening toch gaat om een overdracht van kennis, vaardigheden en attitudes. Maar de katholieke godsdienst blijft ook voor hen belangrijk, omdat die rituelen en symbolen dermate ingebakken zitten in onze Vlaamse cultuur dat het bijna een element van integratie is om daarmee vertrouwd te raken.’
Jawel, Van Hecke reduceert het belang van haar eigen geloof tot ‘rituelen en symbolen’ waarvan de kennis ‘BIJNA een element van integratie’ is, terwijl ‘de introductie in hun eigen religie’ van islamitische kinderen ‘een overdracht van kennis, vaardigheden en attitudes’ inhoudt. De katholieke godsdienst krijgt dus een volkomen tweederangsrol toebedeeld, een rol die ze enkel nog speelt omdat de ‘rituelen en symbolen’ ervan nu eenmaal ‘ingebakken zitten in onze Vlaamse cultuur’ (wélke Vlaamse cultuur, vraagt een mens zich af, als hij Van Hecke bezig hoort). Los van het gegeven dat Van Hecke kennelijk niet weet dat de islamitische godsdienst er ook buiten de schoolmuren ingepompt wordt (wat niet kan gezegd worden van de katholieke godsdienst, die er zelfs bínnen de schoolmuren niet meer ingepompt wordt), is dat het belangrijkste gegeven: Mieke Van Hecke, en met haar het katholieke onderwijs in Vlaanderen, heeft zich nu al teruggetrokken in de rol die de islam bereid is te geven aan de christenen: de dhimmitude, het mogen blijven bestaan zolang de islamitische heersers er niet anders over beslissen.
‘(…) we moeten alles doen om de integratie te bevorderen. Ook oplossingen zoeken om de grote cultuurverschillen tussen de school en de thuisomgeving te overbruggen. Want die kloof is nog altijd een van de grootste oorzaken van leer- en taalachterstand van allochtone kinderen. Ik ben er dan ook niet tegen om eventueel zelfs een aantal vakken in hun eigen taal te voorzien. Zodat de kennisverwerving in de lagere school tenminste niet wordt verhinderd door een taalprobleem.’
De taal van het land mínder gebruiken op school zou dus volgens Van Hecke tot méér integratie moeten leiden. Net zoals het dragen van een hoofddoek kennelijk geen probleem zou vormen voor die integratie: ‘Ik ben voor keuzevrijheid en ga mij niet mengen in de discussie of de hoofddoek nu een teken van emancipatie of van onderdrukking is. (…) Ik vind ook dat elke groep zijn eigen emancipatie moet doorvoeren, dat moeten wij niet in hun plaats doen. De moslimvrouwen zullen zichzelf wel emanciperen’. Wat toch wel een héél eigenaardige stelling is voor iemand die wél meent de ‘leer- en taalachterstand van allochtone kinderen’ te moeten oplossen én ze les te geven in hun eigen godsdienst …
Ik denk niet dat degene die mij vroeg een ‘stukje’ te wijden aan de islamitische – en Arabische lessen in het katholieke onderwijs een stuk als dit voor ogen had, maar ik kon toch niet laten het probleem filosofisch aan te pakken en het in te kleden in een visie op de hele denkwereld van Mieke Van Hecke. Had ik dat wél gedaan dan kon ik volstaan hebben met de zin: het katholiek onderwijs, Mieke Van Hecke op kop, wil islamitische lessen én meer lessen in het Arabisch gaan organiseren, en wij zijn het daar niet mee eens. Maar Voorpost heeft ook een vormende taak, bijvoorbeeld in het uitleggen waaróm we ergens een probleem mee hebben. Dát is de bedoeling van dit artikel.
Wij vinden immers wél dat ethiek belangrijk is, wij hangen niet het ‘weg met ons’ van de mei-‘68’ers aan, wij beschouwen onze eigen waarden en normen wél als superieur aan die van bijvoorbeeld de islam, wij maken deel uit van een volk, met niet alleen een eigen taal, maar ook een eigen cultuur en een eigen geschiedenis. En de zin van ons leven zit in het deel uitmaken van de cirkel van het leven, een cirkel waarin het volk boven ons als individuen staat. Wij zijn het dus niét eens met Mieke Van Hecke als ze in antwoord op de vraag wat de zin van het leven is het volgende zegt: ‘Een ontzettend moeilijke vraag, omdat ze zo abstract is: de zin van hét leven ? Ik kan niet uitmaken wat de zin van hét of van uw leven is. Er is voor mij alleen maar de zin van mijn leven. De zin die ik aan mijn leven wil geven. (…) Ik wil eigenlijk graag gezien worden. (…) Al die andere grote vraagstukken des levens overstijgen m ij eerlijk gezegd nogal.’
Van iemand die niet eens de moeite doet op de ‘grote vraagstukken’ een antwoord te formuleren, die slechts bezig is met zichzelf en daardoor in feite (nogmaals, want dat deed ze met haar visie op euthanasie en abortus ook al) aangeeft geen zin in het leven te zien, kan niet verwacht worden dat ze het katholieke onderwijs, een onderwijs dat toch ‘ingekleurd’ zou moeten zijn door de ‘zin van het leven’, naar behoren kan leiden. En zolang mensen als Mieke Van Hecke het voor het zeggen hebben in dat onderwijs én in onze ‘samenleving’ zal dat onderwijs én die samenleving er alleen maar verder op achteruit gaan. Dat onderwijs en die ‘samenleving’ horen immers gebaseerd te zijn op het antwoord op de ‘grote vraagstukken’.”

Bron : http://www.politics.be/persmededelingen/16137/

De ‘Red de solidariteit’ petitie die door de Belgicisten werd gelanceerd en de voorbije week nogal zwaar gehyped werd wordt voorgesteld als een campagne om de solidariteit tussen Vlaanderen en Wallonië (lees: de Belgische staat) te behouden. Solidariteit, daar zijn we allemaal voor. Meervoud heeft echter grote vragen bij deze petitie en de hype daarrond.

Om te beginnen komt het ons wel heel vreemd over dat de Belgische staat gelijk wordt gesteld aan solidariteit. Alsof België een conditio sine qua non is voor de solidariteit, alsof zonder België de samenleving zou vervallen in een wild west maatschappij. We willen er aan herinneren dat het de Belgische staat is die anderhalve eeuw lang een bevolkingsgroep cultureel, politiek en economisch heeft onderdrukt. Het is deze Belgische staat die reeds 178 jaar lang twee volkeren tegen elkaar opzet. Het is deze Belgische staat die van, door en voor de bourgeoisie is ontstaan. Het is deze Belgische staat, en niét Vlaanderen, die verantwoordelijk is voor de problemen in Wallonië: de Belgische holdingbourgeoisie heeft Wallonië uitgebuit en vervolgens gedumpt. De ’solidariteit’ die nu zo hard wordt geprezen is in een zelfde bedje ziek: het gaat om een systematische vernederende paternalistische aalmoes aan de Waalse bevolking via de transfers, waarbij een passief en cliëntelistisch staatsbestel in stand wordt gehouden dat overleeft dankzij de instandhouding van de miserie van de doorsnee Waal. Voor ons is dat geen solidariteit, maar een structureel en doelbewust in slaap wiegen van een actieve (Waalse) arbeidersbeweging.

De petitie komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Ze heeft alles te maken met de politieke crisis waar het Belgische regime in verzeild is geraakt na de recentste verkiezingen. Daarbij gaat het niet zozeer om het ‘rechts’ zijn van Vlaanderen, maar wel om het feit dat de Vlaming vooral Vlaams gestemd heeft. De Belgische elite ziet nu een reëel gevaar voor haar positie, en zal net als elk bedreigd regime al haar ideologische wapens uit de kast halen om de meubels te redden. Dat is dan ook meteen de reden waarom een hele rits BV’s, die van de Belgische media en culturele instanties afhankelijk zijn, zich engageren om deze petitie te lanceren (zoals onder meer een Hugo Claus, die eerder al uit solidariteit naar het fiscaal aantrekkelijker Frankrijk verhuisde…). De vakbondstop, die tegenwoordig vooral als functie heeft de militante basis kalm te houden, sloot zich uiteraard onmiddelijk aan. De linkerzijde stapt met de ogen open in deze val, waardoor ze nog meer zal vereenzelvigd worden met het establishment. De sociale bewegingen graven hiermee op termijn hun eigen graf… tot grote vreugde van populistisch extreem rechts.

De Belgische staat kan zich haast niet meer legitimeren bij steeds bredere lagen van de bevolking. Angstvallig vastklampen aan deze staat omwille van de dreiging van een ‘rechts’ Vlaanderen is contraproductief voor de sociale en arbeidersbeweging. Het uiteenvallen van België is op de lange duur onvermijdelijk, en dan zal de linkerzijde keuzes moeten maken: gaat ze mee ten onder met België en laat ze de opbouw van de Vlaamse natie over aan (extreem) rechts, of erkent ze de reële evoluties? Indien de linkse bewegingen en partijen willen overleven, zullen ze met de Vlaamse natievorming moeten rekening houden, of het doemscenario van een ‘rechts’ Vlaanderen wordt een zichzelf vervullende voorspelling.

En is Vlaanderen zo rechts? We durven het eigenlijk te betwijfelen. De sociale bewegingen en de vakbonden staan nog steeds sterk. Militante strijd tegen de neoliberalisering groeit, er waren vorig jaar zelfs meer stakingen in Vlaanderen dan in Wallonië. Wij denken dat een afscheiding van de Waalse PS de arbeidersbeweging zelfs uit haar passiviteit zal rukken, eens de remmende greep van de sociaal democratie gebroken is.
Men stemt overigens op rechtse partijen omdat een rechtse stem (VB, CD&V, N-VA, LDD) een stem tegen het Belgische establishment is, zolang er bij ons geen equivalent van de Nederlandse SP komt.

We vragen, tot besluit, alle sociale en linkse bewegingen om zich goed te bezinnen over hun toekomst, en welke rol zij wensen te bespelen in de Vlaamse politiek. Vastklampen aan de Belgische staat is een emotionele, paniekerige reflex die getuigt van weinig optimisme en moed.

Overigens, de petitie in kwestie heeft op dit moment, twee weken na lancering, ongeveer 57000 handtekeningen verzameld. Gezien de hype en de anti Vlaamse mediahetze aan Franstalige kant lijkt ons dat eigenlijk bijzonder weinig. Het gaat dan ook nog eens om een petitie die heel gemakkelijk kan gemanipuleerd en gefraudeerd worden.

Door: Johan van der Werken

In België gaan stemmen op die pleiten voor een splitsing van het land. Politiek filosoof en Belg David Janssens buigt zich over ‘de’ Belgische identiteit en vraagt zich af wanneer een land niet meer bestaat.

Wanneer houdt een land op te bestaan? Als na verkiezingen er nauwelijks een kabinet valt te formeren, omdat de verschillen tussen de partijen onoverbrugbaar zijn? Dan zouden veel landen regelmatig in de gevarenzone zitten. Maar wat als de winnaar, formateur en beoogd minister-president wordt gewantrouwd, niet zo zeer vanwege zijn politieke ideeën, maar omdat hij er van wordt verdacht slechts één deel van de natie te vertegenwoordigen? Formateur Yves Leterme, voormalig Vlaamse eerste minister en voorman van de grote winnaar CD&V wordt in Wallonië niet vertrouwd. Juist nu men aan Vlaamse kant vindt dat het toekomstige kabinet nu eens geen water bij de wijn moet doen en een aantal Vlaamse eisen moet inwilligen. Het gevolg: ook na aftastende gesprekken van ‘koninklijke verkenner’ Herman Van Rompuy (CD&V) wil het maar niet vlotten met de Belgische kabinetsformatie. Op de achtergrond groeien de geluiden voor afscheiding. Het fakeverslag van de Waalse omroep, met daarin het breaking news dat Vlaanderen zich eenzijdig onafhankelijk had verklaard, ligt nog vers in het geheugen.

Volgens politiek filosoof David Janssens (Universiteit van Tilburg) is het gezien de verkiezingsuitslag ‘in de sterren geschreven’ dat het een moeizame formatie zou worden. ‘Met name aan Vlaamse kant is gestemd vanuit het idee dat er nu eindelijk werk gemaakt moet worden van een aantal communautaire [verhoudingen tussen de gewesten Vlaanderen, Wallonië en Brussel, JvdW] dossiers, waarbij zij niet meer bereid zijn tot compromissen. Een aantal Vlaamse politici heeft reeds – vaak tussen de regels door – aangegeven dat we misschien moeten denken aan een splitsingsscenario, als de formatie niet lukt en de Walen weigeren aan de Vlaamse eisen te voldoen. Te denken valt aan een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Vlaanderen of een “overeenkomst om niet langer overeen te komen” naar Tjechoslowaaks idee. Dit zijn kleine tekenen die ons met een Vlaams spreekwoord leken te vertellen dat “de geesten rijp zijn”: het onderwerp is niet langer onbespreekbaar. Aan de Franstalige kant leeft dit idee minder omdat het Belgicisme daar groter is dan in Vlaanderen. De kans dat Wallonië zich onafhankelijk verklaart is te verwaarlozen.’

Nu kan eindeloos gespeculeerd worden over staatsrechtelijke ’splitsingsscenario’s’, maar in hoeverre ‘bestaat’ België nog op het moment dat haar burgers zich niet meer herkennen in hun land? Janssens: ‘Wanneer houdt een land op te bestaan? Wat België betreft lijkt de vraag eerder: wanneer begint een land te bestaan? Heeft het überhaupt ooit een volwaardig bestaan geleid? Voor veel – vooral nationalistische, maar niet per se extreemrechtse – Vlamingen heeft België altijd een schijnbestaan geleid. Voor hen is België een fictie. Vooral vanuit Franstalige hoek stribbelt men tegen en stelt men dat er sprake is van een duidelijke Belgische traditie: dat de werkelijkheid de idealen heeft gevolgd. Er is een revolutie geweest, gevolgd door een grondwet – die heel sterk door de belangen van het toenmalige Franstalige establishment werd bepaald – en daarna zou een cultuur zijn ontstaan die beschouwd kan worden als dé Belgische identiteit. Maar als je daar vervolgens de vinger op probeert te leggen, wordt het mistig. Bestaat deze identiteit uit bier, chocola en de Rode Duivels, zoals onlangs werd gesuggereerd in De Standaard?’

‘Door de lange duur van de kabinetsformatie merk je dat beide kanten polariseren. Natuurlijk ook door de media: woorden als “separatisme” en “afscheiding” zorgen er nu eenmaal voor dat er meer kranten worden verkocht. Dit heeft zijn effect op de publieke opinie, waardoor de vraag rijst of er ooit een eenheid heeft bestaan in België.’ De eenheid van een politieke gemeenschap is nooit bij zichzelf aanwezig, legt Janssens uit. ‘De eenheid bestaat enkel bij gratie van een bepaalde representatie, dat wil zeggen dat deze altijd vertegenwoordigd moet worden door iets of iemand. Als het goed is herkennen mensen zich in deze representatie: niet alleen in de politiek, maar ook in allerlei andere maatschappelijke instellingen en dominante symbolen, zoals het Belgische koningshuis en Brussel als “hoofdstad van Europa”. Zolang mensen zich in die symbolen herkennen en hun eigen verhaal eraan kunnen ophangen, bestaat zo’n gemeenschap. Op het moment dat zij zich niet langer in deze representatie herkennen, zou je kunnen stellen dat de gemeenschap niet langer bestaat. Het is kenmerkend voor België dat met name die symbolen altijd een twistappel zijn geweest tussen de gemeenschappen.’

dEUS
Beschouwt Janssenszich allereerst als Belg of presenteert hij zich liever als Vlaming? ‘Ik heb de neiging mijzelf eerst als Belg te introduceren en pas daarna als Vlaming. Men zegt wel eens dat het feit dat België gedurende haar “bestaan” constant is binnengevallen en platgewalst door ongeveer al haar buurlanden, een bepaalde attitude heeft voortgebracht die duidelijk verschilt van alle omringende landen. Vooral op cultureel vlak lijkt de Belgische identiteit te bestaan: van bekende artiesten als Jacques Brel of popgroepen als dEUS en Vive La Fête is het onmogelijk om ze als “Vlaams” of “Waals” te bestempelen. Ik kan ze niet anders dan Belgisch noemen. De Belgische identiteit, voor zover ze bestaat, is vooral praktisch en wordt pas echt zichtbaar als je de grens oversteekt. Maar in politiek opzicht blijft ze problematisch.”Wat betreft mijn Vlaamse identiteit: ik ben geen typische Vlaming. Ik heb lange tijd in Brussel gewoond en gestudeerd en heb altijd contacten onderhouden met Franstaligen. Toch ben ik me er op een bepaald moment van bewust geworden wat het is om Vlaming te zijn. Bij de bank en andere openbare diensten kon je nauwelijks terecht in het Nederlands. Dat was zeer pijnlijk: het deed me denken aan apartheid. Op een reactieve manier werd ik mij bewust van mijn Vlaamse identiteit: je bent Vlaming omdat je gediscrimineerd wordt, omdat je een minderheid bent en omdat niemand je taal spreekt. Het Vlaams nationalisme heeft totnogtoe teveel de neiging om de Vlaamse identiteit op die reactieve manier te beleven en uit te dragen, in plaats van een positieve invulling te geven aan wat het is om Vlaming te zijn. Een Vlaming is tot nader order vooral niet-Franstalig, niet-Waal en niet-Belgisch. Ik vind dat te mager. Voorlopig wil ik de Belgische identiteit daarom nog een kans geven: het is wellicht onwaarschijnlijk, maar niet helemaal ondenkbaar dat er iemand opstaat die de Belgische identiteit zodanig onder woorden kan brengen dat zowel Walen als Vlamingen zich er in herkennen.’

Uit haar onderzoek blijkt dat 47 procent van de Amerikaanse werknemers tenminste één negatieve ervaring per week had op het werk. In Finland is dat 24 procent en in Denemarken 16 procent. Toch is slechts 9 procent van de Amerikanen zich ervan bewust dat ze in feite met pesterijen te maken hebben! De onderzoekers concluderen mede daarom dat pesten een ‘normaal’ onderdeel van de Amerikaanse bedrijfscultuur is! De kern van het probleem is volgens de onderzoekers echter dat Amerikaanse bedrijven pesten vaak mogelijk maken, aanmoedigen en zelfs belonen. Veel bedrijven leggen immers sterke nadruk op marktwerking, individualisme en de macht van managers over de rest van de werknemers. Stuk voor stuk factoren die constructieve samenwerking in de weg staan en machtige personen binnen de organisatie in staat stellen anderen ongestraft te pesten.

Een reden te meer voor ons in Europa om een halt toe te roepen aan de liberaal-kapitalistische globalisering die het Amerikaanse sociaal-economische model over de wereld verspreidt!

Dit is een verwijzing naar VJW

Wij protesteren als nationaal-democraten tegen de stijgende armoede en het dualisme onder de eigen bevolking. Wij stellen daarbij vast dat de heersende politieke kaste er niet in slaagt om dit land te regeren en dat zij niet uit de politieke crisis kan geraken die reeds duurt sinds 10 juni 2007. Voorts protesteren wij tegen de wil van de regeringsonderhandelaars om opnieuw vreemdelingen in te voeren via een systeem van werkkaarten, dit onder druk van werkgeversorganisaties. Voor ons is gastarbeid een vorm van mensenhandel.
Daarnaast protesteren wij tegen de sluipende regularisatie van vreemdelingen die op stapel staat en de toenemende criminaliteit in West-Vlaanderen tengevolge van de immigratiechaos, dit terwijl de provincie er vooralsnog meer van gespaard bleef dan de rest van Vlaanderen.

De betoging start om 15u. op ’t Zand te Brugge. Er wordt verzameld aan de noordkant van het plein. Na ontbinding van de betoging is er een toespraak op het Jan van Eyckplein.

Dit is een verwijzing naar NSA

De kreet aanpassen of opkrassen is een links liberale burgerlijke boodschap! In dit land word de roep aanpassen of opkrassen door de oude linkse kerk nog altijd gezien als een racistische uitlating. Maar zelf pleiten die linksen al jaren dat men de vreemdelingen in ons land veel
betere kansen moet geven om te integreren. Wat is integreren, of wat kan integreren anders betekenen dan aanpassen? Dus het eerste gedeelte van de eis aanpassen of opkrassen stelt zelf oud en verroest links niet in vraag, integendeel ze wil al maar meer programma’s invoeren die de aanpassing soepeler kan laten verlopen.

Links stelt ook voordurend dat vreemdelingen de taal moeten leren, het heet dan dat
men die eis tot taalverwerving niet moet zien als een onderdrukking van de
vreemdelingen, maar juist als een determinerende factor in jawel de aanpassing aan de
noden van de arbeidsmarkt. Dus weeral aanpassen, dit maal ten behoeve van de arbeidsmarkt. Links is er van overtuigt dat de aanpassing van de allochtonen er zeker zal komen omdat die mensen om te overleven zich toch min of meer zullen moeten confirmeren met de eisen van de arbeidsmarkt. Maar je hebt ook nieuw links met name in Nederland de SP. Deze partij zegt het al een beetje scherper. Sterker nog, deze partij heeft al in een nota onder de titel « Gastarbeid en kapitaal » in het jaar 1983 gesteld dat bij weigering om te integreren er moest worden nagedacht over « remigratie ».

Maar zelf hier in ons land pleit de Spa met steeds meer hardnekkigheid voor het
verplicht inburgeren. De liberale aanhangwagen van de Spa met name Spirit doet daar nog een schepje bovenop. Zij benadrukken dat de allochtone gemeenschap zelf verantwoordelijk is voor haar integratie en dat het falen van een eventuele integratie rampzalige zal zijn voor die
gemeenschap. Waaruit die rampspoed dan zal bestaan, verzwijgen de liberale sociaal democraten .

Maar is het te bout van ons om te stellen dat de burgermannetjes van links hier een onderhuidse dreiging formuleren naar de vreemdelingen. En is die dreiging niet te begrijpen als een aanpassen of opkrassen dreigement. De geschiedenis heeft geleerd dat de sociaal democraten altijd met een dubbele tong spreken. Ze hebben altijd met de tong van de arbeider gesproken, maar diezelfde tong werd ook altijd gevoed met het speeksel van het grootkapitaal
Deze werkwijze kan men hier ook weer zien, men spreekt zogezegd in het belang van
de vreemdeling, maar uiteindelijk voert men de agenda van het neoliberale establishment uit.
Het is een kafkaiaans schouwspel! Alle burgerlijke partijen waaronder de linkse hebben eigenlijk een gezamenlijke strategie ivm de vreemdelingen. Voor de burgerlijke partijen is er maar een doel, de vreemdelingen moeten zich integreren of anders zal er wat zwaaien.
Wat links eigenlijk wil is hier al aangetoond met het voorbeeld van de Nederlandse
SP, het is aanpassen of opkrassen.

Men hoopt dat men het gedeelte opkrassen niet zal moeten gebruiken omdat men er
van uitgaat dat de vreemdelingen wel zullen plooien voor de dreiging. Men kan dus stellen dat het credo aanpassen of opkrassen is ingegeven door de noden van het grootkapitaal. Het is de marsorder van het liberaal uitbuitingssysteem. En alle partijen zo wel van links als van uiterst rechts gebruiken nu dezelfde kretologie. Dit hoeft niet te verwonderen, alle burgerlijke partijen zijn verkocht aan het ultra-liberalisme. Dus is aanpassen of opkrassen geen nationalistische kreet, het is een links liberale wanhoopskreet.

Voor ons nationaal revolutionairen is deze aanpassen of opkrassen leuze dan ook niks
meer dan, een oproep tot een multiculturele maatschappij, tot het zich allen inschakelen in de westerse kapitalistische productie- en consumptiemaatschappij met allen min of meer dezelfde opvattingen over werk- en gezinsleven. Onze doelstellingen zijn echter identitair van aard.
Wij verwerpen de aanpassingsideologie. Wij laten ons niet misleiden door zo gezegde harde taal die de vreemdelingen “verplicht” zich aan te passen. Voor ons moet niemand zich assimileren, wij moeten vrijwillige remigratie stimuleren. Wij moeten de culturele hegemonie nastreven van het volk. Het grootkapitaal en de burgerlijke politieke knechten hebben ons opgezadeld met
deze ontwrichting, zij moeten gedwongen worden om onze maatschappij weer uit de chaos
te halen!

In dit land zijn alle waarden omgekeerde waarden, als voorbeeld neem ik de actie ‘Red de solidariteit’. Hier gaat het om een oproep van intelligentsia en kunstenaars om het
behoud van de staat België te eisen. In bijna alle landen van de wereld waar er één of andere onafhankelijkheidstrijd is geweest, of waar die nu nog aan de gang is, stonden of staan de intelligentsia en de meeste kunstenaars en al wat zich verder progressief noemt achter de
onafhankelijkheidseisen. Niet zo in dit landje!

Alles wat zich hier progressief noemt wijst de onafhankelijkheid van het volk af en pleit op de meest reactionaire wijze voor het behoud van de unitaire onderdrukkingstaat. Deze mensen die zich open en progressief voordoen staan met hun eis dicht op de lijn van de Belgicistische reactionaire kliek die dezelfde bezwaren had tegen de onafhankelijkheid van Kongo. De achterliggende bezwaren tegen een onafhankelijk Kongo zijn zo ongeveer dezelfde als de bezwaren die de Red De Solidariteit actievoerders nu hebben. Men is tegen het feit dat een volk zijn eigen middelen zou moeten kunnen beheren. Men is tegen het feit dat een volk zelfbeschikkingsrecht wil. Ook in het geval van de Kongolese onafhankelijkheid was het voor iedereen duidelijk dat er een eind zou komen aan het stelen van andermans rijkdom. Gedaan met het stelen en transfereren van goederen en grondstoffen van Afrika naar België.

Transfers, het is blijkbaar een Belgische ziekte. De bende jakhalzen die het geld en de welvaart van de Kongolezen nu al decennia in hun vette beurzen stopten moesten met lege ogen zien hoe hun vette winsten en hun lucratieve postjes en baantjes nu in rook zouden opgaan. Ook zij riepen de Kongolezen op om zich niet in het avontuur te storten. Geen experimenten die de solidariteit tussen Kongolese en Belgische burgers in gevaar kon brengen zo luide het, waren we niet allemaal lid van dezelfde natie? De Belgische burgerij en vooral het koningshuis wilden die zwarte Belgen nog wel helpen om van hun grondstoffen en hun rijkdom af te komen. Die burgerij was verslaaft geraakt aan de rijkdom die van Afrika naar hier werd versleept.

Solidair verdelen was de boodschap, de zwarten zouden het werk doen en de Belgische poenpakkers zouden de moeilijke opdracht krijgen het geld onder elkaar te verdelen. Maar die Kongolezen waren jammergenoeg egoïsten die niet langer medeleven en solidariteit wilden opbrengen voor hun Belgische landgenoten. Ze gingen door met hun idiote onafhankelijkheid, ingegeven door kortzichtig eigenbelang! Was hier sprake van Eigen Volk Eerst? Dat verfoeilijke “zwarte” gedachtegoed! Hun leiders waren onverantwoordelijke separatisten, en zeker die Lumumba! Maar die heeft zijn verdiende loon gekregen. Hij werd een kopje kleiner gemaakt. Het was dan ook een collaborateur gebleken…

HET RECHT OM TE DISCRIMINEREN

Waarom een colloquium over het verbod om te discussiëren? Gewoon omdat het recht om een onderscheid te maken in voorkeuren zo fundamenteel is dat het ondergraven ervan door het moderne politiek correcte denken de Europese rechtstaat en uiteindelijk Europa zelf dreigt onderuit te halen. Waar een democratische overheid het recht heeft om binnen bepaalde grenzen te reguleren, heeft ze géén recht om onze gedachten te koloniseren. Wat in de hoofden van de mensen omgaat, gaat de overheid niet aan.

In België bevindt de rechtstaat zich op een glijdend vlak. Waakzaamheid is meer dan geboden, en daarom is het zeker nu gepast om in een colloquium hierover enkele kritische gestemde auteurs, professoren hun ongezouten mening aan ons publiek voor te leggen.

De sprekers voor ons 13de colloquium zijn:

Professor Matthias Storme
Dr. Jos De man
Professor S.W. Couwenbergh

Practica:

Het colloquium gaat dit jaar door in de:

PROMOTIEZAAL van de CAMPUS 3 EIKEN, Universiteitsplein 1 te 2610 ANTWERPEN (WILRIJK)

Aanvang: We starten om 13.00 uur
Inkom: 10 € (Leden, Tekosabonnee’s, studenten: 7,5 Euro)
Meldt u vandaag nog aan als deelnemer aan het colloquium op het volgende E-postadres:

Colloquium@Deltastichting.be

en u ontvangt aan de kassa een korting van 1 Euro)

Dit is een verwijzing naar VJW

Onlangs moesten de arbeiders van Volkswagen Vorst 20% loon inleveren. De lonen in België mogen amper meer stijgen dan het inflatiepeil. Aan de andere kant zien we dat de lonen van de topmanagers gewoonweg de lucht inschieten. Ook de beurs kent een winstexplosie, de Bel 20 steeg van 1000 punten in 1990 naar 4500 punten begin dit jaar. Ook woningen verdubbelden zowat in prijs de laatste tien jaar.

Dat kapitaal nu zo veel meer opbrengt dan arbeid is te wijten aan de globalisering,en
vooral aan de massale immigratiestromen die deze globalisering te weeg heeft
gebracht. Want inderdaad door dat landen zoals China, India en de vroegere sovjetstaten
meegezogen zijn in de kapitalistische globalisering is er een overaanbod aan
arbeidskrachten ontstaan.

Het aanbod van productiekrachten is de laatste 20 jaar gestegen van 1,5 miljard
mensen tot nu 3 miljard mensen. Doordat de nieuwe werkers niet over kapitaal beschikken en de groeilanden niet beschikken over voldoende financiële middelen is er nu een overschot aan
arbeidskrachten en een tekort aan kapitaal. Door deze discrepantie tussen kapitaal en productiekrachten moeten er nu meer productiekrachten met elkaar wedijveren voor éénzelfde hoeveelheid investeringen. Kapitaal is relatief schaars geworden in vergelijking met arbeid, en zeker met laag geschoolde arbeid. Het logische gevolg (in een puur liberalistische economie)is dat arbeid goedkoper wordt voor de internationalistisch-kapitalistische elite vanwege het overaanbod op de arbeidsmarkt. De lonen zullen de komende jaren onder druk staan en de winsten zullen nog verder stijgen. Enkel de topmanagers hun lonen blijven de pan uit swingen. Door immigratie en vrijhandel ontstaat er geleidelijk zoiets als een globale
arbeidsmarkt. Het enorme aanbod van goedkopere arbeid drukt op de prijs van die arbeid, zeker in de rijkere landen.

De veranderende verhoudingen tussen kapitaal en arbeid betekend concreet dat
werknemers door de globalisering zwakker staan in onderhandelingen met hun
werkgevers en ze zo een kleiner deel van de bedrijfskoek zullen kunnen in de wacht
slepen. Onaanvaardbaar voor ons solidaristen die daadwerkelijke bedrijfsgemeenschappen voor ogen hebben, gebaseerd op winstdeelname en medezeggingsschap.

Om het even simpel samen te vaten, invoer van vreemdelingen zet de lonen onder
druk. Het invoeren van vreemdelingen leidt er dus toe dat onze mensen minder en minder
zullen verdienen. De globale bevolking van ons land verarmt door het invoeren van vreemdelingen. Er is dus geen sprake van dat de globale bevolking van ons land voordeel uit de immigratie haalt, integendeel! Enkel de grote kapitaalbezitters worden er beter van.

Wij nationaal revolutionairen weten dat al lang, en we protesteren dan ook al heel
lang tegen de invoer van vreemde arbeidskrachten. Niet uit racistische overwegingen,maar naast identitair oogpunt ook vanuit economisch perspectief. Onze stelling werd nog eens bevestigd door Richard Freeman, professor economie aan de Amerikaanse Harvard universiteit. Deze prof heeft daar zoals alle voorstanders van de globalisering en de multiculturele maatschappij lang over gezwegen. In opdracht uiteraard van het globalistisch grootkapitaal en in het belang van het veiligstellen van de superwinsten van de multinationale bedrijven. Maar als het zo evident duidelijk is dat het invoeren van vreemde productiekrachten leidt naar verarming van de eigen bevolking, waarom pleiten dan alle partijen van het establishment voor meer invoer van vreemde arbeidskrachten?
Want inderdaad alle burgerlijke partijen pleiten voor het opnieuw invoeren van
Vreemdelingen. Deze keer geen ongeschoolde boertjes uit Turkije of Marokko die hier in de mijnen moeten komen werken, neen, het moet nu wat meer zijn. Het moeten hoog opgeleide vreemdelingen zijn, bijvoorbeeld in informatica geschoolde Indiërs of Chinezen. Dat zou prachtig zijn volgens de bourgeois, en dat heeft één bijkomend voordeel, deze mensen zijn “zo vlot integreerbaar”. Naar het schijnt… Door het invoeren van deze hoogopgeleiden wordt eerder gesteld de druk op onze eigen mensen verhoogd. Deze keer zijn het de middenkaders die jobs en loon zullen mogen inleveren!

Waarop wij kunnen besluiten dat de huidige burgerlijke partijen geen bal geven om de
welvaart en het geluk van de eigen bevolking maar integendeel uitsluiten optreden in
het belang van de kapitaalbezitters en de woekeraars. Zelfs sommige nationalisten pleiten voor het invoeren van hoog opgeleiden. Ze zouden er graag 10000 per jaar zien ingevoerd (economisch congres VB). Allemaal ter meerdere glorie van het neoconservatief en/of neoliberaal ideaal. Dat neoconservatief gedachtegoed zal de slogan « Eigen Volk Eerst » tot een lachertje maken. Dergelijke figuren willen Vlaanderen onafhankelijk enkel en alleen om de “Vlaamse” leden van het internationalistisch grootkapitaal nog meer winsten te laten boeken. Ten koste van ons eigen volk. Tenzij men het neoconservatisme en neoliberalisme dumpt! En men aansluiting zoekt bij een nieuwe denkstroming die oplossingen aanreikt voor de problemen van de 21ste eeuw, solidaristische en identitaire oplossingen!

De Telegraaf meldt vandaag dat de helft van alle Vlamingen het een goed idee vindt om Vlaanderen zich af te laten scheiden van de rest van België. Vorige maand werd bekend dat de Schotse Nationale Partij in 2010 een referendum over onafhankelijkheid van het Verenigd Koninkrijk wil houden. Deze ontwikkelingen gaan lijnrecht in tegen het streven van de Europese Unie naar meer politieke centralisatie. Meervrijheid is van mening dat het recht op afscheiding één van de belangrijkste politieke rechten is. Lees hieronder meer.

Ludwig von Mises verwoordt het libertarische standpunt over het recht op afscheiding als volgt:

‘Het recht op zelfbeschikking met betrekking tot het lidmaatschap van een staat betekent dus: wanneer de inwoners van een bepaald gebied, of het nu een klein dorp is, een gropter district of een reeks van aaneengelegen districten, door een openbaar en vrije toegankelijke volksraadpleging bekend maken dat ze niet langer deel uit willen maken van de staat waar ze totdantoe toe behoorden, maar in plaats daarvan zelf een onafhankelijke staat willen vormen of zich bij een andere, reeds bestaande, staat willen aansluiten, moet hun wens gerespecteerd worden en moet er gehoor aan worden gegeven. Dit is de enige denkbare en effectieve manier om revoluties, burgeroorlogen en internationale oorlogen te voorkomen.

Als het op enigerlei wijze mogelijk was om dit recht op zelfbeschikking voor elk individueel persoon te laten gelden, dan zou dit gedaan moeten worden.

De situatie waarbij men tot een staat moet behoren waarbij men niet wil horen is niet minder verkeerd als ze het resultaat is van verkiezingen dan wanneer ze het resultaat is van militaire verovering.’

Ludwig von Mises, Liberalism, p. 109-110

Hieronder vind je wat informatie over andere artikelen over het recht op afscheiding:
De oorlog van St. Abraham en het huidige buitenlandse beleid
Nederland lijkt soms op een stadsbus met 16 miljoen mensen erin waarbij de bus slechts één richting op kan en niet 16 miljoen richtingen. Via democratie wordt gestemd over links, rechts of rechtdoor (of zelfs achteruit). Resultaat is dat vele passagiers ontevreden zijn en mogelijk zelfs vijandig zullen gaan staan jegens andere passagiers. De oplossing die zelfs een kind zou kunnen verzinnen voor dit specifieke voorbeeld, splitsen in meer bussen, wordt helaas te weinig geopperd voor landen en provincies. Veel wereldproblemen zouden via vreedzame afscheiding voorkomen kunnen worden. De econoom Walter Block schreef eerder over de Amerikaanse afscheidingsoorlog van de Confederatie en het buitenlandse beleid van de V.S. aangaande Palestina, Tsjetsenië en Kasjmier. Meervrijheid vertaalde het.

Over centralisering en afscheiding
Prof. Hans-Hermann Hoppe verwerpt de politiek-correcte stelling dat centralisering goed en progressief is. Volgens Hoppe is secessie geen anachronisme. Integendeel, het is de meest vooruitstrevende historische kracht van onze tijd.

Vrijheid in kleine staten
De Mont Pelerin Society (MPS), in 1947 opgericht door Friedrich Hayek, Karl Popper, Ludwig von Mises, Milton Friedman, e.a., is een internationale vereniging van zo’n vijfhonderd conservatieve en liberale academici (waaronder ettelijke Nobelprijswinnaars), politici, journalisten en zakenmensen. Ze hield recent een bijeenkomst in de Ijslandse hoofdstad Reykjavik, in aanwezigheid van Vaclav Klaus, de president van Tsjechië. Klaus is een MPS-lid die zijn deelname aan de bijeenkomst combineerde met een officieel bezoek aan Ijsland.
Eén van de thema’s op de bijeenkomst was “vrijheid in kleine staten.” Daarover werd gesproken door een MPS-panel bestaande uit MPS-voorzitster Victoria Curzon-Price, hoogleraar economie aan de universiteit van Genève, Mart Laar, de oppositieleider in Estland en vroegere premier van zijn land (1992 tot 1995, en 1997 tot 2002) en David Oddsson, de huidige minister van Buitenlandse Zaken en vroegere premier (1991 tot 2004) van Ijsland.

Ijsland en Estland behoren tot de Europese succesverhalen van de jaren negentig. Voor beide kleine landen was dit niet zo evident. Vijftien jaar geleden zat Estland economisch aan de grond na bijna vijf decennia communistische dictatuur, terwijl Ijsland een achtergebleven gebied in Europa was.

Koerdistan en het recht op afscheiding
De Turken zijn niet onverdeeld blij met Golfoorlog II. De bestuurlijke chaos die het resultaat kan zijn van de oorlogshandelingen in Irak kunnen leiden tot een groter Koerdische onafhankelijkheidsgevoel. Het Koerdische volk is voornamelijk verdeeld over Irak (15-20% van de bevolking) en Turkije (20% van 67 miljoen inwoners). Een eventuele Koerdische staat in het noorden van Irak zou ook de Turkse Koerden kunnen sterken in hun verlangen tot afscheiding. En de Turkse heersers zien hun macht liever niet afnemen.

Lang leve secessie – Een interview met Hans-Hermann Hoppe
Hans-Hermann Hoppe is professor Economie aan de Universiteit van Nevada, Las Vegas en senior fellow aan het Ludwig von Mises Instituut (Auburn, Alabama) Antwerpen. Op uitnodiging van het Vlaams Belang gaf hij een lezing over de economische voordelen van kleine natie-staten.

U heeft veel sympathie voor onafhankelijkheidsbewegingen wereldwijd. Waarom?

‘Volgens het politiek correcte denken is een verdere politieke integratie goed, terwijl desintegratie en secessie slecht is. De bureaucraten van de Europese Unie in Brussel beweren dat de economische welvaart sterk is gestegen met de toename van de politieke eenheid. In werkelijkheid zijn politieke integratie (centralisatie) en economische (markt) integratie echter twee totaal verschillende fenomenen.

Politieke integratie heeft te maken met de territoriale uitbreiding van de staatsmacht om belastingen te heffen en het reguleren van eigendom. Economische integratie is de verlenging van interpersoonlijke en interregionale verdeling van arbeid en marktdeelname. Hoe kleiner een land en zijn interne markt, des te waarschijnlijker dat er wordt gekozen voor vrijhandel.

Ik denk dat een wereld die bestaat uit tienduizenden verscheidene landen, regio’s en kantons, en honderdduizenden onafhankelijke vrije steden zoals het hedendaagse Monaco, Andorra, San Marino, Liechtenstein, Hong Kong en Singapore, een wereld zou zijn van ongekende welvaart, economische groei en culturele ontplooiing.’

En ook in Nederland blijkt een afscheidingsbeweging actief te zijn:

‘Groningen als hoofdstad nieuwe regio’
Dagblad Metro meldde vorige week dat de Fryske Nasjonale Partij vindt dat de Noordelijke provincies serieus zouden moeten nadenken over de afscheiding van de rest van Nederland en de vorming van een zelfstandige regio met bijvoorbeeld Groningen als hoofdstad.
‘Friesland, Groningen en Drenthe moeten zich afscheiden van Nederland en samen als autonome noordelijke regio binnen Europa verder gaan. Dat vindt de Fryske Nasjonale Partij (FNP). Fractievoorzitter Johannes Kramer van de Friese nationalisten vindt dat de drie noordelijke provincies serieus over zo’n afscheiding moeten nadenken. “Maar het moet dan wel heel veel voordeel ten opzichte van de huidige situatie opleveren”, verklaarde Kramer gisteren. De Friese politicus zegt het geen probleem te vinden als de stad Groningen in zo’n autonome regio de hoofdstad is.

Gert Lauwers, Wachtebeke :
Al een gemerkt hoeveel Joden er zijn in grote organisaties zoals de politiek, filmindustrie, bankwereld, etc.. Niet slecht voor zo’n klein volkske.

Dirk Landuyt
Hamme
Tja; als ge zo vaak herhaalt dat ge het ‘uitverkoren volk’ zijt , tot ge het zelf gelooft, is het niet moeilijk om de rest van de wereld voor aap te laten staan en geld af te troggelen.

Jos Lenaers
Diepenbeek
Grootste lobby-apparaat ter wereld: het Joodse. Verder zijn ze ook nog bezig met (wereld)politiek te beinvloeden, geheime militaire operaties en de laatste jaren ook heel sterk aanwezig op internet om in fora de Joodse suprematie te verdedigen.

Babe In Total Control of Herself
Belgenland
ach ja, you scrub my back, I’ll scrub yours

Gerald Jolovitch
Betalen en Zwijgen
De Joden worden over de gehele wereld “geholpen”. Je moet maar eens in Antwerpen lopen in sommige wijken om te zien wat voor beveiliging ze krijgen op ons kap. Daar ga je geen “hangjongeren” zien rondhangen, die zijn een verrijking die enkel voor ons bedoeld is.

Het zou gaan om twee Duitse deelnemers aan de anti-islambetoging, al blijken de sympathieën en loyaliteiten van de twee duidelijk niet zozeer bij het Duitse volk en onze Europese beschaving te liggen maar wel bij de Europese Unie (instrument van de Atlantistische plutocraten om Europa politiek zwak en verdeeld te houden) alsook bij het oorlogszuchtige imperialistische staatje Israël, een land dat door warhoofden soms als “voorpost van de westerse beschaving” wordt betiteld.
Is het toeval dat een organisatie als SIOE plots opduikt uit het niets, enkele maanden nadat in het Europees Parlement de organisatie “European Friends of Israël” (EFI) werd gesticht?
Is het toeval dat de rechts-liberaal Coveliers als advocaat van de organisatoren op 11/09 ook prominent lid zou zijn van EFI?
De indruk blijft bij ons althans zeer sterk dat achter dit goedkope anti-islamisme niets anders schuilgaat dan propaganda voor de (westerse) multiculmaatschappij (waar de islamwereld zich van afkeert) en de omvorming van politiek rechts in Europa naar neoconservatief Amerikaans model. Van deze boer geen eieren!

Dit is een verwijzing naar de Solidaristen

Dit is een verwijzing naar/ This is a link to : Libertarian

Het is vandaag alweer zes jaar en drie dagen geleden. De brutale aanslagen op New York en Washington van 11 september 2001 hebben de wereld drastisch veranderd. De aanslagen waren vooral een openbaring van de toenemende radicalisering in de moslimwereld. Terwijl de moslim- aanvallen op de USS Cole of de Amerikaanse ambassades in Nairobi en Dar-Es-Salaam nog afgedaan konden worden als “toeval”, was dat op 9-11 zeker niet meer het geval. De Verenigde Staten, en het Westen als beschavingsvorm, werden in hun hart geraakt. De symbolen van hun financiële en militaire almacht moesten er aan geloven. De gevolgen daarvan zien we zeven jaar later nog dagelijks op televisie. Twee duizend negen honderd zesennegentig mensen, allemaal intrinsiek onschuldige burgers, kwamen om in deze schanddaad. 2996 vaders, moeders, zonen en dochters verloren er hun leven, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de honderden die later (vroegtijdig) overleden zijn door aandoeningen die ze op 9-11 opgelopen hebben.

“De tijd heelt alle wonden” mag dan al wel een veelgebruikte uitdrukking zijn, maar in dit geval zou ze niet volstaan. Net zoals elke oudere Vlaming nog precies weet waar hij was toen John F. Kennedy neergeschoten werd, zal de jongere generatie deze aanslagen blijven heugen, tot in het kleinste detail. En dat is maar goed ook. Elf september is de dag die ons met de neus op de feiten gedrukt heeft en ons getoond heeft dat het Westen niet meer ongenaakbaar is. Als het Westen zich niet aanpast aan deze dreiging, riskeert het zijn wereldwijde dominantie te verliezen. Als we nu niets doen tegen deze toenemende terreurdreiging van moslimfundamentalisten, is het Westen gedoemd om het rijtje verdwenen beschavingen te vervoegen. Het Avondland was dan toch niet het eindpunt van de menselijke evolutie, maar gewoon een verwaarloosbare tussenfase.

Maar dit hoeft niet zo te zijn. Het Westen heeft alle mogelijkheden om nog eeuwenlang het middelpunt van de wereld, het summum der beschaving, te blijven, maar dan moet men doortastend optreden en actie ondernemen. En de tijd voor doortastende actie is nu.

Om de tijd geen vat te laten krijgen op de aanslagen van 9-11 zijn de herdenkingen ook zo belangrijk. Wie het verleden vergeet, is gedoemd het verleden opnieuw te beleven. Wie 9-11 vergeet, en niet reageert in de juiste manier, zal vroeg of laat opnieuw geconfronteerd worden met onmenselijke terreur en bloedige aanslagen tegen het Westen. De Verenigde Staten staan niet alleen in deze strijd, zoals Mark Stein onterecht beweert in zijn boek “America Alone”, want de uitkomst ervan gaat ons allen aan, zowel in Europa als in Noord-Amerika, en zelfs in Australazië. Het Westen is nog niet dood, zoals Pat Buchanan stelt in zijn boek “The Death of the West”, zolang de burgers van het Westen zich nog kunnen herpakken. Fatalisme is niet nodig, waakzaamheid en drastische hervormingen zijn dat wel.

Herdenkingen zijn niet enkel broodnodig voor het constant voeden van het collectieve geheugen van de gemeenschappen in het Westen, maar katalyseren ook het daaruit ontsproten ongenoegen. Herdenkingen zijn het laatste redmiddel voor de bedreigde diersoort, die we het “Westen” noemen, om onze nalatenschap te handhaven en om onze vrijheid te behouden. Daarom is de grootste vijand voor het Westen zelfs niet eens het moslimfundamentalisme zelf, maar de progressieve elites die deze herdenkingen verbieden en afdoen als “racisme”. Zo ook de socialisten in België, die met Brussels burgemeester Freddy Thielemans als scherprechter van dienst zo’n herdenking verboden hebben.

Drie dagen geleden wilden 20,000 burgers van tientallen verschillende landen in Brussel demonstreren en een minuut stilte houden ter herdenking van de aanslagen van 9-11, maar ze mochten het niet van de socialisten. Hoewel deze actie door PS’er Freddy Thielemans verboden was, vond ze toch plaats, maar dan wel in zwaar gehavende vorm. Slechts een 500-tal demonstranten vond de weg naar de Schumanplaza in de Brusselse Europawijk voor de demonstratie, terwijl slechts een 50-tal ook effectief de minuut stilte hielden voor het Europees Parlement. Het gros van de demonstranten was daartegen immers al hardhandig gearresteerd door de massaal aanwezige ordediensten. Het machtsvertoon werd door één van de demonstranten, een Brit, treffend omschreven als “Tienanmen Square, Brussels”. Het verbieden van deze betoging werd in de vorige weken ook al gehekeld door tal van organisaties, gaande van liberalen en libertariërs, over libero-conservatieven en rechts- conservatieven tot rechts-extremisten en neo-nazi’s.

Het betoogverbod en de fascistoïde handhaving ervan door de (Franstalige) Luikse oproerpolitie is een hoofdstad van een Westerse democratie, laat staan van de Europese Unie zelf, onwaardig. Brussel toonde deze week zijn ware gelaat aan de internationale gemeenschap. De politie handelde allesbehalve sereen en schold de demonstranten uit voor “uitschot”, “gangsters” en zelfs “vuile flaminganten”, ook al was het merendeel van de demonstranten afkomstig uit het buitenland, en dus niet eens uit Vlaanderen. De filmpjes van de politieacties gingen de wereld rond. We zien oude-van-dagen gemolesteerd worden door de politie. We zien betogers in de nieren en de teelballen getrapt worden. We zien politici en academici in elkaar geslagen worden door de oproerpolitie. Niet enkel de vrijheid van meningsuiting werd door het Brussels-Belgische bestel totaal miskend, maar ook de burgerlijke vrijheden, en zelfs de politieke rechten van volksvertegenwoordigers.

Er werden maar liefst drie Europarlementsleden, nota bene uit drie verschillende landen, hardhandig aangepakt en gearresteerd, net als Vlaamse parlementsleden en tal van lokale politici. Zelfs de vice-voorzitter van het Vlaams Parlement werd als een ordinaire dief op de grond geslagen en als arrestant afgevoerd. Van de scheiding der machten, één van de grondbeginselen van elke rechtsstaat, of van de daarmee samenhangende parlementaire immuniteit hadden de ordediensten kennelijk nog nooit gehoord. Deze zaak hoort dan ook een juridisch staartje te krijgen, wil België zijn statuut als “westerse democratie” behouden, maar of België dat überhaupt wel wil, weet ik eigenlijk niet.

De Italiaanse staat is furieus over het wangedrag van de Belgische ordediensten en heeft de Belgische regering om excuses en garanties voor de toekomst gevraagd. Mario Borghezio, fractieleider van zijn partij in het Europees Parlement, werd immers zonder meer opgesloten als een boef, terwijl hij als MEP over een zéér uitgebreide parlementaire onschendbaarheid zou moeten genieten, en toch zeker wel in Brussel, waar hij werkzaam is. Karel De Gucht heeft vandaag dan ook zijn officiële excuses aangeboden aan de Italiaanse ambassadeur in Brussel voor het gebeuren. Ook Frankrijk overweegt een klacht omdat één van zijn MEP’s door de ordediensten gearresteerd werd. In België werden tal van klachten neergelegd tegen het brutale politieoptreden, zowel bij het CGKR, het Comité voor Toezicht op de Politiediensten, als bij het parket. Het politiek benoemde Belgische gerecht indachtig, is de kans op een veroordeling van de Brussels-Belgische overheid natuurlijk zéér miniem.

Ook in andere landen reageert men verontwaardigd op de gebeurtenissen in Brussel. Europees Commissaris Franco Frattini, verantwoordelijk voor justitie, vrijheid en veiligheid, is razend over, wat hij noemt, een aanfluiting van de grondbeginselen van alles waarvoor de Europese Unie pretendeert te staan.
The right to demonstrate is one of the corner stones of the freedom of expression. (…) Demonstrations should only be banned when they are violent or glorify Nazism.
De socialistische fractie in de Raad van Europa is het daar natuurlijk niet mee eens. Zij hebben deze week dan ook een persbericht verspreid waarin ze burgemeester Thielemans (niet per toeval ook een socialist) de handen boven het hoofd hielden.
European values are under threat, say the organisers of a protest march under the banner “Against the Islamisation of Europe” which was due to place today in Brussels in spite of the ban by the city Mayor. The fact is that Europe and its values are indeed under threat, but the danger is not coming from Islam. Our common European values are undermined by bigots and radicals, both islamists and islamophobes, who exploit fears and prejudice for their own political objectives.

The self-proclaimed defenders of European values say that the Mayor has violated their rights under the European Convention on Human Rights. The freedom of assembly and the freedom of expression are indeed essential preconditions for democracy, but they should not be regarded as a licence to offend. I will not enter into the discussion about whether the march should have been allowed or not, but I note that the protesters’ reading of the Convention is selective to say the least. It is very important to remember that the freedom of assembly and expression can be restricted to protect the rights and freedoms of others, including the freedom of thought, conscience and religion. This applies to everyone in Europe including the millions of Europeans of Islamic faith, who were the main target of today’s shameful display of bigotry and intolerance.
Dit communiqué gaf aanleiding op de metablog “The Brussels Journal” tot deze terechte opmerking van hoofdredacteur Paul Beliën.
Oh yes, before I forget: The Council of Europe is an organization of 47 European countries which has as its aim to safeguard human rights in Europe.
Ook de Slowaakse oppositieleider Vladimir Palko, die tot 2006 minister van binnenlandse zaken was, verwijt Brussel alles wat men vroeger de communistische dictatuur kon verwijten. Palko schreef een brief naar de Belgische ambassadeur in Bratislava.
Police-force without any reason attacked legally elected politicians in free elections. Until today, I thought that something like this is possible only in Lukashenko’s Belarus, in today’s Europe. (…) I remember it from my own experience, when I participated on so called “candle demonstration” for human rights and religious freedom on March 25th, 1988 in Bratislava. Communist police-force had also ride down a peaceful demonstration by force that time, however, Communist regime fell down next year. (…) Such a policy of Brussels municipal and mayor authority and Belgian police-force we could see on September 11th, is a threat to liberty and therefore, I protest against it. (…) I hope that in future we will not hear about such events anymore and that European Union where we live together will be area of liberty, not a soft-tyranny.
Wat mij, als jonge liberaal, vooral gestoord heeft aan deze totalitaire trukendoos is de gelatenheid waarmee de Vlaamse pers dit bericht heeft. In het middagjournaal was journaliste Goedele Devroy nog zéér kritisch voor het verbod en het politieoptreden, maar ‘s avonds was alles terug aanvaardbaar voor de Vlaamse pers. Het is net deze gelatenheid die de terugkeer van dictatuur in het hart van Europa mede mogelijk gemaakt heeft. Zelfs de Vlaamse liberale partij VLD roerde zich niet in dit debat, tenzij ter ondersteuning van de beslissingen van Freddy Thielemans. Dit is onaanvaardbaar. Een liberale partij hoort op te komen voor de rechten en vrijheden van alle burgers, en dus ook van hen die er een ander wereldbeeld op nahouden. Het opsluiten van parlementsleden mag bon ton zijn in Poetins Rusland, maar zou in een beschaafd West-Europees land toch tot de zéér verre geschiedenis moeten behoren.

Deze week heeft België weer eens het ware gelaat van zijn interpretatie van het concept “democratie” laten zien, en geen kat binnen de gevestigde politieke kaste die dit hekelde. Ik heb me deze week opnieuw geschaamd om Belg en “liberaal” te zijn. De sterkte van een democratie kan immers niet gemeten worden aan de hand van de macht van zijn politie, maar aan de hand van de vrijheid van zijn burgers. Als elf september dit jaar een test was voor de Belgische democratie, dan heeft België in deze test gefaald. Opnieuw.

Deze tribune verscheen tevens op de website van het LVSV Leuven en op de metablog In Flanders Fields.

Niet enkel het behoud, maar ook de verdere ontwikkeling van onze beschaving in al zijn facetten dient ons aller zorg te zijn, niet in de laatste plaats van onze autoriteiten.

Beschaving, civilisatie, wat verstaan wij daaronder? Uiteraard al hetgeen wij “maken” . Maar ook wat wij “doen”: onze omgang met elkaar, met de natuur inclusief de flora en de fauna, kortom onze “way of life”. Onze civilisatie, omvattend onze activiteit, behoort gemeten te worden aan de juiste criteria, niet enkel van functionaliteit, maar ook van ethiek en esthetiek.

Dat impliceert bijvoorbeeld dat behuizingen niet enkel functioneel behoren te zijn maar qua esthetiek ook dienen te getuigen van respect voor de bewoners en zich zoveel mogelijk harmonisch tot hun omgeving dienen te verhouden. Dat impliceert eveneens dat de cultuurhistorische verworvenheden dus ook de monumenten niet mogen verkommeren. Dat vergt uiteraard eveneens een respectvolle omgang met de natuur inclusief de dierenwereld. Dieren, voor zover van ons afhankelijk, moeten wij in staat stellen hun dierzijn krachtens hun natuur te beleven.Dat verdraagt zich dus niet met de omstandigheden waaronder dieren in de bio-industrie veelal moeten leven. Geen levend wezen mag enkel bezien worden uit het oogpunt van winstmaximalisatie. Dat is een kwestie van innerlijke beschaving.Deze visie heeft ook consequenties voor onze kijk op werk. Het werk dient mede in functie te staan van de ontplooiing van de werker zelf; maar ook de arbeid die deze verricht moet gemeten worden aan criteria van maatschappelijk meerwaarde, aan sociaal en of cultureel rendement en als zodanig gehonoreerd.

Met andere woorden: het menselijk handelen dient afgestemd te worden op de criteria van een hoge beschaving, dient “geciviliseerd” te zijn en tevens bij te dragen tot de opbouw van die beschaving.

Vandaar dan ook dat crimineel alsmede terroristisch gedrag dienovereenkomstig “gehonoreerd” moet worden. Een snoeiharde aanpak van de criminaliteit inclusief zware sancties uit oogpunt van vergelding en generale preventie, is een noodzakelijk element, een “conditio sine qua non” voor de verdediging van een geciviliseerde maatschappij.Dat geldt mutatis mutandis eveneens m.b.t. het tegengaan van hufterigheid in de omgang en overlast. “Gentle-man-like” gedrag moet bevorderd worden, moet eigenlijk als de sociale norm gezien worden: op het werk, tijdens de recreatie, in de klas, op straat, ja ook in de “groentijd” dus de introductieperiode voor bepaalde studentenverenigingen. Hier geldt ook dat jong geleerd, oud gedaan is. Overigens: juist uit verantwoordelijkheidsgevoel t.a.v. onze beschaving dienen we de eventueel criminaliteit en a-sociaal gedrag bevorderende onderliggende sociale en economische omstandigheden krachtig aan te pakken. Dat opvoeding en onderwijs hier mede cruciaal zijn behoeft nauwlijks betoog.

Een maatschappij die geciviliseerd wil zijn dient zich de maatschappelijke verheffing van alle “klassen” ten doel te stellen. Het beleid c.q. het ontbreken ervan door Nederlandse kabinetten vanaf de zestiger jaren- in combinatie met het zwijgen daarover van het parlement – dat leidde tot de massale instroom van grote groepen niet – westerse allochtonen die voor een belangrijk deel materieël verpauperden en geestelijk ontworteld raakten is dan ook een moedwillige verkrachting van het beginsel: “regeren is vooruitzien”. Bij het gedogen van deze ontwikkeling streden zowel oogkleppen als lafheid, beide resultanten van de cultuur van de z.g. politieke correctheid, om voorrang. Des te meer respect verdienen overigens de nieuwkomers die het wel gebolwerkt hebben!

Vele nieuwkomers zijn Islamiet. Innerlijke beschaving vergt dat we elkaars diverse levens- en geloofsovertuigingen behoren te respecteren. Mensen die de Islam in het openbaar een “achterlijke godsdienst” noemen zijn kwetsend en brengen de maatschappelijke vrede schade toe. Iets anders is de constatering dat Islamitische landen zich veelal in het achterste mondiale peleton bevinden qua sociaal – economische ontwikkeling en wetenschappelijk niveau. Attitudes tengevolge van een bepaalde interpretatie van de Islam zijn wellicht mede debet aan deze onderontwikkeling. De achterstelling van vrouwen en hun uitsluiting uit het economisch leven zou een factor kunnen zijn. De buitengewoon geringe vertaling van wetenschappelijke werken in het Arabisch werkt onderontwikkeling daarenboven rechtstreeks in de hand.

Er moet voor gewaakt worden dat via immigratie de mentale oorzaken van de onderontwikkeling hier wortel schieten. En helemaal kan niet worden getolereerd dat zeden en gewoonten die haaks staan op onze geëmancipeerde rechtsstaat binnen bepaalde sub-culturen met dwang worden gehandhaafd. A fortiori geldt dat de georganiseerde criminaliteit die hier te lande wortel schiet met behulp van allochtone “vijfde colonnes” – bijv. de Turkse, Russische, Nigeriaanse etc. maffia – keihard bestreden dient te worden. Evenals de misdaad van authentiek – Nederlandse teelt overigens.

Maar het belang van onze beschaving verdient een inzet op vele andere terreinen. Fysieke veiligheid en vrijheid zijn randvoorwaarden voor het voortbestaan van onze civilisatie. Derhalve geldt de bereidheid tot verdediging en uitschakeling niet enkel de binnenlandse dreiging c.q. criminaliteit en terrorisme, maar ook eventuele externe dreigingen. Via ons Navo – bondgenootschap die mede de band met V.S. verzekert, is onze collectieve veiligheid geregeld. Maar het is goed dat daarnevens de Europese Unie werkt aan een eigen interventiemacht. In dit verband zou ook de gedachte aan de vorming van een Benelux – leger niet direct verworpen moeten worden. Immers als we het hebben over onze civilisatie gaan de gedachten toch ook uit aan wat ons bindt binnen de historische Nederlanden, die herhaaldelijk hun kans misten tot hereniging, via het verloop van de Tachtigjarige oorlog en door de scheiding tussen Noord en Zuid in 1830. Met geen buitenland bindt Nederland zoveel als met Vlaanderen. Daarom is het een kwestie van nog enig gewicht in de Europese schaal te kunnen leggen dat de Benelux op zoveel mogelijk terreinen intern de cohesie bevordert, ook als dat tot staatkundige consequenties zou leiden. Speciale diplomatie is geboden om de Franstalige inwoners van de historische Nederlanden hiervan te overtuigen.

De draad weer opvattend en tevens afrondend van de verdediging van onze civilisatie tegen fysieke dreiging geldt dat hierbij niet enkel gedacht moet worden aan menselijk toedoen maar ook aan eventuele natuurcatastrophes. Hierbij gaat de gedachte primair uit naar de waterdreiging die een rampzalige potentie van ongekende omvang in zich bergt. De dreiging van milieucatastrophes in het algemeen – en mondiaal bezien – verdient onze grote aandacht.

Maar uiteraard moet de bekommernis met onze civilisatie niet enkel defensief gericht zijn. Onderwijs – we noemden het al als belangrijk element om behoorlijk gedrag te bevorderen, het tegendeel van het “pesten” – moet inleiden in onze beschaving, “Bildung” verschaffen. Maar niet alleen dat. Het is van belang om de kenniswerkers van morgen te vormen die ons qua technologisch en exact kunnen en kennen zullen opstoten in de vaart der volkeren. Overigens: onze extra zorg voor de probleem – of achterstandsleerlingen is terecht. Maar we moeten ook sterkere aandacht besteden aan de bovenmatig begaafde leerlingen en studenten. Het zijn altijd de getalenteerde en gemotiveerde individuen die een beschaving via “quantum – leaps” vooruit helpen. Dat is temeer nodig om economich het te kunnen bolwerken in een wereld waar nieuwe economische en technologische machten – denk aan China en India – steeds competitiever worden.

Onze civilisatie moet tevens een antwoord vinden op de dramatische daling van het aantal geboorten, die zich het sterkst manifesteert bij de jonge hoger opgeleide vrouwen. Dit is inderdaad een kwestie van leven of dood voor Nederland en België, ja voor Europa en vereist een prioritaire aanpak middels een scala maatregelen van flankerend beleid. Een generatie hoort voor vervanging te zorgen, op straffe van de geleidelijke verdwijning van een cultuur.

Ten slotte: onze complexe maatschappij vereist een openbaar bstuur dat transparant is qua bevoegdheden, maatschappelijk voldoende draagvlak heeft en integer en slagvaardig is. Dat betekent dat problemen niet gefragmenteerd vanuit een verkokerde visie, maar in hun integraliteit worden benaderd. Verantwoordelijkheden qua besluitvorming behoren duidelijk afgebakend te zijn en politiek verantwoordelijken met duidelijke executieve bevoegdheden moeten in een aantal gevallen rechtstreeks door de burgers worden gekozen. Ik denk aan de burgemeesters, maar ook aan de Minister – President bijvoorbeeld. Onze civilisatie kan slechts floreren onder politieke leiders met een rechtstreeks kiezersmandaat en die weten dat ze afgerekend zullen worden op hun probleemoplossend vermogen. Hopelijk zullen deze nieuwe politici ook nog over zoveel “staatszin” beschikken dat ze beseffen dat bepaalde vitale gemeenschapsvoorzieningen zoals het openbaar vervoer en de nutsvoorzieningen in de openbare – en niet de “geprivatiseerde” – hand thuishoren.

Prof. Mr. Olaf van Boetzelaer
Voorzitter van de Civilistische Liga,
een think tank in Nederland en Vlaanderen

S.W. Couwenberg
NRC Handelsblad – 28/08/2007

S.W. Couwenberg is directeur/hoofdredacteur Civis Mundi en oud-hoogleraar staats- en bestuursrecht. Vorig jaar wijdde hij het Civis Mundi jaarboek aan de identiteitsproblematiek van Nederland in relatie tot die in Vlaanderen en België.

Na het mislukken van de formatieopdracht van de christen-democratisch voorman Y. Leterme wordt het langzamerhand tijd voor reflectie en discussie over de vraag waar men met België op termijn uiteindelijk heen wil. Pas dan kunnen allerlei slepende problemen zoals de kwestie van de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië en de telkens weer oplaaiende discussie over overheveling van bevoegdheden naar het deelstaatniveau op afdoende wijze aangepakt worden.

Er tekenen zich wat de toekomst van België betreft een drietal tendenties af:

1. Een streven naar onafhankelijkheid. In Vlaanderen is die tendens het sterkst aanwezig.
2. Een transformatie van het federale staatstype in een confederaal model. Daar heeft de CD&V (de Vlaamse christen-democraten) in 2002 als einddoel voor gekozen.
3. Handhaving zoveel mogelijk van het oorspronkelijk unionistische federalisme. Dat willen uiteraard de Waalse politici. Maar ook onder Vlaamse politici zoals de christen-democratische oud-premier W. Martens, vindt dat idee nog steun.

Op kortetermijn zijn de eerste twee opties moeilijk te realiseren. Ook de omvorming van België tot een confederatie is zo’n ingrijpende operatie dat zij op kortetermijn niet haalbaar lijkt. In een confederatie houdt België als staat op te bestaan. In plaats van een grondwet als constitutionele grondslag resteert dan slechts een opzegbaar verdrag tussen zelfstandig geworden en intergouvernementeel samenwerkende staten. Krachtens de Grondwet van 1970 is Vlaanderen als etnische meerderheid niet gerechtigd de Franstalige minderheid zo’n transformatie op te leggen. Dat moet in onderlinge overeenstemming gebeuren. Of een dergelijk confederaal samenwerkingsverband levensvatbaar is, is zeer de vraag. De eerste optie – uiteindelijk volledige scheiding – valt dan eerder te verwachten. In dat laatste geval moet wel een oplossing gevonden worden voor het probleem Brussel. De zogeheten Warandegroep stelt voor om van Brussel een Europees district te maken naar het voorbeeld van Washington D.C. Het zou dan de hoofdstad kunnen blijven van Vlaanderen en desgewenst van Wallonië.

Een interessant confederaal alternatief van geheel andere aard is de omvorming van de Benelux tot een confederaal samenwerkingsverband, bestaande uit Nederland, Vlaanderen, Wallonië, het Brusselse hoofdstedelijke gewest en Luxemburg. Dat veronderstelt het einde van België als staat. Maar dat is een reële mogelijkheid geworden die niet langer te negeren valt. België desintegreert als staat meer en meer. Alleen met kunst- en vliegwerk kan België nog in stand gehouden worden. Het hier bedoelde alternatief zou voor alle betrokkenen een geheel nieuw politiek en economisch ontwikkelingsperspectief openen.
Het zou uiteraard een aanzienlijke versterking betekenen van de onderhandelingspositie van de deelnemende partners in de EU. Qua stemgewicht kan zo’n politieke confederatie gelijkwaardig meepraten met de grote lidstaten en in de EU tevens een voorbeeldfunctie vervullen. Ook buiten de EU opent zo’n confederaal samen optrekken nieuwe ontwikkelingskansen. Het past ook heel goed in de regionale ontwikkeling binnen de EU. Op kortetermijn is deze optie ongetwijfeld een brug te ver. Maar bij de huidige onderhandelingen over de toekomst van de Benelux zou met dit alternatief en perspectief wellicht al rekening gehouden kunnen worden.

Op kortetermijn zal een nieuwe staatshervorming gerealiseerd moeten worden, gericht op verdere overheveling van bevoegdheden op sociaal-economisch terrein naar het deelstaatniveau, willen de winnaars van de verkiezingen van 10 juni jl. hun politieke geloofwaardigheid niet verliezen. En dat laatste kunnen ze uiteraard moeilijk accepteren. Bovendien lijkt het alleszins relevant de inrichting van de deelstaten nu ook te verankeren in een eigen grondwet, zoals dat in een normaal federaal staatsverband het geval is.

Ed Groot
Het Financiele Dagblad

De Belgische kabinetsformatie zit vast. Vlaanderen wil zijn financiële infuus uit Wallonië trekken. Dat Vlaanderen zich niet allang heeft afgescheiden komt alleen door Brussel. Brussel is Franstalig, maar was ooit Nederlandstalig en daarom wil Vlaanderen het terug, temeer omdat Brussel als butler van Europa een hoop geld oplevert.

De Vlamingen zijn de Walen beu. Volgens de Telegraaf voelt twee derde van de Nederlanders ervoor om Vlaanderen over te nemen. Een FD-peiling komt op bijna 40 procent. Met alle respect voor onze lezers en die van de Telegraaf, maar dit is een onzinnig idee. We spreken wel dezelfde taal, maar de culturele kloof is gigantisch. Bovendien wil Vlaanderen niet. De Vlamingen hebben zich sinds 1830 onderdrukt gevoeld door de Walen en nu ze zich ontworstelen is het begrijpelijk dat ze zich niet willen uitleveren aan die dikke nekken in Nederland.

Overigens verraadt de idee om “Vlaanderen over te nemen” de kapitale denkfout van de zogenaamd wijze grote broer. De kleinste is vaak slimmer en gehaaider. Kijk naar ABN Amro. Die arrogante Nederlanders wilden tien jaar geleden wel even de Generale Bank overnemen. Wat zien we nu? De Generale ging naar Fortis en nu neemt het door Belgen bestuurde Fortis ABN Amro over. Zo zal het ook gaan als Vlaanderen bij Nederland komt. Het Belgische bestuur is hondsmoeilijk. Vlaamse bestuurders zijn gepokt en gemazeld in het gevecht achter de schermen en de ambtelijke trukendoos kent geen geheimen voor ze. In een gevecht van man tegen man geef ik de rechtlijnige, naïeve Nederlandse bestuurders geen schijn van kans.

Nee, geen Vlaanderen dus. Maar daarmee is België niet gered. Een veel betere optie voor Nederland is om Wallonië over te nemen. Daar zitten veel voordelen aan en eigenlijk maar twee nadelen: het taalverschil en een zeker financieel probleem, de Belgische staatsschuld. Over de taal kunnen we kort zijn. Anders dan de Vlamingen hebben we hier geen hekel aan Frans. Meertalig zijn we al, want we hebben Fries en we drukken al onze overheidsfolders ook al in het Turks en Arabisch. Daar kan Frans nog wel bij.

Dan de staatsschuld. De deal met Vlaanderen zou moeten zijn dat zij Brussel mogen houden, maar met de federale staatsschuld erbij. Zeg maar afkoop van de alimentatie ineens na een gestrand huwelijk. Vlaanderen zal gretig toehappen.

Nederland krijgt er dan dus een arm, maar schuldenvrij landsdeel bij. Wat zijn de voordelen? Welnu. De Ardennen liggen ruim boven de zeespiegel. Als we Al Gore mogen geloven – en wie durft hem tegen te spreken – worden we in Holland straks overspoeld. We sparen ons suf voor ons pensioen maar wat hebben we daar straks aan? Een beetje rentmeester belegt in hoger gelegen gebied.

Ook op hele korte termijn levert Wallonië een hoop op. Volgens de milieulobby snakt Nederland naar open ruimte. Wallonië is tweemaal dunner bevolkt dan Nederland. Bouwgrond doet in Nederland 100 euro per vierkante meter. Als we maar tien procent van de 17.000 vierkante kilometer van Wallonië een bouwbestemming geven levert dat al een tegenwaarde op van 170 miljard euro, ruim tienduizend euro per Nederlander.

De kans dat Nederland tegen dezelfde politieke patstellingen aanloopt als Vlaanderen is klein. Drie miljoen Walen kunnen voor ons nooit een blokkerende minderheid vormen. Bovendien is dat niet nodig. Nederland heeft een veel betere staat van dienst in het opheffen van achterstanden. We hebben ten slotte ook de noodlijdende mijnbouw en industrie in Limburg succesvol geherstructureerd. Dat kunnen we in Wallonië ook. Echt, Nederlanders zijn minder gierig dan de welvarende, maar ontevreden Vlamingen, die zelden of nooit fooi geven. Met Wallonië erbij zullen Limburgers zich minder eenzaam en onbegrepen voelen in de staart van Nederland.

Hoe zit het met het politieke draagvlak? Dat kan meevallen. De Walen gaan tweemaal vaker naar de kerk en trouwen driemaal vaker kerkelijk. Dat zal het CDA aanspreken. SP-voorman Jan Marijnissen en aankomend PvdA-voorzitter Jan Pronk vinden in Wallonië eindelijk wat ze altijd in Nederland zo misten: een authentiek industrieproletariaat dat de Internationale nog kan meezingen. Ook rechts komt aan zijn trekken. Geert Wilders zal tot de aangename ontdekking komen dat Wallonië nauwelijks is getroffen door de “tsunami van moslims”; de islamitische minderheid aldaar is luttele procenten.

En de Walen zelf? Zij zullen inzien dat de afscheiding in 1830 een bittere vergissing was. Wallonië kan weer een sterk industrieel centrum worden, waarvan de producten door de Hollanders worden verhandeld. Precies zoals koning Willem I dat ooit in gedachten had. Waarmee gezegd is dat de Oranjes het altijd al goed zagen en tevens de vraag is beantwoord voor welk koningshuis we zullen kiezen.

(Nederlands commentaar op de onhoudbaarheid van België)

Joop Meijnen
NRC Handelsblad

De vorige generatie politici hield België met compromissen bij elkaar – de nieuwe generatie wil en kan dat niet meer België verdampt. Maar steeds minder Belgen vinden dat erg. Het vertrouwen in het land is weg.

In de Belgische vlag voor het Leuvense stadhuis – toonbeeld van Brabantse hooggotiek – is een knoop gelegd. Aan weerszijden wapperen de Vlaamse en de Waalse vlag vrijelijk in de koele nazomerzon. Evenals, daar weer naast, die van Europa en Nederland.

Binnen legt burgemeester Louis Tobback – sociaal-democraat, oud-minister en oud-senator – uit wat er aan de hand is in zijn land. “De staat heeft het moeilijk een federale regering te vormen, maar wie maalt daar nog om? Ik wél, maar wij raken met steeds minder.”

Even verderop, bovenin een kantoorflat aan de Brusselse binnenring, bereidt voorzitter Frank Vanhecke van het extreem-rechtse Vlaams Belang zich al voor op wat hij “de onvermijdelijke boedelscheiding” noemt. “Politiek, cultureel en economisch is België volledig vastgelopen. Vroeg of laat wordt uit die federale kortsluiting de Vlaamse staat geboren.”

België, zegt Paul Van Orshoven, hoogleraar publiek recht aan de KU Leuven, kampt met een “eigenaardig verschijnsel”: een meerderheid van de bevolking voelt zich niet meer gelukkig binnen het eenheidsverband.

Vrijwel altijd zijn het minderheden die zich ongelukkig voelen en streven naar onafhankelijkheid of afscheiding. Maar in België is het de Nederlandstalige meerderheid. Van Orshoven: “Van de spraakmakende Vlaamse politieke partijen is er niet één meer die geen bevoegdheden wil weghalen bij de federale overheid.”

Bijna drie maanden geleden ging België (10,6 miljoen inwoners, grofweg eenderde in Wallonië en tweederde in Vlaanderen) naar de stembus om een nieuw federaal parlement te kiezen. Nou ja, federaal? De Vlamingen kunnen alleen op Vlaamse politici stemmen, de Walen alleen op Waalse. Voor een politicus is er weinig electorale prikkeling om het belang van “België” na te streven.

Na twee kabinetten Verhofstadt, respectievelijk paarsgroen en paars, wonnen de christen-democraten fors in Vlaanderen. In Wallonië werden de liberalen (MR) voor het eerst in de geschiedenis groter dan de socialisten (PS), die fors verloren. Een nieuwe federale regering van christen-democraten en liberalen uit Vlaanderen en Wallonië lag het meest voor de hand.

Maar begin deze week moest koning Albert II constateren dat zijn land in een diepe politieke crisis verzeild was geraakt. Bij de beoogde coalitiepartners had hij nauwelijks geestdrift, laat staan volle goesting voor de gemene zaak kunnen bespeuren.

“België in gevaar”, zette het Franse dagblad Le Monde boven zijn commentaar. En wat voor echte Belgen verontrustender is: bijna niemand steekt er nog een vinger naar uit.

Tal van oorzaken, waaronder ook het genoemde kiessysteem, worden genoemd voor deze federale teloorgang. Maar een drietal springt er telkens uit: weinig vertrouwen, nauwelijks ervaring en afnemend nut. Het geheim van België zat hem in het compromis. Als het poldermodel niet van Nederland was, zou het in België zijn uitgevonden. Maar pacificeren gaat steeds moeizamer, zegt Kris Deschouwer, hoogleraar politicologie aan de Vrije Universiteit Brussel. “We zijn het verleerd. We zijn vergeten hoe het moet.”

Zo kreeg de vorige week gestrande formateur Yves Leterme naar eigen zeggen te maken met dossiers die “al decennialang de sfeer vertroebelen”. “Staatshervorming” is zo’n hoofdpijndossier. Ook nu weer. Het betekent: méér autonomie voor de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) en minder zeggenschap voor de federatie.

Het rijke Vlaanderen wil het graag, het arme Wallonië ziet het als aanslag op de federale overheid, die fungeert als een soort transferbureau van solidariteit tussen de gewesten: Vlaanderen stopt er geld in, Wallonië (en Brussel) halen het eruit.

“België ondermijnd”, kopte de Waalse krant Le Soir toen de formatie mislukte doordat de Vlaamse partijen vasthielden aan een “betekenisvolle staatshervorming” en dreigden “desnoods de geldkraan dicht te draaien”. Met royale steun van hun kiezers. “Er zijn er in Vlaanderen een heleboel die zeggen: We willen niet meer betalen voor die profiteurs in Wallonië”. Hun vertrouwen dat het daar ooit nog goed komt is weg”, zegt burgemeester Tobback.

Vroeger, zegt Hugo De Ridder, oud-hoofdredacteur van de Vlaamse krant De Standaard en schrijver van politieke bestsellers, vroeger had je politici die “een vaste behendigheid hadden in het overbruggen van meningsverschillen en de boel bij elkaar hielden”.

Maar er valt steeds minder bij elkaar te houden. Want onder Vlaamse druk is de federatie de afgelopen decennia flink afgeslankt. Steevast stribbelde Wallonië tegen, maar even vaak ging het uiteindelijk overstag. Als Vlaanderen de portemonnee maar trok.

De laatste veteranen van de federale politiek zoals Mark Eyskens, Wilfried Martens, Philippe Busquin en Philippe Moureaux staan voor hun afscheid. Zelfs Jean-Luc Dehaene, alom erkend compromissensmid, houdt het voor gezien, “verbijsterd” als hij is door het uitlekken van zijn “schootnotitie” [zie kader bij 26 aug.]. “Ik moei er mij niet meer mee. Gedaan, fini” zei hij tegen het Vlaamse dagblad De Morgen.

De nieuwe lichting, zegt oud-hoofdredacteur De Ridder, onderhoudt nauwelijks nog contacten aan gene zijde van de taalgrens. De Vlaamse christen-democraat Yves Leterme bijvoorbeeld, was een nieuwkomer op het federale niveau toen zijn partij hem als formateur naar voren schoof. En wat De Ridder nog wel het meest verbaast is “hun toonhoogte en hun ongeduld”. “Er lijkt geen enkele matiging meer te zijn. Integendeel, men probeert er steeds een schepje bovenop te doen. Na de verkiezingen is de verkiezingsstrijd gewoon doorgegaan. Dat kan tot niets leiden.”

België, beweren de Vlaamse nationalisten, zal “verdampen” tussen een Vlaams niveau en een Europees niveau. “Dit land heeft geen relevantie op zich meer”, zegt Bart De Wever van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (NVA), een Vlaams-nationalistische partij die nauw samenwerkt met de christen-democraten van het CD & V.

De boedelscheiding voltrekt zich “van onderen naar boven”, signaleert Franck Vanhecke van Vlaams Belang. “In het maatschappelijk middenveld bestaan al bijna geen Belgische instellingen meer”. Jongste “slachtoffer” is het Belgische Rode Kruis, dat wordt opgedeeld in twee kruisen, eentje voor de Nederlands taligen en eentje voor de Franstaligen.

Maar wordt het ook het einde van België? Als het aan de Vlaamse nationalisten ligt natuurlijk wel. “Wallonië is een blok aan ons been. Elk jaar maakt Vlaanderen 13 miljard euro over naar Wallonië. Maar het is een bodemloze put. De werkloosheid is er drie keer zo hoog”, zegt Van Hecke.

De hoogte van het miljardenbedrag wordt betwist – de Vlaamse regering houdt het op 6 à 10 miljard – maar niemand kan er omheen dat het in Wallonië grondig scheef zit.

Afgezien van de seperatisten gelooft echter niemand dat België het loodje zal leggen. Zeker, de federale overheid heeft door de voordurende striptease van bevoegdheden steeds minder om het lijf. Maar iets – defensie, buitenlandse zaken, politie en justitie – zal er overblijven: België-light.

Bovendien, zegt burgemeester Tobback, zijn er parallellen. “Schotland, Beieren, Lombardije, Catalonië – allemaal streven ze naar meer regionale autonomie en minder centrale bemoeienis. Ook daar zie je: eigen regio eerst. Zo bijzonder is Vlaanderen nou ook weer niet.”

Uiteraard, zegt politicoloog Deschouwer, komt er een regering. Ze moeten er alleen de tijd voor nemen. “Elke formatie is ook een ritueel. Dat aspect heeft men deze keer onvoldoende gerespecteerd. Men was te gretig, vooral aan Vlaamse zijde. Over de situatie in Irak ben ik somber, maar toch niet over die in een landje met minder inwoners heeft dan New York City”.

Dit is een verwijzing naar VJW

Anti-islamisme is een valstrik van de neoconservatieve rechterzijde die veelal bevolkt wordt door figuren die van links komen. De neocons zijn een synthese van verschillende ideologische strekkingen: o.a. neo-marxisme, trotskisme, zionisme, atlantisme, liberalisme. Als je mij niet gelooft, bekijk dan eens het referentiekader van de “Antideutsche”. Anti-islamisme heeft alleen maar noodlottige gevolgen voor Europa: het zaait etnische en religieuze conflicten, rellen e.d. op ons continent – volgens het aloude “verdeel en heers” – en het vergiftigt verder onze cultuur door haar gelijk te stellen met de (liberale) “Westerse waardengemeenschap”. Anti-islamisme is – in tegenstelling tot wat het lijkt – vooral een systeembevestigende kracht die Europa klein en verdeeld moet houden; een kleine correctie van de “open”, multiculturele immigratiemaatschappij op een voor Joden hinderlijke al te uitgesproken islam; een afleidingsmanoeuvre van de tanende VS-hegemonie; enz.

Het Vlaamse Blok ageerde vroeger zéér terecht tegen de gastarbeid, zonder daar een pseudo-cultureel, pseudo-religieus karakter aan te verbinden. Gastarbeid – geografische mobiliteit van de productiefactoren – is immers zowat de “smeer” van de VS-gecentreerde wereldeconomie en de melting pot geldt als hét maatschappijmodel. Gastarbeid en de melting pot in vraag stellen, is échte maatschappijkritiek. Anti-islamisme niét. Dat alles past ook in een veel groter kader waarbij de Europese rechterzijde wordt omgeturnd naar Amerikaans (Republikeins) model. Hetzelfde geldt voor de linkerzijde, maar dan naar Democratisch model. Beide zijn quasi volledig inwisselbaar natuurlijk. Waarom zien zo weinig Europeanen dat in?

Dit is een verwijzing naar VJW

Als de Vlaamse politieke elite de moed en het verstand zou hebben, dan zouden ze best bij het begin van het volgende parlementaire jaar dat begin september een aanvang neemt de opzegging aankondigen van de onhoudbare en voor Vlamingen ondemocratische Belgische grondwet. Deze grondwet verhindert dat ons volk zijn numerieke meerderheid ten volle kan laten wegen op de toekomst van Vlaanderen. De bestaande grondwet vergrendelt de vrijheid van handelen van ons volk,en is daarom niet meer werkbaar als instrument voor de ingrijpende veranderingen die er op sociaal-economisch gebied moeten gebeuren.

De Vlaamse elite moet toch eindelijk beseffen dat de belgische staat en de daarbijhorende grondwet die deze staat stuurd een rem is geworden op het verder funcioneren van onze samenleving. Dat geldt zo wel voor de pro-belgische elite, de Waalse als de Brusselse. De Vlaamse politieke elite kan maar beter de onafhankelijkheid van de staat Vlaanderen uitroepen. Want de belangentegenstellingen binnen de belgische kaste zijn zo enorm, dat men gerust mag spreken van een tijdbom die onder het federale bestel ligt. De belangen van diverse machtsgroepen in de belgische samenleving staan onder zulkdanige druk dat een hervorming van de bestaande staat België niet zal leiden tot een drukvermindering, maar er integendeel zal toe bijdragen dat de spanningen nog toenemen. Het smeermiddel dat deze belgische staat nu al meer dan 175 jaar bij elkaar houdt, namelijk geld en maatschappelijke functies zijn op. Daarom ook de discussie over een grotere vertegenwoordiging van Vlamingen in de NMBS. Maar meer machtsdeling is in belgië ondenkbaar.

Het tast het karakter van de nationale elite aan, en dus het karakter van belgië. Ook het feit dat Vlaanderen als een soort kolonie geld moet afdragen om de bestaande staat te laten overleven is nu een niet meer vol te houden optie. Het geld is op. De problemen die nu op ons afkomen, met name de vergrijzing en alle sociaal economische implicaties die dat met zich zal meebrengen zijn zo gigantisch, dat de Vlaamse elite moet kiezen voor een vlucht vooruit. De federale structuur is een rem geworden op het overleven van de Vlaamse elite, die als ze geen oplossingen kan aanreiken voor de schokgolven die door de vergrijzing zullen ontstaan zelf van de kaart zal worden geveegd. Daarom roept nu zelfs professor Senelle, die anders niet van nationalisme mag worden verdacht, nu toch op om belgië de facto totaal om te vormen. Het is een laatste poging van het establishment om toch nog een vorm van belgische samenhorigheid te laten behouden. Al was het maar door het koningshuis als bindmiddel aan te houden.

Het is een wanhoopspoging van de prof en van de elite, er is geen reddingsboei meer. De politieke kaste had verwacht dat men de problemen die op ons afkomen nog wel een tijdje in de wachtkamer kon plaatsen en men intussen leuk verder kon doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het is een traditie die dit land al jaren ontsiert, men lost de problemen op als ze er zijn. En als men het dan niet meer kan oplossen, dan kiepert men er een lading staatshervormingen over. Maar deze keer is de situatie dermate erg dat een struisvogeltactiek niet meer aan de orde is tenzij men zijn nek kwijt wil raken. Bovenop de al gekende problemen van de vergrijzing is er nu nog een aanstormende financiële crisis bijgekomen die als een tsunami de gehele wereld overspoelt. Die financiële crisis zal onvermijdelijk uitmonden in een algehele economische crisis. Spoed is geboden, en het begin van het Vlaamse parlementaire jaar is niks te vroeg. Als de Vlaamse politieke elite de noodzakkelijke onafhankelijkheid uitroept, dan zullen alle nationalisten deze stap steunen en toejuichen. En mits het vertellen van de economische en financiële waarheid zal ook de gewone man in de straat kunnen overtuigd worden van de noodzaak van deze stap tot afscheiding.

Als de Vlaamse politieke elite nog enige geloofwaardigheid wil behouden dan moet ze optreden. De vorige Vlaamse minister president heeft zijn post verlaten om belgie te dienen, hij zal er nu al dik spijt van hebben. Als de rest van de politieke kaste ook wil ondergaan, en wil meegesleurt worden in het opengebarsten schip dat belgie noemd,dan moeten ze maar verder doen zoals ze bezig zijn. Als de bevolking (die nu nog niet al te zeer verontrust word door de implosie van ons sociale zekerheidssysteem) morgen wakker word en ze merkt dat ze financieel in haar blootje staat,dan zwaait er wat. Dan zal het gedaan zijn met de clown uit te hangen in allerlei tv proggrammas. Het vergt maar een klein beetje moed,om Vlaanderen een eigen grondwet te geven. Het oude vermolmde en daardoor onbruikbare schip belgie zal zinken. Als de Vlaamse politieke kaste niet de nodige kracht en moed heeft om het eigen volk te redden dan kunnen ze beter samen met belgie zinken. Mischien dat dat de volgende optie word. En deze optie is voor ons nationaal revolutionairen welicht wenselijker. En de Vlaamse politieke kaste kennende waarschijnlijk de meest waarschijnlijke. Want moed en Vlaamse politici, het is een onoverbrugbare tegenstelling!

Door Washington opgezette satelietorganisaties trachten in Brussel op 11 september zoals bekend te betogen “tegen de islam”. De reden waarom wij als VJW elke deelname aan die betoging weigeren, wordt door één van de organisatoren mooi aangehaald:

“Het is een Europese betoging. Een multicultureel initiatief, zo u wil. Mensen uit al de 27 lidstaten van de EU komen op 11 september bijeen in Brussel, ongeacht kleur, afkomst of religie. Wij verwachten joden, christenen, Sikhs, zwarten, blanken, hindoes, boeddhisten en ex-moslims die allemaal achter de Europese idealen staan zoals die onder meer verankerd zijn in de verschillende mensenrechtenverklaringen.”
(U. Ulfkotte, Duits journalist, initiatiefnemer van de 11/09 betoging. Vraaggesprek in ‘t Pallieterke 22/08/2007 )

Voor VJW is het duidelijk:
1. Wij nemen niet deel aan betogingen die moeten dienen om multiculturalisme te gaan verdedigen tegen wat dan ook, zelfs al is dit de niet-Europese religie islam.
2. Wij weigeren de liberaal geïnspireerde mensenrechtenverklaringen als een weerklank van de Europese maatschappelijke idealen te aanzien. Deze verklaringen zijn ideologisch liberaal gekleurd en dienen bovendien als alibi voor een imperialistische oorlogspolitiek tegen regimes die de Washington-wereldorde niet aanvaarden.

Stan de Jong voor het weekblad HP/De Tijd.

België valt uit elkaar. Terwijl de Fransen een begerig oog op Wallonië en Brussel richten, kijken we in Nederland schaapachtig toe. Het besef dat Vlaanderen een fraaie bruid is, zou in Den Haag wel eens mogen doordringen. Een pleidooi voor Groot-Nederland.

Als u de buitenlandpagina’s van de krant heeft bijgehouden, weet u inmiddels alles over de zapatistas in Mexico en de denktank rond Tony Blair. U moet zo ongeveer in staat worden geacht eigenhandig een raketschild te bouwen. En de problematiek rond de Wit-Russische buffeljacht kent voor u geen geheimen meer. Altijd handig als u een gesprek op niveau wilt voeren.
Waarschijnlijk staat u echter met de mond vol tanden als iemand het Lambermont-akkoord ter sprake brengt.
“Lamberwat?”
Daar hebben we het al.
Het Lambermont-akkoord is een overeenkomst die de Belgische coalitiegenoten enige tijd geleden hebben gesloten. In dit akkoord staat dat de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) elk verregaande bevoegdheden krijgen op het gebied van landbouw, buitenlandse handel, ontwikkelingssamen¬werking en fiscaal beleid. Ook de gemeente- en de provinciewet worden, als het parlement het allemaal goedkeurt, van federaal naar regionaal niveau overgeheveld.
Wie bedenkt dat de drie gewesten en gemeenschappen (de Vlaamse, Duits- en Franstalige) nu al alles te vertellen hebben over cultuur, onderwijs en ruimtelijke ordening, komt tot de conclusie dat de Belgische regering zichzelf in razend tempo overbodig maakt. Dat premier Guy Verhofstadt en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Louis Michel, proberen België als het nieuwe gidsland te verkopen – ze waren de motor achter de boycot van Oostenrijk en de uitlevering van Pinochet – komt zo in een heel ander daglicht te staan. Veel méér hebben ze aan de Brusselse Wetstraat straks niet meer te doen.

België verdampt. Verwasemt, zeggen onze zuiderburen. Maar Nederland kijkt schaapachtig toe. De media hebben weinig belangstelling voor de stille revolutie die zich bij onze voormalige rijksgenoten voltrekt. Liever dan serieus te berichten over gezelschappen die onze gemeenschappelijke cultuur en identiteit promoten, heffen ze het vingertje over een incident rond een Vlaamse minister die werd betrapt op een reünie van Oostfront-gangers.
Te vrezen valt dat het in de politiek niet veel beter is gesteld. De rel rond de Nederlandse ambassadeur Van Dongen was veelzeggend. De ambassadeur vond het niet nodig in twee talen met zijn Brusselse collega’s te communiceren. Het Frans, zo stelde hij, was de diplomatieke taal bij uitstek. Dat Van Dongen een douw kreeg van zijn superieuren, was terecht. Hij schoffeerde niet alleen de Vlaamse premier Dewael, maar een heel volk, dat zich moeizaam aan de Franstalige overheersing heeft ontworsteld.
Een klassiek geval van Hollandse lompheid? Waarschijnlijk is het ernstiger. Sommigen verdenken de ambassadeur ervan dat hij gewoon niet op de hoogte is van de huidige verhoudingen. Als de HSL wordt aangelegd, zal Nederland met de Vlaamse, niet met de federale regering moeten onderhandelen. Anders strandt de supersnelle trein ergens in het zand bij Wuustwezel.
Het besef dat de Vlaamse regering (zeg nooit: deelregering) uiterst serieus moet worden genomen, is nog niet helemaal tot het vaderlandse corps diplomatique doorgedrongen. Die des¬interesse heeft een lange geschiedenis. Nederlandse ministers van Buitenlandse Zaken waren decennialang van liberale of ¬confessionele snit. Ze moesten niets hebben van die achterlijke katholieken over de grens, die een raar soort Nederlands brabbelden.
Veel lijkt er niet veranderd. Vorig jaar november vond in Eindhoven de jaarlijkse Belgisch-Nederlandse conferentie plaats. Het viel de Vlaamse ondernemersorganisatie op hoe ongeïnteresseerd de Nederlandse delegatie onder leiding van minister Van Aartsen was. Tot ergernis van de vertegenwoordiger van de Antwerpse Kamer van Koophandel. “Jullie boycotten ons,” riep hij, “in plaats van met ons samen te werken!” Dat Nederland al eeuwen de uitbaggering van de Westerschelde, die de Antwerpse haven een uitweg naar zee biedt, traineert, zal wel een rol hebben gespeeld in zijn woedeuitbarsting.
Een visie op de ontwikkelingen in België is op de apenrots (het ministerie van Buitenlandse Zaken) ver te zoeken, vindt een kenner als Andries Postma, ex-senator van het CDA, die al jaren pleit voor het verstevigen van de banden met Vlaanderen. Van Aartsen, vermoedt hij, vindt het interessanter om een hello-how-are-you-bezoek te brengen aan het Witte Huis of een woordje mee te praten over de situatie in het Midden-Oosten. Kennelijk geldt: hoe verder weg, hoe meer cachet.
Wat het ministerie van Buitenlandse Zaken dan wél zou moeten doen? In elk geval een strategie ontwikkelen die inspeelt op het uiteenvallen van de Belgische staat. Nauwere betrekkingen met Vlaanderen zouden daarbij prioriteit moeten krijgen. Laten we het wat gedurfder formuleren: Groot-Nederland moet hoog op de politieke agenda komen.

Groot-Nederland? Dat is toch iets van extreem-rechts? Sommigen zien de bruinhemden al door de straten marcheren. Een misverstand.
Oorspronkelijk was de Vlaamse beweging, waarvan de Groot-Nederlandse beweging deel uitmaakt, een groepering van vrijzinnigen, die kort na de afscheiding van België in 1830 ontstond. Met bekrompen nationalisme, zoals het Vlaams Blok voorstaat, had het niets van doen. Door aansluiting bij Nederland kon de Vlaming zich emanciperen, was de gedachte, en zich losrukken uit de Franstalige (en katholieke) ketenen. Hoe ver de onderdrukking ging? Tot in de jaren zestig werd je in een Vlaamse stad als Gent door de elite volstrekt niet serieus genomen als je Nederlands sprak.
Voor de oorlog was het in Nederland geen taboe om te fantaseren over een Dietsland, dat naast Vlaanderen en Nederland ook Frans Vlaanderen (Duinkerken en omgeving) bevatte. Nog in de jaren twintig werden hier Dietse academische dagen gehouden: Nederlandse universiteiten boden Vlamingen de mogelijkheid om in hun moerstaal te studeren. Op alle Belgische universiteiten was Frans de enig toegestane taal.
In de jaren dertig eigende de NSB zich langzaam de Groot-Nederlandse gedachte toe. We hoeven niet onder tafel te vegen dat ook een aantal Vlaams-nationalisten in de oorlog de verkeerde kant koos. Ongeveer tienduizend meldden zich voor de strijd aan het Oostfront. Wederom was de redenering: door aansluiting te zoeken met een Germaans broedervolk, kunnen we uit de klauwen van de Franstaligen blijven. Liever een Duitser in de tuin, dan een Fransman in de keuken.
Nog even terugkomend op dat incident met die Vlaamse minister van de Volksunie. Dat de man werd betrapt op het zingen van Duitse marsliederen, valt niet goed te praten, maar wel door deze historie te begrijpen.

In Vlaanderen is het geen schande om je uit te spreken voor Groot-Nederland. De Franse overheersing heeft diepe wonden geslagen en van de Walen, die er economisch niet gunstig voorstaan, willen veel Vlamingen onderhand wel af. Sommigen kiezen voor een nogal naïef aandoend nationalisme – ze denken het alleen wel af te kunnen – anderen opteren voor aansluiting bij Nederland.
Van extreem links tot extreem rechts zijn er Vlamingen die vinden dat de scheiding tussen Noord- en Zuid-Nederland net zo kunstmatig is als die tussen Noord- en Zuid-Korea. Een keurige heer als prof. Hendrik Gysels ijvert met zijn Unie Nederland-Vlaanderen al heel lang voor een Groot-Nederland. Ook prof. Ludo Abicht, voorzitter van het op marxistische leest geschoeide Frans Masereelfonds, pleit onomwonden voor een fusie met Nederland. En een rauwe socialist als Louis Tobback noemt zich zelfs ‘orangist’.
Een intellectueel grapje, zegt Tobback, inmiddels burgemeester van Leuven. Maar met een serieuze ondertoon. Hoewel Tobback de vorming van Groot-Nederland niet snel ziet komen, is hij wel van mening dat ‘1830’ een historische vergissing was. Als België niet door de machinaties van die verdoemde papen van Nederland was losgeweekt, stelt hij, zou het land in de Eerste Wereldoorlog nooit tot waterzooi zijn vertrapt. En dan was de tandem Nederland-België nu een economisch powerhouse geweest.

Op dat laatste valt weinig af te dingen. En daarvoor hebben we niet eens heel België nodig. Alleen Vlaanderen is al een mooie buit. Pardon: bruid.
Het woordgebruik luistert hier nauw. We moeten voorkomen dat zes miljoen Vlamingen denken dat ze straks worden ingelijfd en de Ossies van Groot-Nederland worden. Een vergelijking die trouwens al in één belangrijk opzicht mank gaat: de Vlaming is stukken welvarender dan de voormalige Oost-Duitser.
In 1999 was het inkomen per hoofd van de bevolking in Vlaanderen groter dan in Nederland. Ook de groei van het bruto nationaal product lag dat jaar een fractie hoger. Er werden in Vlaanderen minder banen gecreëerd, maar dat had mede te maken met de grote hoeveelheid deeltijdwerkers die in Nederland aan de slag is gekomen. En de arbeidsproductiviteit groeit in Vlaanderen sterker dan waar ook in Europa.
Om het nog wat duidelijker te maken: Groot-Nederland zou Canada voorbijstreven op de ranglijst van rijke landen en toetreden tot de prestigieuze onderhandelingstafel van de G-8.
Met speels gemak kunnen ze bij het Vlaams Economisch Verbond, de Vlaamse werkgeversorganisatie, meer voordelen oplepelen van zo’n megafusie. Vlaamse ondernemingen zijn in potentie goed, maar kampen met een gebrek aan kapitaal. Laten de Nederlandse institutionele beleggers, zoals pensioenfondsen, nou net in de miljarden báden.
We kunnen van elkaars specifieke kwaliteiten profiteren. De Vlaming is goed in improviseren, de Hollander in organiseren. De Vlaming past zich gemakkelijk aan, kan goed met Latijnse volkeren zakendoen. De Nederlander verkoopt zichzelf beter, heeft meer marketingkwaliteiten. En daar houdt de win-win-¬situatie, zoals dat tegenwoordig heet, niet op. Vlaanderen en Nederland zijn beide logistieke scharnierpunten in Europa. Alletwee in het bezit van grote havens: Rotterdam en Antwerpen-Zeebrugge. Op dit moment spelen grote Aziatische concerns de havens tegen elkaar uit. Onlangs nog werden de twee grootste Antwerpse havenoverslagbedrijven door een Singaporees concern overgenomen. Een gemeenschappelijk bestuur zou dit kunnen voorkomen, de inkomsten van beide havens vergroten, waarvan dan weer een deel in de Groot-Nederlandse staatskas vloeit. Geen gezeik, iedereen rijk.

Maar wacht eens even: daarvoor hebben we Groot-Nederland toch niet nodig? We kunnen nu toch ook samenwerken? Het kan, ja, maar het gebeurt niet. Integendeel, we rijden elkaar voortdurend in de wielen. Over de al jaren voortmodderende discussie over de Schelde hebben we het al gehad. De moeizame discussie over de heringebruikname van de spoorlijn IJzeren Rijn is een ander voorbeeld van Nederlandse vertragingstactiek. Ecologische bezwaren worden daarbij steeds opvallend hoog opgespeeld.
In het milieu zijn overigens wel voordelen te behalen. Nederland is het afvoerputje van Europa. Ook Belgische ondernemingen dragen bij aan de vervuiling van Maas en Schelde. In Groot-Nederland zal het eenvoudiger worden om hierover afspraken te maken, en die ook af te dwingen. Je gaat toch niet je eigen land vervuilen?
We sluiten het blokje economie-ecologie af met twee overpeinzingen. Zijn de miljarden die we in de aanleg van de Betuwelijn stoppen nodig als er al een IJzeren Rijn ligt, die onze tweede grootste havenstad Antwerpen – we denken nog even in het Groot-Nederlands – met het Ruhrgebied verbindt? En kunnen we de groeiproblemen van Schiphol niet omzeilen als we de landingsrechten delen met Zaventem?

Helaas. Het taboe op de Groot-Nederlandse gedachte is in ¬Nederland enorm. Hier is de verbeelding dan ook nooit echt aan de macht geweest; eerder zet politieke correctheid al ¬decennialang de toon. Slechts enkele onafhankelijke geesten hebben zich er ooit in positieve bewoordingen over uitgelaten: prof. S.W. Couwenberg, J.A.A. van Doorn en NRC-columnist J.L. Heldring. Inderdaad: the usual suspects.
Geheel onverwacht kregen zij in 1997 bijval van de CDA’er Andries Postma, destijds vice-voorzitter van de senaat. Postma pleitte onomwonden voor de vorming van een Groot-Nederland, niet uit nostalgische, maar uit economische overwegingen. De tijd was er rijp voor, meende hij.
Uit het feit dat Postma niet met pek en veren het land werd uitgedragen, concludeerde publicist Paul Scheffer dat er kennelijk iets aan het veranderen was. Maar tot op heden heeft geen enkele politicus Postma openlijk durven bijvallen. Verder dan het obligate ‘samenwerking is belangrijk’ komt men niet.
Nee, als het om verbeeldingskracht gaat, kunnen Nederlandse politici nog veel leren van de Fransen. Die hebben allang een plan klaarliggen voor het geval België wordt opgesplitst, vermoedt Postma. Mogelijke codenaam: ‘Landjepik’. Frankrijk heeft een oogje op Wallonië, en natuurlijk op Brussel, de Europese hoofdstad, waar men graag de tricolore in top zou hijsen. Hoewel de Franse regering zich formeel niet mengt in Belgische aangelegenheden, herinnert menigeen zich de woorden van Charles de Gaulle. “Als de Walen zich rechtsgeldig bij Frankrijk willen aansluiten, zullen we dat verzoek welwillend bekijken.”
En waarom ook niet? Vier miljoen Walen erbij – dat betekent niet alleen meer invloed in allerlei besluitvormingsorganen, maar ook een steviger positie van het Frans. Taal, zo weten ze op het Elysée namelijk, is een belangrijk politiek instrument. Achteloos weggeven van het Frans als officiële taal bij het Europese Merkenbureau, zoals premier Lubbers met het Nederlands deed, laat Chirac wel uit zijn hoofd. En Franse ondernemers zijn hem er dankbaar om, want ze weten dat de Nederlandse concurrenten hierdoor op achterstand zijn gezet.
Ja, zo denken die perfide Fransen dus. En dat kunnen we wel chauvinistisch vinden, maar het is een adequatere manier van machtspolitiek bedrijven dan de op-de-winkel-passers van het Binnenhof gewoonlijk doen. Trouwens: is het dienen van de belangen van volk en vaderland eigenlijk wel zo perfide? Zou dat niet de plicht van elke democratisch gekozen regering moeten zijn?
Zeker is dat Groot-Nederland, of hoe we het gaan noemen, een politieke machtsfactor van belang zal vormen. Een land met 22 miljoen inwoners, zeker als het zo rijk is, heeft nu eenmaal meer te vertellen dat een land met zestien miljoen inwoners. Zo simpel ligt dat in de harde internationale verhoudingen.
In de Europese Raad krijgen we meer stemmen en misschien kunnen we onze zetel in de Europese Commissie behouden. Wie denkt dat Nederland op eigen houtje in een uitgebreide Europese Unie, met straks vijfhonderd miljoen inwoners, ooit nog een Europese Centrale Bankpresident kan leveren, is naïef. Wellicht lukt dat ons wel als we samen optrekken.
Nogmaals, in theorie kan dat nu ook. Maar gelet op de gênante vertoning tijdens de Europese top in Nice blijkt dat we elkaar liever vliegen afvangen.

Allemaal mooi en aardig, maar hoe zit het dan met de zo vaak bezongen cultuurverschillen? De bourgondische Belg, de zuinige Hollander. Passen we wel bij elkaar?
Goede vraag. Kent u die mop van die Belg die… ach, laat ook maar. Zelfs de meligste oom laat het tegenwoordig wel uit zijn hoofd om op een verjaarspartijtje Belgenmoppen te tappen. Kennelijk is er iets in onze beeldvorming van ‘de Belg’ aan het veranderen.
Toen in de tweede serie van het realityprogramma De Bus een stel Vlamingen en Nederlanders bij elkaar werden gestopt, viel op hoe weinig de deelnemers van elkaar verschilden (ze waren even stom) en hoe ongeforceerd ze met elkaar omgingen (ze zaten gezellig in elkaars broekjes). Voor de hand liggende gesprekken over de zuinige Hollander versus de domme Belg bleven in elk geval uit.
Niet eens zo vreemd. Jongeren over de hele wereld gaan in hun gedrag steeds meer op elkaar lijken. Allen staan ze onder invloed van de dominante Amerikaanse cultuur. Of ze nu in Giethoorn of Gent wonen: ze drinken Coca-Cola, luisteren naar Destiny’s Child en eten cheeseburgers.
Uit onderzoek blijkt telkens weer dat ‘de Belgen’ de favoriete ¬buitenlanders van de Nederlanders zijn. Toegegeven, dat geldt nog niet andersom. Als je in een Antwerpse staminee een pils-je bestelt, voel je je als een Duitser die in Scheveningen een kuil graaft. Toch lijkt ook op dit punt iets te veranderen. Met de economische groei, groeit ook het zelfbewustzijn van de Vlaming.
En de Nederlander? Die is bour¬gondischer geworden. In een stad als Utrecht kon je tot in de jaren tachtig op zondag een kanon afschieten. Inmiddels zijn er talloze kroegen en eetcafés en zitten de terrassen vol – ook op zondag.
Nog zoiets: als Vlaamse politici op de Nederlandse televisie komen, zo is Louis Tobback opgevallen, worden ze niet langer ondertiteld. De tijd dat ‘de Belg’ in Hilversum als achterlijk en katholiek bekend stond, is kennelijk voorbij. Achterlijk waren de Vlamingen natuurlijk al nooit. En ze laten zich inderdaad steeds minder aan de clerus gelegen liggen.
Ook België deconfessionaliseert in hoog tempo. De christen¬democraten, die decennialang de touwtjes in handen hadden, zijn, net als bij ons het CDA, naar de oppositiebankjes verdreven. En dat is te merken. Het huwelijk wordt volgend jaar opengesteld voor homo’s en een euthanasiewet is in de maak. Ook in België hebben ze namelijk een ‘paars’ kabinet, zij het met een groen randje.

Maar hoe zit het met de befaamde Belgische toestanden? België is toch het land van Dutroux, van corruptie en cliëntelisme? Klopt. Maar het kabinet-Verhofstadt poogt serieus om daar verandering in aan te brengen.
Een paar voorbeelden. Omdat niemand in België iemand van een andere partij vertrouwt, hebben ministers een eigen kabinet. Zo’n kabinet, dat wel honderd medewerkers kan beslaan, moet vooral de politieke positie van de minister bewaken. Omdat de belangen van zo’n kabinet en die van het ministerie, dat immers het algemeen belang zou moeten dienen, niet altijd ¬stroken, vinden er voortdurend loopgravenoorlogen plaats. De regering Verhofstadt brengt daarom de kabinetten in omvang terug.
Corruptie en nepotisme zijn onder Belgische ambtenaren usance. Burgers die niet bereid waren om de tweede wintersportvakantie van een douanier of gemeenteambtenaar te bekostigen, konden tot voor kort nergens met hun klachten terecht. Zeker als je niet de juiste partijkaart op zak had. Naar Nederlands voorbeeld is er in Vlaanderen sinds kort een onafhankelijke ombudsman die overheidsdienaren op de vingers kan tikken.
Een andere eigenaardigheid van de Belgische politiek is dat er zoveel dubbelfuncties bestaan. Een Kamerlid kan gerust burgemeester zijn. Niet eens zo verwonderlijk als je bedenkt dat riante uitkeringen voor uitgerangeerde politici, zoals Nederland die kent, in België niet bestaan. Aangezien deze dubbelmandaten leiden tot een onaanvaardbare concentratie van macht, worden nu pogingen ondernomen om ze te beperken: de anti-cumulatie¬bepaling.
Het kan beter, sneller, maar de aanzet tot de grote schoonmaak is er. Daarbij spelen de Vlamingen, die graag naar het Nederlandse of Angelsaksische model verwijzen, een stuwende rol, en zijn de Walen, die de Franse bestuurlijke cultuur gewend zijn, de remmers.

Over Walen gesproken. Willen die wel van België af? Staan zij de gewenste fusie van de eeuw niet hinderlijk in de weg? Het klopt dat Wallonië het meeste profijt trekt van het bestaan van België. Terwijl in Vlaanderen zeventig en in Wallonië dertig procent van het geld wordt verdiend, staan de overheidsuitgaven in een verhouding 55-45. Het gat tussen die twee zijn de ‘so¬li¬dariteits¬overdrachten’: miljarden die vooral naar de Waalse sociale zekerheid en gezondheidzorg vloeien. Omdat solidariteit zo lang is als het huishoudboekje breed, is dit nog een reden te meer voor de ¬Vlaming om van de Waal af te willen.
Wallonië is arm. De oude delfstoffenas, die loopt van de Borinage tot Luik, is bijna failliet. De laatste hoogovens worden nu geruimd. Er zijn Waalse voormannen die eieren voor hun geld kiezen en zich vastklampen aan de Belgische eenheidsstaat. Zonder Vlaanderen is Wallonië niet levensvatbaar, redeneren zij. Andere Waalse leiders zien dat ook, maar kiezen voor een ¬rattachement (wederaansluiting) bij Frankrijk.
Volgens Guido Fonteyn van De Standaard neemt het rattachisme hand over hand toe. In Wallonië vinden ze namelijk de Vlaming helemaal niet zo’n plezanterik, maar een agressieve zeurkous. De Waalse premier Collignon ging een jaar geleden naar een congres in Frankrijk waar hij Wallonië zo ongeveer op een presenteerblaadje aanbood. Elk jaar trekt een club fanatieke Walen naar het monument van de Gekwetste Adelaar in Waterloo, waar zij Napoleon een eresaluut brengen. Een soort Waalse IJzerbedevaart.
Maar het sterkste bewijs dat de Walen helemaal niet zo om België kreunen, is dat de verregaande staatshervormingen sinds de jaren zeventig met hun volledige instemming plaatsvinden. Voor een wijziging van de grondwet is namelijk niet alleen een tweederde meerderheid in het parlement nodig, maar ook een (gewone) meerderheid van de taalgroepen.

Bon. Van die Walen hebben we weinig te duchten. Maar er is nog het een en ander dat België kunstmatig overeind houdt: de munt, de monarchie en Brussel. Over de munt hoeven we het niet lang te hebben: de frank maakt in 2002 plaats voor de euro. De monarchie is een lastiger probleem, ofschoon niet onover¬komelijk. Uitgesloten is dat de nazaten van Máxima en Willem-Alexander met een lid van het huis Saksen Coburg-Gotha trouwen en zo geruisloos de twee monarchieën aaneensmeden. In de Belgische grondwet is dit verboden; een erfenis van de Nederlands-Belgische oorlog die in 1830 werd beslecht. Maar op zich kunnen twee koningshuizen best naast elkaar bestaan in Groot-Nederland, zo heeft het Duitse keizerrijk bewezen, waar bijvoorbeeld ook nog een koning van Beieren bestond.
En Brussel? Ja, dat is het grootste struikelblok. Aan de ene kant hoofdstad van België én Vlaanderen. Aan de andere kant voornamelijk Franstalig en een vooruitgeschoven post van Wallonië. Discussies over een Belgische boedelscheiding lopen tot dusverre stuk op de vraag wie het rijke, prestigieuze Brussel krijgt. Maar ook op dit punt is er wat beweging. Er zijn al Waalse en Vlaamse nationalisten die bereid zijn Brussel aan de ‘tegenpartij’ te gunnen; zijn ze tenminste van het gezeur (en elkaar) af. De Brusselaar zit daar overigens niet echt om te springen, want bij geen van beide voelt hij zich echt thuis. Een reëlere oplossing is dat Brussel een eigen statuut krijgt en een stadstaat wordt.

Maar misschien denken we nu wel te veel in achttiende-eeuwse termen. Is de soevereine staat niet een tikkeltje achterhaald? Europa heeft bewezen dat landen een deel van hun soevereiniteit kunnen afstaan, terwijl ze een ander deel behouden. Of Europa ooit van een statenbond (confederatie) een bondsstaat (federatie) wordt, is onderwerp van discussie. Zeker is wel dat er in de praktijk bij de lidstaten al niet veel meer over is dan uiterlijk vertoon: de nationale vlaggetjes, presidenten of ¬koningshuizen, de legers en volksvertegenwoordigingen. En in Brussel zijn ze nu ook al bezig een Europees leger op te tuigen.
Wat Europa in het groot kan, kunnen Nederland en Vlaanderen in het klein. Eerst een statenbond vormen, die langzaam uitgroeit tot een bondsstaat, zoals Duitsland of België. Juridisch is de vorming van een confederatie geen probleem. Vlaanderen is zelfstandig bevoegd om verdragen af te sluiten. Zo’n verdrag staat zelfs op voet van gelijkheid met Belgische verdragen. In geval van tegenstrijdigheid moet een speciaal arbitragehof het salomonsoordeel vellen. Om maar weer eens aan te geven hoe weinig er feitelijk nog van België over is.
Twee landen die door middel van verdragen aan elkaar zijn geklonken – dat is de facto Groot-Nederland, beweert iemand als Postma zelfs. Er zijn al kleine aanzetten te vinden. Zo is er de Taalunie, waarin Nederlanders en Vlamingen samen over onze spelling beslissen. Er zijn de Waterverdragen. En er is het Verdrag inzake de Transnationale Universiteit Limburg.
Een mooi vergezicht tekent zich af. We beginnen met de zeggenschap over de havens en de universiteiten aan een supra¬nationaal orgaan over te dragen. Langzaam breiden we de verdragen uit naar de terreinen van ontwikkelingssamenwerking, ruimtelijke ordening. Als we toch bezig zijn, kunnen we de belastingen ook wel samen doen. Daarna…. Afijn, nu moeten alleen die diknekken in Den Haag nog wakker worden.

Dit is een verwijzing naar het VJW-artikel

De Amerikaanse financiële elite, die voor een groot deel bestaat uit prozionistische machtsgroepen (die hun eigen agenda hebben tegen het Islamisme) zoeken nu bondgenoten in het westen. Daarom hun poging om zeker in Europa de anti-islamkrachten te mobiliseren om zo financiële en materiële steun te verwerven (troepen en wapens) in hun, door economisch eigenbelang ingegeven, oorlog tegen de Islamisering van de wereld en meer bepaald in Europa.
Ze maken daarvoor gebruik van de grote groepen van Europeanen die de massale invoer van arbeidskrachten en de multiculturele maatschappij afwijzen. Daarom dat partijen als het Vlaams Belang en vooral Dewinter enthousiast op de kar springen van het anti-islamisme. Deze nationalistische partij heeft zich volledig op de lijn gezet van het economische denken van de Amerikanen met name het neoconservatisme. Deze partij steunt ook volledig de Zionistische politiek van bezetting en imperialisme van de joodse-Amerikaanse lobby’s.
Wij zijn er van overtuigd dat de zogenaamde strijd tegen de Islamisering van Europa een schijngevecht is. De Europese volkeren mogen niet in deze val trappen die het Amerikaanse imperialisme heeft uitgezet. Onze vijanden zijn niet bepaalde gelovigen of welbepaalde religies. Onze vijanden zijn integendeel het transnationale bedrijfsimperialisme en het supranationale kapitalisme. Dit systeem is de oorzaak van de massale invoer van vreemde arbeidskrachten. Het vrijmarktsysteem is de oorzaak en de fervente verdediger van de multiculturele maatschappij. Het is de veroorzaker van al de ellende die we nu meemaken in onze westerse wereld, inclusief het islamprobleem. Want inderdaad, we erkennen dat er een groeiende polarisering bezig is tussen de autochtonen en de allochtone inwoners van Europa.
Maar deze scheiding van geesten (en vooral van belangen) loopt niet langs een religieuze lijn. De scheiding van geesten loopt langs een identitaire en economische lijn.
Daarom zal onze strijd tegen de multiculturele maatschappij niet verminderen. Maar wij strijden voor de eigen belangen (economische-culturele) van onze volkeren. Niet gestuurd door een Amerikaanse marsorder.
Daarom bedanken we voor deelname aan de manifestatie op 11 september.
Gepost door VJW

http://nieuw-solidarisme.blogspot.com/

Door Eddy Hermy

De verkiezingen hebben de pionnen van de belgische kaste door elkaar geschut. Er wordt nu beweerd dat vooral Vlaanderen rechts heeft gestemd omdat de CD&V de grootste partij is geworden en de LDD van nul naar 5 zetels springt. Het VB dat een achteruitgang van 5% tegenover de verkiezingen van 2004 moet incasseren is de eerste om te roepen dat rechts in het offensief is. Maar is dit wel correct?

Als je rechts omschrijft als een volks en identitair concept, met een sociale solidaristische onderbouw, dan is het duidelijk dat er in dit land niet als zodanig is gestemd, maar dat wel het tegendeel is gebeurd. Door het feit dat de socialistische partijen reeds jaren geleden hun achterban hebben verraden, zijn de meeste mensen zo ontgoocheld in de strijd om het behoud van hun sociale verworvenheden, dat ze elke strijdperspectief hebben verloren. Het is paradoxaal dat mensen die de eindjes elke maand aan elkaar moeten knopen om rond te komen, juist stemmen op diegenen die de eindjes nog een beetje korter willen maken. Het is eigen aan het systeem en aan de propagandamachine van dat systeem, met name de media, dat men uitsluitend die mensen promoot die de agenda van de machtskaste verwoorden, en zo word het volk misleid.

De partijen die gewonnen hebben stellen op geen enkel ogenblik de bestaande liberale doctrine in vraag. Integendeel, het zijn juist de meest extremistische vertegenwoordigers van deze doctrine. Vooral het VB en LDD zijn fanatieke aanhangers van het globalistische marktdenken. Het VB heeft volledig zijn solidaristische vleugel afgestoten en is nu nog liberaler dan de VLD. Toch was het voor vele kiezers gemakkelijk om op LDD te stemmen en niet op VB omdat velen vonden dat het origineel (LDD) beter is dan de namaakliberalen van het VB.

Als de kopstukken van VB zeggen dat rechts gewonnen heeft in Vlaanderen, dan moet dat ten aanzien van de CD&V toch met een paar zakken zout genomen worden. Het is inderdaad zo dat de NV-A in economisch opzicht rechtsliberaal denkt, maar de invloed van die fractie is al bij al zeer beperkt. Dat zal vlug blijken als de deal rond de staatshervorming uit Leterme zijn hoed zal komen. De belgische kaste zal het land verder beheren zoals ze dat al bijna 180 jaar doen. En wat de CD&V betreft zullen ze dat met, de door het VB zo verfoeide, vakbonden en ziekenfondsen doen. Die Christelijke vakbonden en ziekenfondsen zullen hun liberale en socialistische vrienden en belgische bondgenoten niet in de kou laten staan.

Dus een rechtse overwinning? Droom maar verder daar op de Madou! Het was gewoon zielig toen de voorzitter van het VB bijna op zijn knieën ging zitten toen hij pathetisch opriep om een front te vormen met de CD&V. Stelt u voor, een voorzitter van een partij waarvan de militanten uit de christelijke vakbond worden gezet als waren het criminelen, diezelfde voorzitter staat te janken om samen een regering te mogen vormen met die groep die zijn eigen mensen zo discrimineert. Mooie rechtse frontvorming.

Sommige mensen zouden zich werkelijk prostitueren om toch maar een belgische minister te mogen worden.

Het enige front dat er in deze verkiezingen echt tot stand is gekomen is het front voor nieuwe migratie. Want inderdaad, er is een rode lijn te bespeuren bij al de winnende partijen. Net zoals de vorige kliek die belgië beheerde zijn ook de huidige winnaars van de verkiezingen tuk op een nieuw rondje migranteninvoer. Zo wel LDD als NV-A over de CD&V tot en met het VB willen nieuwe vreemdelingen naar dit land halen. Dit keer moeten het hoogopgeleide mensen zijn die men wil invoeren. Kwestie van nu ook onze eigen middenkaders en middenklasse een massa concurrenten te bezorgen. Allemaal ter meerdere glorie van het ultraliberalisme en de winsthonger van de grote bedrijven.

Er is wel een interessant gegeven bij deze verkiezingen vast te stellen, vooral dan voor ons, Solidaristen. Klassiek links is in Vlaanderen gedecimeerd en klein links stelt niks voor. De verdediging van de belangen van de loontrekkende en van al wie van een inkomen uit arbeid moet leven is in de huidige context bijna onbestaand. Er is een historische opportuniteit om de derde weg, met name het solidarisme, als alternatief voor het ultraliberalisme en socialisme te propageren. De oude recepten werken niet meer en de mensen zoeken naar nieuwe oplossingen voor hun problemen. Hier ligt een taak weggelegd voor de nationale krachten. De Nieuw-Solidaristische weg.

We moeten bouwen aan een sterke sociale en nationale beweging, zo dat we de sociale verworvenheden van onze mensen kunnen verdedigen en vrijwaren. Ook in de strijd tegen de volgende immigratiegolf zijn de Solidaristen het enige alternatief.

En toch, ondanks het verlies van het VB, heb ik een paar leuke dagen achter de rug. Op alle fora zitten de linkiewinkies nu elkaars wonden te likken zich toch afvragend hoe het in godsnaam mogelijk is dat die “stoute stoute kiezers” allemaal “verkeerd” (=rechts) hebben gestemd, terwijl wij het in Europa toch zóóóó goed hebben, en dat het een detail is dat we als prijs daarvoor allemaal op commando Di Rupo moeten pijpen. Jammer, maar de kiezer heeft altijd gelijk, zonder ifs en buts. Enkele teletubbies zijn zelf strijdvaardig in hun taal en bereid het Grote Rechtse Kwaad desnoods met geweld te gaan bestrijden. Dat dit geen loos dreigement is, is de afgelopen weken in Rostock alweer eens bewezen. Links is alleen maar democratisch als dit een linkse opvatting ondersteunt, al de rest zijn mentaal gehandicapte mestkevers waarvoor elk ongediertebestrijdingsmiddel goed is. Ik zeg U: rechts heeft van niemand lessen in democratie te trekken, zeker niet van het politieke spectrum die dankzij Stalin Geysels uit puur zelfbehoud een cordon hebben opgetrokken tegenover Vlaanderens énige zichzelf respecterende formatie.

Sommig links tuig van de richel gaat nog verder en beweert ronduit, zonder dat ze van pure ellende in schurftige schilfers uiteen vallen, dat Verafstoot het toch eigenlijk zo slecht niet heeft gedaan en dat de man niet de kritiek heeft verdiend die hij nu krijgt. Nog groener wordt hun diarree dan wanneer ze beseffen dat het denkelijk onder rechts gedaan is met opwarmingshysterie, de hypocriete uitstap uit kernenergie, smijten met subsidies voor kopv… migranten, en dat hun fetisjpartij met die verrimpelde groene regelnicht op kop voorwaar nog met een ippon gevloerd is door Jean-Marie Dedecker of all people. Ik zou de man overigens nooit mijn stem geven, maar ik heb respect voor zijn rechtlijnigheid én voor het feit dat hij als volbloed democraat met het cordon sanitaire zijn achterste afveegt, zelfs al is hij het impliciet in grote mate eens met de maatschappelijke conclusies van het Vlaams Belang maar heeft hij gewoon te zeer schrik om in dezelfde schutskring te belanden. Maar als je als groene partij nóg minder scoort dan de koning van de tatami, na wat in 2003 al een desastreuze uitroeiing was, dan moet je je als partij toch de vraag durven stellen wie de laatste gaat zijn die het licht mag uitdoen.

Maar nog zaliger dan de halvering van de sossen (PDR gaat het niet graag horen) is toch wel de bijna-complete explosie van Spirit, de partij zonder kiezers. Op een diefje raken Bert Bleitsmoel en Geert Luchtballon nog verkozen, maar de volksverraders van Spirit hebben eindelijk het loon gekregen dat ze verdienden. De Luchtballon had zijn ontslag al aangeboden als voorzitter, maar de Spiritezen hebben het geweigerd. Goed. Ze hebben een acuut gebrek aan politiek personeel. Els Van Weert is nog altijd niet bijgekomen van het feit dat ze de stoel onder haar ruim bemeten gat hebben getrokken, en Bert, nog altijd niet droog na een vijftigtal betreurenswaardige levensjaren (op gebied van euthanasie ben ik voorstander van een uitzonderingswet in het geval van Anciaux), zal zichzelf van miserie bevuild hebben, en dat is ook niet zo’n fraai beeld. Fauziya Hoofddoek is ook met haar klikken en klakken gebuisd, en de Wouter Van Bellingen-scam heeft niet gewerkt. En het is dat Professor Christine nog de eerste plaats op de lijst had, want na de roemloze afgang in Terzake had ze die zetel ook niet verdiend. De arbeiders-achterban van de SP.a heeft haar gewogen en te licht bevonden. Mooi mooi mooi allemaal.

En de sossen schijnen het nog steeds niet verleerd te zijn, en volharden in de boosheid. Van de Lanotte, die tenminste als enige sos wél ruiterlijk genoeg om de fout bij zichzelf te zoeken in plaats van bij de kiezer (kan de VLD nog wat van leren) besloot de handdoek in de ring te gooien, maar geen nood, Voorgevel Gennez staat al klaar om hem op te volgen. Normale partijen zouden na zo’n pandoering eerst eens duidelijk moeten nagaan hoe ze moeten vernieuwen, dán pas op zoek gaan naar een voorzitter die die vernieuwing het best kan vertegenwoordigen. Maar dat zou bij normale partijen zo zijn. Bij de sossen daarentegen is het echter belangrijker dat er een nieuwe chauffeur kan gevonden worden, zelfs al heeft die geen rijbewijs. Freya Petrol is na haar afstraffing out of the question geworden, en dat ze als loser onder de losers het postje van kamerfractieleidster nog onder haar gat geschoven krijgt, is voor haar nog een geluk, anders moest ze zo waar gaan werken voor de kost! Freyake zal hopelijk geleerd hebben dat het niet genoeg is om als een nukkig kind met haar arrogante kop tegen de muur te slaan totdat ze haar gelijk krijgt omdat haar papa zo’n invloedrijke Logebroeder is. Ik hoop dat ze die vier jaar nuttig spendeert om de basisbeginselen van de elementaire wiskunde (de optelling, de aftrekking… vermenigvuldigen kan ze blijkbaar al) onder de knie te krijgen. Een cursus behoorlijk Nederlands zou ook niet misstaan. Managementtechnieken en communicatie voor gevorderden zal ietwat te hoog voor haar gegrepen zijn. Met het niveau van Nijntje Pluis en Hopla! steekt haar zoontje haar moeder straks nog intellectueel voorbij, als ze niet oppast.

En waarom zijn de mensen de SP zo door en door kotsbeu? Om het antwoord te weten moeten ze bij de SP maar eens in de spiegel kijken, en op magische wijze zullen ze dan de letters PS zien verschijnen. Een stem voor VLD, Groen of Spirit was misschien indirect al een stem voor Di Rupo, een SP-stem was dat zéker. Zelfs een simplistische demagoog als Stevaert zou daarbij de meubels niet hebben kunnen redden, en hebben moeten toegeven dat het ondersteunen van de Waalse herrijzenis van Ceaucescu ongeveer de meest Vlaamsonvriendelijke reflex is die men kan hebben. Al wie zich een beetje socialist noemt, en toch nog een greintje Vlaamsgezindheid had, is daardoor – hopelijk definitief – van de partij vervreemd geraakt. Illusies dat al die kiezers zouden overstappen naar het VB moeten we daarbij niet maken, maar een stap richting Dedecker, waar verhoudingsgewijs onverwacht veel dakloze socialisten zijn beland, is al een stap in de goeie richting, hoe onverwacht ook.

Ik ben misschien wat mild voor Leterme (Kan je op Leterme boos zijn? Kan je er blij mee zijn? Kan je er überhaupt íets voor voelen?), maar laten we eerst eens kijken hoe hij het er vanaf brengt. Nu mag zijn acoliet Vandeurzen, de lavabo, nog honderd keer staan jammeren dat hij nog liever op Frank Vanhecke zijn kop pist dan hem een hand te schudden, als de koers van CD&V ter rechter zijde wordt gecorrigeerd, en ze realiseren wat al lang niet meer dan redelijke eisen van het VB zijn… het doel is belangrijker dan de middelen. Het VB zijn géén postjespakkers. Als iemand anders hun programma realiseert, om het in een taal te stellen die zelfs Di Rupo verstaat, tant mieux. Het VB is denk ik de enige partij die zichzelf zou ontbinden mochten al hun programmapunten gerealiseerd zijn, dan hebben ze tenminste geschiedenis geschreven. Zoniet volgt er volgende keer waarschijnlijk weer een pandoering.

PS. (en dan bedoel ik postscriptum, niet de gewraakte Waalse politieke bende chronische zatlappen), als iemand nog een goeie politieke commentator zoekt… call me!

Scott Ritter over de aanvalsplannen van de Amerikaanse regering

Van onze correspondent Frank Hendrickx

Washington – De geschiedenis herhaalt zich voor Scott Ritter. De voormalige VN-wapeninspecteur protesteerde in 2002 tevergeefs tegen de invasie van Irak. Nu waarschuwt hij voor een nieuwe militaire operatie van de regering Bush: een bombardement van Iran.

“Niets van wat u hoort, is waar.” Dat was in 2002 de steeds terugkerende boodschap van Scott Ritter, de voormalige hoofdinspecreur van de speciale VN-ontwapeningscommissie UNSCOM. De claims dat er massavernietigingswapens waren, dat Irak banden had met Al Qaida, dat de oorlog kort en glorierijk zou worden: Ritter wees het allemaal van de hand.
Hij kijkt er nu met enig genoegen op terug. “Ik kan nog steeds achter alles staan wat ik in die tijd heb gezegd, en dat geldt lang niet voor iedereen. Ik heb de waarheid tegen de macht gesproken. Ik ben ervoor aangevallen, maar dat interesseert me niet.”
Ritter is door de rechtse media afgeschilderd als een ijdeltuit, een idioot, een landverrader of zelfs een agent van Saddam Hoessein, maar volgens de geschoolde Ruslandkenner gleed het allemaal van hem af ‘als water van een eend’. “Ik wist dat het niet waar was. Dat was voor mij genoeg.”

De 45-jarige Ritter, die voorafgaand aan zijn tijd bij de VN twaalf jaar diende als inlichtingenofficier bij het Amerikaanse korps mariniers, bindt nu opnieuw de strijd aan met het Witte Huis. “Deze regering is niet in staat om de waarheid te vertellen over haar ideologische doelen. De politiek van het Witte Huis is om het regime in Teheran omver te werpen, maar er wordt gesuggereerd dat het om onze nationale veiligheid gaat. De waarheid is dat Iran geen bedreiging is voor ons en ook niet voor Europa.”

Volgens Ritter, tegenwoordig publicist en spreker, is Iran niet in staat om kernwapens te produceren. “Het land heeft serieuze binnenlandse problemen: economische stagnatie, werkloosheid, politieke onrust. Iedereen met verstand van zaken weet dat het Iraanse kernprogramma nog niet veel voorstelt, maar Amerika bazuint al weer leugens rond alsof er op ieder moment een kernraket afgevuurd kan worden. De Iraanse dreiging is een fantoom.”
Ritter is verbijsterd dat een land als Nederland niet uitsluit een Amerikaanse aanval op Iran te steunen, zelfs zonder VN-mandaat. “De regering-Bush liegt ook over Iran, maar Europese politici kunnen dat blijkbaar niet onder ogen zien. Het zijn mensen die politiek volwassen zijn geworden in een tijd dat Amerika niet in twijfel getrokken hoefde te worden. Ze kunnen niet omschakelen. Het is ook moeilijk om de realiteit onder ogen te zien: Amerika is een land dat een gevaar is voor de wereld.”
Ritter is pessimistisch nu het Witte Huis er in geslaagd is de Veiligheidsraad te overtuigen van nieuwe sancties tegen Iran. “In Amerika worden die sancties weer ingezet om het publiek te bewerken. De wereld is het met ons eens, is de boodschap.”
Ritter denkt dat een Amerikaanse aanval ‘zeer waarschijnlijk’ is. “Ik ben somber gestemd. Het Witte Huis denkt misschien dat het bij luchtaanvallen kan blijven, maar Iran heeft daar ook nog wat over te zeggen. De Iraniërs zullen terugslaan. En dan komt er vanzelf een moment dat er troepen naar binnen moeten.”
“We kunnen alleen nog aftellen. Over minder dan twee jaar is deze regering weg. Ik denk dat er dan een koerswijziging komt. Dit is niet in de richting die de meerderheid van het Amerikaanse volk steunt. Een nieuwe president zal de normaliteit terugbrengen.”

Door Kees Kalkman

Op de website van Peterrdevries toont onze nationale muckraker zich bijzonder verbolgen. Ook voor hem blijken na dertig jaar journalistiek de media moeilijk voorspelbaar te zijn. Op zijn avondvullende uitzending over wapenhandelaren die vrijuit gaan wegens het geheime leger Gladio, is door geen enkel medium gereageerd behalve het Algemeen Dagblad (AD). Op zich een knappe prestatie van die krant want de door het AD gepubliceerde artikelen over deze affaire werden geplaatst in de twee dagen die voorafgingen aan de uitzending van de Vries. Niettemin is zijn boosheid begrijpelijk en terecht. Want wat is de kern van de affaire zoals die 22 april op SBS-6 werd gepresenteerd?

Bij een gerenommeerde wapenhandel, Munts aan de Middenweg in Amsterdam, wordt in 1997 door de politie een inval gedaan. Daarbij worden tassen met illegale wapens in beslaggenomen waarbij van een aantal de nummers verwijderd zijn. Het ziet eruit als zendingen voor de mafia. De vondst leidt tot een gezamenlijk Belgisch-Nederland rechercheonderzoek, waarbij blijkt dat Munts en Belgische collega´s in Luik en St. Niklaas zich al jarenlang bezighouden met omvangrijke wapensmokkel waarbij ontraceerbare wapens worden geleverd aan criminele organisaties in heel Europa. De werkwijze bestaat eruit dat de uit België afkomstige wapens met een (gemakkelijker te verkrijgen) Nederlandse exportvergunning zogenaamd naar een buiten-Europese bestemming zoals `Malta Defence Ltd´ of een bedrijf in Israël worden uitgevoerd. De wapens blijven echter binnen de EU en worden daar gedistribueerd op de zwarte markt. Nog een tweede Nederlands vuurwapenbedrijf, Roarms in Noord-Scharwoude, zou een rol in het netwerk hebben gespeeld. In het politieonderzoek werd samengewerkt met de politiekorpsen van Alkmaar en Utrecht en de Belgische rijkswacht met een ondersteunende rol voor de criminele inlichtingeneenheid van de marechaussee.

De eigenaars van Munts en de Belgische handelaars worden gearresteerd. Maar dan gebeurt er iets vreemds. De Nederlanders worden na twee weken weer vrijgelaten. Ondanks het overvloedige bewijs krijgen ze geen bericht van verdere vervolging, waardoor een eventuele strafzaak procedureel zelfs onmiddellijk zou stranden. Na lang soebatten krijgen de verdachten pas in 2002 van de Amsterdamse hoofdofficier een brief waar in staat dat ze niet verder vervolgd worden. De eigenaar van Munts krijgt zelfs zijn vergunning terug. De uitzending gezien hebbend, kan ik vaststellen dat overtuigend is aangetoond dat er geen sprake is van een normale rechtsgang. Enkel een externe factor kan hier een verklaring voor vormen. De Vries baseert zich bij zijn conclusies op verschillende anoniem gebleven bronnen. Deze stellen dat er sprake zou zijn geweest van de betrokkenheid van `overheidsachtige diensten´. Met name de marechaussee zou hierover aan de bel hebben getrokken. Ook zou er in 1997 een wapendepot zijn gevonden in de buurt van Utrecht dat eigendom was van een geheime Gladio-achtige organisatie. Wapens uit dat depot bleken afkomstig te zijn uit de smokkellijn van Munts en consorten. Na die ontdekking zou justitie “de stekker uit het onderzoek” hebben getrokken (AD 21 april 2007, Gladio – Geheime dienst na opheffing nog jaren actief in de illegale wapenhandel, Peter Groenendijk).

Gladio was een in samenwerking met de NAVO opgezette geheime oorlogsdienst die in de Koude Oorlog het verzet diende te organiseren in het geval van een Russische bezetting (en voegen critici hier aan toe: in het geval van het aan de macht komen van een linksradikale regering). In veel NAVO-landen bestonden dit soort geheime legertjes. Na de ontdekking van de dienst in 1990 als gevolg van onthullingen in Italië, dacht premier Lubbers de organisatie in 1992 opgeheven te hebben. De stelling van De Vries is nu dat de dienst heeft voortbestaan en zich beziggehouden heeft met illegale wapenhandel. Gezegd moet worden dat het niet de eerste keer is, dat melding gemaakt wordt van een voortbestaan van Gladio. In september 1994 sprak de ervaren Brabantse journalist Joop Hoek met een anonieme topman van Gladio, die hem vertelde dat een belangrijk deel van de Gladio-organisatie na de officiële opheffing is doorgegaan. Hij verklaarde dat er op dat moment van de oorspronkelijk 87 geheime ondergrondse bergplaatsen met munitie en wapens nog 20 in gebruik waren. Het zou nog zeker twee jaar zou duren voordat ze waren ontmanteld. Bovendien hadden voormalige medewerkers van Gladio honderden kilo´s Semtex en wapens uit de geheime bergplaatsen gehaald en verkocht. De voormalige Gladio-top zou hierover de regering hebben ingelicht en getracht hebben de partijen de traceren. Er bleken twee partijen bij de IRA terecht zijn gekomen en een bij de ETA. Hoek schreef hiervoor bevestiging te hebben gekregen in “kringen van de inlichtingendienst”. De ex-topman schreef de ontsporingen toe aan het van de ene dag op de andere opheffen van Gladio en het gebrek aan nazorg voor mensen die jarenlang in een schemerwereld hadden geleefd. Ditzelfde aspect kwam trouwens naar voren in de rechtszaak die in die tijd tegen twee militaire Gladio-medewerkers gevoerd werd wegens een poging tot afpersing van Nutricia.

Jan Marijnissen van de SP – toen net in de Tweede Kamer – heeft toen zelfs nog opheldering aan de regering gevraagd over het in de doofpot stoppen van mogelijke Gladio-misdrijven door justitie. De topman had namelijk gezegd: “In Nederland zijn er altijd officieren van justitie geweest die misdrijven of overtredingen van Gladio-agenten buiten vervolging hielden. (..) Negentig procent van de spullen waar de dienst mee werkte, was bijvoorbeeld gestolen. Als we communicatieapparatuur nodig hadden pikten we dat bij fabrieken als Siemens of Philips. We omzeilden daarmee het inkoopcircuit bij Defensie. Als het fout ging was het natuurlijk wel makkelijk dat een officier van justitie ons niet vervolgde. In Breda was dat meester Kiepe, zelf uit het leger afkomstig.” (Joop Hoek in GPD-bladen, o.a. Twentse Courant 12 september 1994). Een woordvoerder van het Bredase parket ontkende deze betrokkenheid van justitie overigens stellig. Omdat de bronnen van De Vries anoniem en niet erg gedetailleerd zijn, zijn er meerdere verklaringen mogelijk. Het minst waarschijnlijk is dat Gladio met medewerking van de Nederlandse staat gewoon is doorgegaan terwijl naar buiten toe werd voorgegeven dat de dienst was opgeheven. Een geloofwaardiger scenario is al dat het niet helemaal is gelukt het geheime leger op te heffen en dat het bijvoorbeeld alleen voor de militaire tak geldt die als hoofdtaak het verzamelen van inlichtingen had. De sabotagetak van Gladio, die uit burgers bestond, zou dan zo diep ondergronds gezeten hebben dat ze in elk geval voor de ambtenaren van Lubbers niet meer te vinden was. Maar het is ook nog mogelijk dat de bronnen van De Vries bij politie en marechaussee op basis van hun eigen kennis en ervaring wel gegist hebben dat ze te maken hadden met een Gladio-achtige formatie maar dat ze in feite gestuit zijn op een andere geheime overheidsactiviteit, bijvoorbeeld een doorlaatoperatie op het gebied van de wapenhandel. Of er is sprake van een operatie van een buitenlandse dienst die wordt afgedekt door Nederlandse instanties. Hoe het ook zij, hier zijn geen doofpotten maar bezems en klokkeluiders gewenst.

Wat VJW al vroeger had voorspeld is nu volop aan de gang bij het Vlaams Belang. Eerst waren het nog plaatselijke mandatarissen en leden die er de brui aan gaven en overliepen naar andere partijen, maar nu is er ook voor het eerst een parlementslid dat het aftrapt. De praktijk van verruiming die het Belang toegang moest geven tot nieuwe kiezers ontploft nu in het gezicht van de leiders van die partij. In plaats van een ideologische verdieping na te streven was het volgens de leiders gemakkelijker en lucratiever om te kijken of er geen politiek manipuleerbare handlangers van de straat konden worden opgeraapt.
De oude militanten, die al jaren hun botten hadden afgedraaid en die hondstrouw waren (en dat nog steeds zijn) aan het nationalistische ideeëngoed, werden door de partijbaronnen niet meer als sexy ervaren en moesten vervangen worden. Men ging kijken of men ook niet (zoals de andere partijen) een paar egotrippers met amusementswaarde kon strikken om de partij te verruimen (vermarkten is hier een beter woord).

Ze werden snel gevonden, een paar leuke meiden die het eerst als pin-up geprobeerd hadden leek de kopstukken van de partij wel iets. Een andere bron van vernieuwing was het aantrekken van een kopstuk uit de ondernemerswereld. (Dat staat altijd goed in de Brusselse salons.) Dat die ondernemingen steevast met een sisser afliepen en er dan enkele werknemers met hun botten op straat belanden … wie maalt er daar om?

Na nog her en der een vernieuwer van niet te bepalen herkomst en vage ideeën te hebben gestrikt, moest er een figuur uit de mediawereld worden aangetrokken, die de nieuwe Belangers en de nieuwe koers kon communiceren. Al deze nieuwe militanten kwamen natuurlijk niet naar de partij zonder dat er eerst over de vergoedingen en andere voordeeltjes werd gepraat. Men kon die nieuwelingen toch niet vragen om eerst een paar jaren gratis en voor niks te militeren in de volkspartij?

De verruimers vonden dat de partij wel een liberaler tintje kon gebruiken en dat kwam goed uit, want ook de partijtop zag een ultraliberale zwenking wel zitten. Alleen had de partijtop niet verwacht dat de liberalen, die nu al tot in de hoogste regionen van de partij waren geïnfiltreerd, nu ook zouden gaan eisen dat er een liberalere (vrijere) besluitvorming tot stand zou komen. Sommigen dromen zelfs van een vrije voorzittersverkiezing. De vernieuwers hadden en hebben nog niet goed door dat zulke gedachten een gruwel zijn voor de partijbazen.

Een trio uitbreiden tot een blaaskapel met een inspraakdeuntje, daar wil het trio niet aan beginnen. De top had gedacht dat ze die verruimers toch al genoeg betaalden, en ze dus gehoorzaam en gedwee de oekazen zouden opvolgen en uitvoeren die vanuit de Drievuldigheid opborrelen. De praktijk toont aan dat deze ballon niet opgaat.

De nieuwlichters willen meer dan alleen maar een parlementszetel. Als daarvoor het partijprogramma moet aangepast, dan moet dat maar! Nood breekt wet.

De partijtop wil ook wel meer dan een parlementzetel maar is zo verstandig om hun kiezers niet te veel ineens te bruuskeren. De tegenstelling tussen de groep carrièrejagers en diegenen die hun broodwinning te danken hebben aan het steeds maar herhalen van dezelfde reclameboodschap is nu uitgelopen op een breuk. Verstrepen is niet de laatste die van firma wil veranderen. Er zitten er nog velen, maar die zijn een beetje uitgekookter dan Verstrepen. Zij wachten op de resultaten van de verkiezingen en de rol die de Lijst Dedecker daarin zal spelen. Wij voorspellen dat de partijtop na een goed resultaat van de Lijst Dedecker verhoogt onder druk zal komen om het programma aan te passen aan de wensen van de multicul en de verzuchtingen van het grootkapitaal, zo niet zullen er nog het hazenpad kiezen. Er zullen steeds meer stukjes van de partij afbrokkelen, en de vakbondscel zou wel eens helemaal kunnen imploderen.

We horen in Nederland sociaal democratisch te zijn, maar ondertussen zijn we zo sociaal dat het a-sociaal is en zo democratisch dat je geen mening meer mag hebben. We zijn in Nederland zo sociaal dat we jan en alleman maar binnen laten, het eigenlijk niet kunnen betalen en toch een generaal pardon geven terwijl we zelf niet voor onze eigen mensen kunnen zorgen.

Maar ach, volgens de linkse partijen betalen de hoge inkomens dat verschil wel, want het is natuurlijk niet genoeg dat als je een beetje carrière wilt maken al 52% van je inkomen kwijt bent aan de staat (en dan heb ik het nog niet over het feit dat de top inkommens in Nederland laag zijn ten opzichte van het buitenland). Nee, je moet dan ook nog meer dingen zelf betalen .. en tegelijkertijd maken we Nederland onmogelijk voor ondernemers. Die worden in papier werk onderbedolven als ze mensen willen aannemen of ontslaan. Alleen op het papier werk hier van is al een hele economie opzicht van de ambtenaren op de UWV die natuurlijk nooit iets weten en als ze geld terug moeten storten maanden over doen maar andersom moet je binnen kortste aan de eisen voldoen zelfs als je zelf als ondernemer nog 4 x zo veel geld van hun krijgt, om als je op je WW moet wachten eng een spaar potje hebt kost het de UWV ook 4manden tot ze het uitbetalen , deze ambtenaren beleid waar voor de ondernemers in Nederland een leger aan accountants, juristen, en arbo adviseurs nodig hebben al dit werk genereert in Nederland net zo veel geld als een jaarlijks inkomen van een Afrikaans land .. maar ontslaan makelijker maken waar door aannemen ook weer aantrekkelijk word vergeet het maar want we zijn sociaal en laten we niks doen dan onze economie kan bevorderen en de bedrijven in dit land kan laten bloeien nee laten we iedereen maar beschermen en de mensen die waar van de economie moet draaien bezig houden met bureaucratie zo dat ze niet aan ondernemen kommen en dus niet opzoek kunnen naar die geschikte mensen die nu nog werkloos zijn maar ondertussen moeten ze wel indirect de inkomens voor deze mensen betalen.

Ondertussen zijn we zo democratische dat als iets anders vind dat de rest dat je bedreigd en of vermoord word de voorbeelden daar van zijn ruim bekend maar toch wil ik dat iemand mij uitlegt dat je als land een vreemdeling de kans geeft om een leven hier op te bouwen we betalen met z’n allen aan zijn of haar ontwikkeling maar we vragen maar een bescheiden dankbaarheid voor terug namelijk: wij laten jullie in jullie waarden en we vinden het best dat jullie het eigencultuur bewaren maar we vragen alleen maar dat deze mensen ook op onze maatschappij aan passen in onze normen en warden, maar das blijkbaar te veel gevraagd, want als je het over een burka verbod hebt dat word er gelijk gezegd door die zelfde vreemdeling die we met z’n allen hebben bekostigd wat is dit voor intolerantie ik mag niet eens helmaal bedekt en onherkenbaar door jullie straten heen lopen.(ineens is er een uitzondering voor de identiteitswet)ik verwacht dat kan in het land van vrijheid en tolerantie; ja inderdaad we waren tolerant genoeg om de vreemdeling in te nemen en eten en drinken, huur, TV .. en opleiding te betalen maar om te vragen dit alles om onbedekt gezicht te hebben terwijl ze werken en hopelijk wat belasting betalen zo dat onze investering er weer uit kan is te veel gevraagd.

Ik denk dat als de situatie andersom was dus als een westers iemand in een moslim land zich niet zal aanpasten, dan zou deze westerling binnen de kortste keren op mysterieuze wijze verdwijnen ..

Maar goed verschil moet er wezen want das toch de basis van vrijheid en of schijn vrijheid? Alleen zo lang dat men (vooral onze vrienden in Den Haag) de kop in het zand steekt, leven we in een zeer democratisch tolerant en sociaal land ..

Zelfs al zouden de internationale financiële markten crashen, dan zijn er nog altijd instrumenten om uw vermogen te beschermen of zelfs om veel geld te verdienen. Cash zette de mogelijkheden eerder al eens op een rij.

Ook in ultieme doemscenario’s zijn er steeds activa die beleggers kunnen beschermen en heel wat geld kunnen opleveren. Wie bij de pakken blijft neerzitten en een conventionele ‘buy and hold’-strategie toepast met goedehuisvaderaandelen, zal echter lijdzaam moeten toezien hoe zijn portefeuille minder waard wordt. U moet het dus slim spelen en investeren in activa die negatief gecorreleerd zijn aan de brede aandelenmarkten. In het tweede luik van ons dossier bekijken we daarom een aantal beleggingsopportuniteiten om op een rendabele manier uw vermogen te beschermen tegen calamiteiten en het zelfs te doen aangroeien.

(Fysiek) goud is in worstcasescenario’s een van de belangrijkste activa. Bij geopolitieke, deflatoire of inflatoire spanningen zien we de prijs van het gele metaal meteen aantrekken in de zoektocht van velen naar een ‘veilige haven’. Goud bewijst niet alleen zijn nut in doemscenario’s. Het verdient te allen tijde een plaats in een gediversifieerde portefeuille. Sommige specialisten raden aan om 5 tot 10 % van de totale portefeuille aan te houden in fysiek goud. Wij durven een stapje verder gaan en raden in de huidige omstandigheden 10 tot 15 % aan. Uiteraard moet elke belegger in functie van zijn risicoprofiel bepalen hoeveel goud hij in portefeuille neemt, maar wij adviseren momenteel een hogere weging.

De ongebreidelde liquiditeitscreatie die de wereld de jongste jaren gekend heeft en in verschillende activaklassen zeepbellen gecreëerd heeft, waarvan we verwachten dat enkele binnenkort zullen barsten, zal gunstig zijn voor goud. Euro’s en dollars zijn gedegradeerd tot papiergeld dat ad infinitum kan worden bijgedrukt, terwijl bij goud het aanbod krimpt. Gino Delaere, fondsbeheerder bij Petercam, gebruikt een metafoor: “Het beeld van Bernanke die dollarbiljetten vanuit een helikopter uitstrooit, heeft iedereen al wel eens voor ogen gehad, maar uit diezelfde helikopter zie ik nog niet meteen goudmunten vallen.” In een studie van BCA Research van 10 januari lezen we dat de gelijkenissen met de jaren 70 op dat gebied treffend zijn. Op het eerste gezicht kan het macro-economische contrast tussen toen en nu niet groter zijn, want anno 2007 zijn de begrotingstekorten in de groeilanden veel lager, voormalige inflatiebrandhaarden Brazilië en Turkije hebben ’single digit’ inflatiecijfers, goedkope arbeid uit China drukt de lonen … Er is echter één belangrijke gelijkenis: net als in de jaren 70 is er veel liquiditeit in de markt, wat dus gunstig is voor goud.

Op dit moment is het nog koffiedik kijken of een van de worstcasescenario’s die we op de vorige bladzijden beschreven, inflatoire dan wel deflatoire spanningen met zich brengt. Een beetje deflatie is echter veel erger dan een beetje inflatie, want dan vallen de consumentenbestedingen voor het grootste deel stil. Delaere voegt er echter aan toe dat u met goud zowel bij inflatie als bij deflatie goed zit: “Zo leidde de vrees voor deflatie tussen 2001 en 2003 tot een stijging van de goudprijs, terwijl het in de periode daarna eerder inflatievrees was die de goudprijs hoger stuwde.” De bovenvermelde studie van BCA Research noemt deflatie of een geopolitieke schok als de belangrijkste drijfveren voor goud. Die twee factoren zullen volgens de studie de volgende grote haussebeweging inleiden. Eens een aantal fundamentele factoren voor goud door de grote massa begrepen wordt, is een ‘overshoot’ zoals in de jaren 70 zeker niet uitgesloten. “Herinner u dat de goudprijs eind 1974 daalde van zowat 200 USD naar 103 USD medio 1976, om daarna terug hoger te klimmen en in januari 1980 te exploderen richting 850 USD! Daarna ging het snel bergaf richting 300 USD. U moet dus steeds in het achterhoofd houden dat, hoewel goud een mooie diversificatie biedt binnen een breed gespreide portefeuille, u er de mogelijk tijdelijk hoge volatiliteit bij zal moeten nemen”, aldus Delaere. Hij is er trouwens van overtuigd dat we in een langetermijnstierenmarkt zitten voor goud en andere grondstoffen: “Bij fundamenteel positieve langetermijnthema’s (zoals ook energie) is markttiming van minder belang. De beste strategie bestaat er dan in om zolang de opwaartse trend intact blijft, van de correcties gebruik te maken om verder te accumuleren.” Toegegeven, op vijf jaar is de goudprijs meer dan verdubbeld, maar in reële termen is dat zeker geen ongelooflijke stijging. Aangepast na inflatie zou de goudprijs meer dan 1500 USD moeten staan. Ook in vergelijking met de S&P500 en olie is goud nog altijd relatief aantrekkelijk.

U kiest in een crash ten slotte best voor fysiek goud (munten, staven) in plaats van trackers. Fysiek goud is immers een actief zonder derde tegenpartij, in tegenstelling tot financiële activa zoals trackers, aandelen en obligaties. Goudmijnaandelen zijn een nuttige aanvulling omdat ze een hefboomeffect hebben op de goudprijs. Als de aandelenmarkten echt zouden crashen, zal er wel onzekerheid ontstaan over hun status: zijn het aandelen of ‘echt goud’? Dat zou de aandelenkoersen van goudproducenten initieel onder druk kunnen zetten. Dat geldt op korte termijn, maar op langere termijn kan de opbrengst een veelvoud zijn van de stijging van de goudprijs zelf. Goudmijnaandelen hebben immers een hoge correlatie met de goudprijs en een lage met de brede aandelenmarkten of economie. Een goed idee is om 80 % van de activa die u in goud belegt, in het fysieke metaal te investeren en 20 % in een mandje goudmijnaandelen. Een aanrader vinden we de Market Vectors Gold Miners ETF (ticker GDX), die een 40-tal goud- en zilverproducenten bevat. Gespecialiseerde fondsen, zoals het Merrill Lynch/Blackrock World Gold Fund, zijn ook interessant.

De vlucht naar kwaliteit zal zich ook op de obligatiemarkt manifesteren. De obligatierente zal dalen en de koers van overheidsobligaties zal stijgen. Het gevolg zou zijn dat de kredietspreads, het verschil in opbrengst tussen eersteklasdebiteuren (AAA) en tweede- en derderangsdebiteuren (BBB of zelfs lager) fors zouden toenemen. Momenteel kunnen zelfs emittenten van de laagste kwaliteit gemakkelijk aan goedkoop krediet geraken. Sinds begin 2005 bedraagt de meeropbrengst van hoger rentend papier ten opzichte van het veiligste papier gemiddeld zo’n 70 basispunten, terwijl dat in rampjaar 2002 meer dan 270 basispunten bedroeg. De huidige lage spread duidt op de zelfgenoegzaamheid van beleggers, die wordt uitgedrukt in een extreem lage volatiliteit, een situatie die in een rampscenario snel zal veranderen: “Er is een correlatie tussen de volatiliteit en de risicopremie op allerhande activa,” aldus ING-hoofdeconoom Peter Vanden Houte. Schuldpapier van groeilanden en bedrijven in moeilijkheden zal het in een risicoavers klimaat slecht doen. Volgens een recente studie van ING zouden bij een aanval op Iran obligaties van olie-exporterende landen als Rusland, Venezuela en Nigeria het vrij goed doen, net als bedrijfsobligaties van Rusland en Kazachstan en Mexicaanse Cemex-obligaties. Turkse euro-obligaties zouden in dat geval de zwaarste verliezers zijn, net als andere Turkse activa. U zorgt er dus beter voor dat u enkele eersterangsobligaties in portefeuille hebt, samen met een paar bedrijfsobligaties van de allerhoogste kredietwaardigheid (AAA).

Bij een spike van de olieprijs tot 80 of zelfs 100 USD per vat, zoals bij een aanval van Israel op Iran, zullen energieaandelen (olie, steenkool, uranium, …) het naar onze mening goed doen. Stijgende olieprijzen duiden immers op inflatie en geopolitieke spanningen, waar ze op hun beurt ook de oorzaak van zijn. Johan Van Geeteruyen, beheerder van het PAM Equities Energy fonds van Petercam, zei eind vorig jaar op een rondetafel: “Als de olieprijzen stijgen, stijgt normaal de inflatie en ook de rente, wat slecht is voor de beurs. Als je dan olie in portefeuille hebt, is dat een hedge. Hetzelfde geldt voor geopolitiek risico. Als de geopolitieke risico’s toenemen, vertaalt zich dat direct in een stijgende olieprijs. De olieprijs wordt dan weer doorverrekend in inflatie.” Een breed gespreide portefeuille van energieaandelen zoals Total, Shell, SBM Offshore, Tullow Oil en andere kan u dus heel wat opleveren en de achteruitgang van de rest van uw aandelenportefeuille compenseren.

Nog volgens ING-hoofdeconoom Vanden Houte zal de Zwitserse frank (CHF) ook profiteren van zijn status als vluchtmunt. Als het systeem van de carry trades, waarbij in laagrentende munten zoals de CHF en JPY wordt ontleend en wordt belegd in hoogrentende alternatieven zoals de Nieuw-Zeelandse dollar (NZD), in elkaar stort, kan de CHF daarvan profiteren. De Zwitserse munt staat op historisch lage niveaus, hoewel de economie van het land het goed doet, aldus ING. Een mogelijkheid is dus om long te gaan op de CHF, dus short te gaan op de wisselverhouding EUR/CHF. Turkije lijkt echter een bijzonder kwetsbaar slachtoffer. Een muntdaling van 20 % is volgens ING niet uitgesloten. U kunt een long op de CHF dus perfect combineren met een short op de TRY. De afgeleide producten van ABN Amro (www.abnamromarkets.nl) zijn hiervoor goede instrumenten.

(Naam en adres bekend op de redactie)

Hierna volgt een Nederlandse vertaling van een opinie-artikel van Bret Stephens in The Wall Street Journal van 22 augustus. Het Engelstalige orgineel kunt u zonder abonnement nog tot 29 augustus via deze link lezen.

De vele gezichten van het Belgische fascisme

België is de geboorteplaats van René Magritte. Daarom is het wellicht niet verwonderlijk dat in de politiek zelfs het fascisme er surrealistisch is.

Neem nu de Belgische socialisten, de Vlaamse of de Waalse. Het kenmerk van bijna elke Europese socialistische partij is al lange tijd de vijandigheid tegen religie. De jongste jaren heeft België’s regerende socialistisch-liberale coalitie de katholieken op stang gejaagd door het legaliseren van het homohuwelijk en euthanasie, het bannen van kruisbeelden uit overheidsgebouwen en het afschaffen van het traditionele Te Deum die vroeger door de regering werd gehouden ter nagedachtenis van de kroning van Leopold I, de eerste koning der Belgen. Maar dan begonnen de socialisten de ongeveer half miljoen moslims op te merken in België. Zoals Joël Rubinfield van de Brusselse denktankt Atlantis Institute opmerkt, bestaat de helft van de 26 leden tellende socialistische fractie in het 75-koppige parlement van de stad uit moslims. In de gemeente Molenbeek heeft de socialistische burgemeester Philippe Moureaux voor halal-maaltijden gezorgd in alle scholen; politiemensen mogen tijdens de Ramadan niet eten of drinken op straat. De socialistische partij was ook, onwaarschijnlijk, de belangrijkste tegenstander van een wet die het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar zou maken. Ook dit is een product van de groeiende alliantie tussen moslims en socialisten, net zoals de routinematige afkeuringen van de partij aan het adres van Israël.

Neem nu het Vlaams Belang (Flemish Interest), de secessionistische Vlaamse partij, voorheen bekend als het Vlaams Blok, tot een gerechtelijke uitspraak de partij buiten de wet stelde in 2004. Het Blok heeft historische banden met nazi-collaborateurs. Eén van de stichtende leden van de partij is Karel Dillen, die in 1951 een Frans essay dat de Holocaust ontkent (mogelijks de enige Franse tekst waarvoor een lid van het Vlaams Blok ooit sympathie getoond heeft). Vele jaren lang was de belangrijkste leuze van de partij haar oproep om immigranten die weigerden om zich aan te passen, onder dwang te deporteren. De partij maakte ook geen geheim van haar banden met andere extreem-rechtse Europese partijen, zoals het Front National van Jean-Marie Le Pen in Frankrijk.

Maar dat is aan het veranderen. Jongere partijleiders realiseerden zich dat hun anti-semitische trekjes vergif waren, en begonnen pro-Israëlische standpunten te vertolken. De harde standpunten van de partij over criminaliteit en moslims begonnen een aanzienlijk deel van de Joodse stemmen aan te trekken, in het bijzonder bij de orthodoxe Antwerpse Joden, die zich steeds kwetsbaarder begonnen te voelen tegenover de vijandige moslimgemeenschap in de stad. Vandaag is Vlaams Belang de grootste partij van het land.

En dan is er het eigenlijke beleid van het land. In april waren de Belgen geschokt door de moord op een tiener, Joe Van Holsbeeck, die door twee zigeuners neergestoken werd in het Brusselse centraal station tijdens de avondspits, terwijl tientallen voorbijgangers toekeken (blijkbaar wilden de moordenaars zijn MP3-speler).

Te midden van een groeiend besef van wetteloosheid – het aantal moorden per inwoner ligt in België met 9,1 per 100.000 dubbel zo hoog als in de VS – werd de moord een aanleiding tot een nationaal gewetensonderzoek. Toen Jean-Marie Dedecker, een senator van de liberale partij, in een opiniestuk schreef dat “politiemensen de andere kant opkijken om te vermijden dat men hen van racisme beschuldigt”, werd hij teruggefloten door eerste minister Guy Verhofstadt wegens het “aansporen tot vijandigheid”.

En dan is er ook het merkwaardige geval van journalist Paul Belien, die hoofdredacteur is van The Brussels Journal, een pro-Amerikaanse, euroskeptische, anti-islamistische weblog. In februari was de blog één van de weinige nieuwsbronnen die de beruchte Deense cartoons van de profeet Mohammed, wat twee miljoen unieke bezoekers opleverde. Het leidde ook tot een buitengewoon onderzoek van het Vlaamse weekblad Knack. Opmerkend dat de blog van Belien geciteerd was door Midden-Oosten-kenner Daniel Pipes, beschreef Knack die connectie als “geen toeval”, maar eerder “een bewuste provocatie door de neocons”, waarvan het uiteindelijke doel was om Amerikanen en Europeanen te laten geloven dat “alle moslims gewelddadig en gevaarlijk zijn, waarna het conflict in Palestina, Iran en Syrië echt van start kan gaan”.

Maar dat was nog niets vergeleken met de reactie die Belien uitlokte met een artikel na de moord op Van Holsbeeck, waarin hij de moordenaars beschreef als “roofdieren” en België opriep om het bezit van zelfverdedigingswapens uit het strafrecht te halen (hij had vooral pepperspray in gedachten). Twee weken na de publicatie van het artikel ontving Belien een brief van het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding, een organisatie in dienst van de overheid die als taak heeft om “slachtoffers van discriminatie bij te staan” en “het grote publiek bewust te maken van anti-discriminatie”. (België heeft één van de strengste antidiscriminatieregimes ter wereld). Het artikel van Belien kwam volgens het CGKR neer op “aanzetten tot geweld”, en hij kreeg het bevel om het artikel te verwijderen van zijn blog op straffe van vervolging door de staat. Hij stemde toe. Intussen kreeg hij naar eigen zeggen emails met beelden van verbrande lichamen en boodschappen met “dit is wat er met u zal gebeuren”.

Belien werd sindsdien ondervraagd door de politie wegens het verstrekken van thuisonderwijs aan zijn vijf kinderen, waarvan er intussen vier aan de universiteit studeren of al afgestudeerd zijn. Een deel van Belien’s probleem is ongetwijfeld dat zijn vrouw parlementslid is voor Vlaams Belang. Maar wat haar politieke strekking ook is, Belien zelf is geen lid van de partij, en niets in The Brussels Journal suggereert dat het een partijpublicatie is. Zijn belangrijkste misdaad lijkt te zijn dat hij voor een Engelstalig publiek de minder bekende charmes van de Belgische staat heeft blootgelegd.

Intussen winnen de echte fascisten in België aan kracht, en zij worden grotendeels beschermd tegen de anti-racismewetgeving van het land. In de Brusselse Imam Reza-moskee herdacht een geestelijke de zeventiende verjaardag van het overlijden van Ayatollah Khomeini: “De vijand kan het licht van de Islamitische Revolutie niet doven”. En in Molenbeek publiceerde de krant het Volk een studie over de plaatselijke moslimbevolking. Redacteur Gunther Vanpraet beschreef de gemeente als “een kweekvijver voor duizenden kandidaten voor de jihad”.

De Belgische regering kan ervoor kiezen om er geen aandacht aan te besteden. Maar zoals Magritte zou gezegd hebben: ceci n’est pas une pipe.

Dit is een verwijzing naar het artikel

Een bijna collectieve verdwazing overspoelde het journalistengild en de Bende van de Wetstraat toen Al Gore vorige maand in Brussel zijn rampenfilm An Inconvenient Truth kwam voorstellen. Overal in het Westen poogt deze linkse Amerikaan de bevolkingen schuldgevoelens aan te praten, hij is een waardige collega van de sinistrose-kabouters van GROEN. De schuldgevoelens, de haat tegen onze eigen beschaving, het idee van een nakende catastrofe omwille van het Westers egoïsme, enzoverder… het wordt er als het ware ingehamerd bij de bevolking en zeker bij de schoolgaande jeugd.

Gelukkig leven wij nog altijd in een (min of meer) vrije samenleving en durven sommige wetenschappers zich uitspreken tegen deze sinistrose met haar bijbelse plagen als daar zijn: zondvloeden, opwarming, droogte, uitstervende soorten, verzuipende steden, zure regen, smeltende ijskappen en andere ozongaten.

Wat zeggen niet-politiek correcte wetenschappers als Lomborg, Monckton, Kroonenberg:

- de temperatuur stijgt inderdaad in de komende eeuw met 0,1 tot 1,4°C
- dat is veel minder dan de paniekzaaiers beweren (zij gebruiken vooral recente metingen nabij de warmere grootsteden en komen daardoor uit op een maximale stijging van wel 6°C)
- de zeespiegel zal eveneens stijgen, maar niet op die dramatische manier die voorspeld wordt (slechts met centimeters)
- ook wat dit betreft, is er geen reden tot hysterie aangezien we nu eenmaal sedert tienduizend jaar in een warme periode leven en er veel minder ijs aan de polen en op bergtoppen wordt vastgehouden
- de invloed van de mens is veel kleiner dan de natuurlijke en astronomische invloeden, zo wisselt de zonnestraling en wijzigt de stand van de aard-as
- eonen lang schommelden de temperaturen tussen de ijstijden en de interglacialen, ook tien- en honderdduizenden jaren voor er auto’s rondreden
- telkens een stuk ijs van Antarctica afbreekt, schreeuwen de groenen moord en brand terwijl de zuidelijke ijskap de laatste dertig jaar juist aangegroeid is
- de Verenigde Naties hebben een resem data vervalst en foute formules aangewend om het Kyoto-verhaal geloofwaardig te maken: het Westen moest koste wat het kost inkrimpen én betalen aan de Derde Wereld.

Men kan nog veel meer bedenkingen maken bij de apocalyptische rampscenario’s waarmee groenen en nu ook Gore Al ons om de oren slaan. Misschien moet u maar eens een boek lezen van de Nederlandse geoloog Kroonenberg over de natuurlijke processen zoals klimaatverandering, wijzigende omwentelingsassen, zeespiegelstijging, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, zonne-erupties enzovoort.
Of beter nog: de hoofdstukken over de sinistrose in mijn boek De Eeuwige Strijd (zie www.filipdeman.be/3/11).

Onze reaktie:

Het zorg dragen voor de eigen habitat (onze planeet) heeft weinig of niets te maken met een of ander schuldgevoel dat men zichzelf oplegt.
Het respecteren van de bodem waar men op leeft,het vaderland, impliceert dat men dat vaderland niet als stortplaats gebruikt.
Een gezonde leefomgeving nastreven is iets dat ieder van ons aanbelangt, dat overstijgt partijpolitiek en heeft niets te maken met “links denken”…

Wie ontkent dat er een fenomeen bestaat als zure regen, heeft waarschijnlijk nooit de blik gericht op de afbrokkelende, zwartverkleurde beelden aan kerken en kathedralen..Ook dat is erfgoed, ook dat is Vlaams, en verdient de zorg van de nationalisten..

Het is zeer betreurenswaardig dat met deze tekst van de hand van de Man, het VB zijn naam als anti-groene partij nogmaals bevestigd.

Wie denkt dat er geen diersoorten verdwijnen, geen exotenprobleem is en meent dat zware industrie niet vervuild is ofwel stekeblind of liegt grofweg…
Uiteraard bestaan er interglacialen…Maar ontkennen dat de uitlaatgassen het opwarmingsproces versnellen is lachwekkend.Meer zelfs , het is een grof schandaal dat een Vlaamsnationalist zo onverantwoord kan spreken over de toekomst van zijn voorvaderlijk land en de gehele planeet.

De tijd dat men milieuproblemen van tafel kon vegen als links geleuter is voorbij meneer de Man…

Als wij als nationalisten het Vlaanderen dat ons zo dierbaar is in goede staat aan onze kinderen willen overdragen mogen we de ogen niet sluiten voor vervuiling…

ONAFHANKELIJKSMEETING 50 JAAR VVB – WIJ GAAN VERDER …

Dit is een verwijzing naar de VVB-meetingpagina

De laatste verdedigers van België hebben geen rationele tegenargumenten meer. Maar er is één groot probleem. De Franstaligen vormen één front. Vlaanderen trekt in verspreide slagorde naar de onderhandelingen. Die verdeeldheid is onze grote zorg. De VVB brengt rond de onafhankelijkheidsgedachte mensen samen, over alle grenzen heen.
Tussen twee verkiezingen in willen we dit streven uitdragen in een feestmeeting.
We vieren immers ook 50 jaar Vlaamse Volksbeweging.
In Wieze willen we dat alle Vlamingen hun batterijen kunnen opladen. Op zondag 26 november willen we in eenheid samen vieren, niet in verdeeldheid.

Wat mag u verwachten ?
- Samen met u kijken we even terug naar 50 jaar Vlaamse Volksbeweging.
- We luisteren naar twee korte toespraken.
- We richten onze blik naar de toekomst: de onafhankelijkheid van Vlaanderen.
- We beloven u een fris en modern spektakel, met een ludieke en muzikale knipoog o.a. van Dirk Denoyelle.

Wat doen we met onze kinderen ?
Jonge (groot)ouders, maak u geen zorgen. In het kinderdorp zullen bekwame monitoren uw spruiten tussen de 6 en de 14 jaar een heerlijke namiddag bezorgen. En op het einde van de meeting dragen ze hun steentje bij tot de slotapotheose.

Waar liggen de Oktoberhallen van Wieze ?
- In de driehoek Antwerpen, Gent, Brussel.
- We plaatsen bewegwijzering vanaf de afritten Aalst en Dendermonde. Klik hier voor de wegbeschrijving.
- We leggen pendelbussen in tussen het station van Aalst en Wieze. Klik hier voor een aantal passende treinverbindingen.

Busje komt zo !
Bussen brengen je op zondag 26 november voor 5 euro uit alle hoeken van het land naar Wieze. Alle inlichtingen bij uw afdelingen of telefoneer 03 320 06 30 of e-post: secretariaat@vvb.org. Zo vertrekken er bussen vanuit onder meer Antwerpen, Asse, Berchem, Blankenberge, Brugge, Deurne, Dilbeek, Edegem, Ekeren, Genk, Gent, Grimbergen, Hasselt, Heverlee, Izegem, Kalmthout, Knokke, Kortrijk, Leuven, Lummen, Mechelen, Meetjesland, Merchtem, Mere, Mortsel, Opoeteren, Opwijk, Rijkevorsel, Roeselare, ‘s Gravenwezel, Schilde, Schoten, Sint-Niklaas, Ternat, Willebroek, Wuustwezel, Zaventem, Zellik, Zoersel, Zottegem… Nu zijn er ook bijkomende lijnen vanuit Herentals, Nijlen, Lier, Duffel, Veurne, Oostende en Torhout.

Klik hier voor het volledige busoverzicht. Hier vind je ook een inschrijvingsformulier voor de bus. Inschrijven kan tot vrijdag 17 november.

Ook u kan reclame maken
Je kan A2-affiches en autobanners op het VVB-secretariaat verkrijgen. Er is ook een elektronische versie van het meetingpamflet beschikbaar.
Op eenvoudig verzoek bezorgen we u ook hoge en lage resolutiebestanden en pdf’s, zowel in kleur als in zwart-wit.

Steun ons ook financieel
VVB-actie – 409-9563981-19
(vermelding ‘meeting’).
Giften vanaf 30 euro krijgen een fiscaal attest.

Geen partijsymbolen of -vlaggen.

Gazet van Antwerpen – Te gast – 21/11/2006

Het opmerkelijke succes van het voorbije congres “Brussel-Allerheiligen” in de hoofdstad stelde de uitspraken van de paus over de koning en het Vlaams-nationalisme in de schaduw. Maar de pauselijke veroordeling ligt velen zwaar op de lever (*).

Op donderdag 25 oktober II. overhandigde de nieuwe Belgische ambassadeur bij de Heilige Stoel, Frank De Coninck, zijn geloofsbrieven aan paus Benedictus XVI. De paus noemde de koning bij die gelegenheid “het bindmiddel van de eenheid in dit land” en waarschuwde legen “du nationalisme exarcebé” (een verbitterd nationalisme). Het lijkt alsof iemand de Heilige Vader influisterde om het Vlaams-nationalisme en het Vlaams autonomie-streven in de verdomhoek te duwen.
Zijn we terug in de tijd van Daens?

Als overtuigde Vlaamse bewegers en praktizerende katholieken stellen wij ons vragen over de manier waarop het Vaticaan geïnformeerd wordt over het politieke reilen en zeilen in dit land en dus over het Vlaamse streven naar autonomie. In Benedictus’ woorden weerklinkt de sympathie voor “la Belgique unie et indivisible” en de afkeuring voor het streven naar meer zelfstandigheid van de Vlamingen.

Naast de politieke uitspraken van de paus viel ons de oorverdovende stilte op van het Belgische episcopaat over deze gebeurtenis. Mogen wij daaruit besluiten dat kardinaal Danneels het eens is met deze pauselijke uitspraak? Of zwijgt de kardinaal in de stille hoop dat die “pauselijke bui” in Vlaanderen wel onopgemerkt zal overwaaien?

De Vlaamse Volksbeweging (VVB) telt als pluralistische vereniging vele Vlaams-nationalistische katholieken in haar rangen en is allesbehalve opgezet met het oubollig Belgisch discours van Benedictus XVI.
De VVB is de mening toegedaan dat kardinaal Danneels, als hoofd van het kerkinstituut in dit land, hel best geplaatst is om het Vaticaan op regelmatige basis in te lichten over het politieke leven in dit land en dus over de communautaire pijnpunten, zeker wanneer de paus daarover uitspraken wenst te doen.

Na hel pijnlijk wegsturen van pastoor Jos Verstraeten uit zijn parochie te Wezembeek-Oppem een paar jaar geleden, geeft het Belgische episcopaat opnieuw de indruk dat het de Vlaamse beweging en het Vlaamse autonomiestreven onbelangrijk vindt. De Belgische kerk geeft zo de indruk dat er sinds kardinaal Mercier nog niets veranderd is en dat de kerkleidïng zich nog steeds graag nestelt in de fauteuils van de Franstalige bourgeoisie, van de Franstalige financiële elite van het het land. Een klein groepje dat alle belang heeft bij een Belgisch status-quo en de koning vooruitschuift als behoeder van de eenheid van het vaderland.

Als gelovigen en Vlaamse bewegers vinden wij het ronduit schandalig dat deze kliek de pauselijke geloofwaardigheid opoffert aan plat opportunisme. De kardinaal mag gerust weten dat er héél wat Vlaamse bewegers zijn die wel om de Kerk en haar toekomst geven. Het wordt meer dan hoog tijd dat hij bij hen zijn oor eens te luisteren legt.

Kasteel Coloma Sint-Pieters-Leeuw

12u30 onthaal
14u00 opening met Georges Hupin
14u15 situatiebespreking door Hervé Van Laethem

15u00 Wie steunen binnen Europa ?
moderator FX Robert
voor Kosovo Robert Steuckers
voor het christianisme M. Alcader
voor Rusland Philippe Bannoy

16u15 Welke solidariteit voor onze toekomst? met Alain Escada

16u45 Welke vorm geven aan onze solidariteit ?
Moderator JC van Zee
voor Solidarité des Français O. Bonnivard
Antwerpse Solidariteit
voor Renaissance Sociale P. Cums

17u30 Besluiten : de vijand identificiëren door Pierre Vial

Inkom 8€

Info : 03.236 76 49 of 0472/28 10 28

als alternatief voor de Europese Unie.

Met Robert Steuckers

Woensdag 15 november 2006

om 20u00 in ‘t Vosken, Sint-Baafsplein 19 te Gent

Rijksgevangenis Gent, 9/11

L.S.,

Het is officieel: sinds gisteren is de 3e maand voorhechtenis ingezet. Vanzelfsprekend werd die in mineur ‘gevierd’. Te meer omdat de uitkomst van de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Gent me ook bereikte. Drie van de vijf medebeklaagden die beroep aantekenden tegen het arrest van de laatste raadkamer werden dus in voorwaardelijke vrijheid gesteld.
De initiële doelstelling van het parket om niemand te lossen voordat de zaak doorverwezen zou zijn naar de correctionele rechtbank (en het vooronderzoek dus afgerond), wat ten vroegste binnen een half jaar zou zijn, werd blijkbaar opgeborgen. Gelukkig! Van de 12 gedetineerden zijn er nu dus al zes vrij. Uiteraard wens ik elk van hen de verdiende vrijheid toe, en wens ik niemand te incrimineren. Ik wil alleen wijzen op de systematiek die hierachter schuilt. Werden vrijgelaten tot op heden: drie wapenhandelaars, Arnout D.B. (de officier over wie ze nagenoeg geen informatie hadden), Karel H. (militair en collega van Thomas B.) en Tamara V.A. (Boutens’ ex-liefje, uitbaatster van De Viking). Er wordt dus niet beslist op basis van individuele misdrijven die begaan zijn, maar alleen op de politieke instelling van de gedaagde. Het is werkelijk geen toeval dat voor deze gepolitiseerde rechtscolleges voorkeur gegeven werd aan de apolitieke tot centrumrechtse beklaagden (ongeacht de aard van de gepleegde feiten) en dat de ‘harde kern’ die obstinaat systeem-kritisch is, gewoon mag vergeten worden in deze hedendaagse Goelag. Die blinddoek van vrouwe Justitia hangt dus behoorlijk scheef en het is waarschijnlijk geen rechtschapen man die haar balans bedient.

Die politieke afrekening is dan ook de enige logische verklaring , aangezien ik vanwege een louter persdelict (waarvoor niemand normaal in voorhechtenis zou mogen zitten) zo veel zwaarder aangepakt wordt dan personen die honderden illegale vuurwapens verhandeld hebben, geweld gepleegd hebben, … Tot op heden werd er niet de minste indicatie tot wapens of geweld, laat staan terrorisme gevonden in mijn dossier. Wel dat ik er onwelvallige meningen op na houd over de multiculturele maatschappij. En zodoende slijt ik mijn dagen aan zinloze verhoren over de zoveelste absurde piste die het openbaar ministerie naar voren geschoven heeft – de ene al dwazer dan de andere.

Tevens heb ik nu het paswoord van mijn versleutelde PC-bestanden moeten vrijgeven. Normaal gezien kan niemand gedwongen worden om aan zijn eigen rechtsvervolging mee te helpen, maar indien ik zou blijven weigeren, zal het parket haar zogeheten ‘sterke schuldaanwijzingen’ blijven debiteren, omdat achter die sleutel wel eens terrorismegerelateerde zaken zouden kunnen staan. Ik heb dan na beraadslaging met mijn raadsman toch maar het paswoord vrijgegeven, omdat de vereiste bewijskracht voor een terrorismeveroordeling dermate licht weegt en alles als vermoeden wordt aangegrepen.
De teleurstelling van de Computer Crime Unit zal groot zijn als ze daar enkel meer artikels zullen vinden, en geen bomhandleiding of de boekhouding van Al-Quaeda…
Het blijft verbazend hoeveel middelen ze inzetten voor zulk een zwak dossier. Er worden veel mensen verhoord, telefoons afgetapt, oneindig veel ‘observaties’ uitgevoerd, alle emails vanaf 2004 en telefoons en sms-jes van dezelfde periode worden besproken.
Ondertussen wordt de voorlopige hechtenis als feitelijke straf gebruikt (overigens niet alleen in mijn dossier, 40% van de gevangenen zitten in voorlopige hechtenis.) Ook op de raadkamer en de K.I. verloopt zeker niet alles correct. In een cirkelredenering wordt de aanklacht op zich als bewijs gebruikt voor het gevaar dat ik de maatschappij oplever. De vragen gaan zelfs niet over mijn betrokkenheid bij terrorisme, maar zijn dooddoeners als ‘wat vindt u van xenofobie? en van negationisme?’ Alsof dat relevant is voor terrorisme. Men liet er zo geen twijfel over bestaan: Het zal een politiek proces worden, en zodoende hebben enkelen daarvan kunnen profiteren. Ik bereid me dus voor op nog meer zinloze verhoren. Gelukkig biedt de gevangenisbibliotheek soelaas en kan ik straks aan Dostojevski’s ‘Schuld en boete’ beginnen.
Ik zet mijn hoop verder op de volgende raadkamer, eind november. Als wapenhandelaars en collega’s van Boutens die meededen aan de illegale schietoefening (lees: terreurvorming, volgens de Groot-Inquisiteur…) al vrij zijn, dan kan een eenvoudige publicist als ik toch ook vrijkomen, niet?

Ik hoop dat dit ganse dossier als een pudding in elkaar zal zakken, maar nog meer hoop ik dat ik spoedig zal vrijkomen, opdat mijn kinderen nog kinderen zullen zijn, en mijn gezin niet langer slachtoffer hoeft te zijn van deze schertsvertoning.

Elk schrijven (de strenge postcontrole indachtig) is nog steeds welkom naar:
Mark Horemans, cel 326, P.I. Gent – Nieuwewandeling 89 – 9000 Gent.
Dank aan allen en iedereen die reeds blijken van steun stuurden in deze donkere tijden voor Europa.

Voor vrijheid en recht,

Mark.

als alternatief voor de Europese Unie.

Met Robert Steuckers

Woensdag 15 november 2006

om 20u00 in ‘t Vosken, Sint-Baafsplein 19 te Gent

31 oktober 2006

Alle inlichtingen die u niet krijgt via het onderstaande, kan u opvragen via jongmanifest@hotmail.com of op gsm 0497 54 84 98 (spreek uw vraag in en wij nemen contact)

Waar en wanneer?
19:30
Optocht o.l.v. de muziekkapel van het VNJ naar het standbeeld van Pieter Coutereel. Vertrek op het Ladeuzeplein, niet zoals tot voor kort gemeld op het Hooverplein.

Tracht bij voorkeur tussen 19:00 en 19:15 op het Ladeuzeplein aanwezig te zijn. Het is een grote (= uitgestrekt parcours) optocht en de stoet moet zeker op tijd vertrekken!

19:50-20:05
Plechtigheid bij het standbeeld van Pieter Coutereel, Rijschoolstraat.

20:05 – 20:25
Optocht naar het Premonstreitcollege, Naamsestraat 61.

20:30
Meeting (vrije toegang)

22:00
Bierverkosting

Op het internet
Jong Manifest: http://www.gilliamskring.net/index_manifest.php
Meer over de meeting en de evenementen uit 2002 en 2003: http://members.chello.be/cr25395/jmindex.html

Parkeren
Kosteloos op het Engels Plein aan de Vaartkom (Stellawijk). Reken op een kwartiertje stappen naar het Ladeuzeplein, 20 minuten naar de Naamsestraat. Best via de Vaartstraat naar het centrum stappen.

Betalend onder het Ladeuzeplein, waar dus de optocht vertrekt en op 5 min. stappen van het Premonstreitcollege in de Naamsestraat (wandel desgevallend via het Hooverplein, de Bériotstraat en de Parkstraat naar de Naamsestraat). Vanaf 19u kan u parkeren aan nachttarief: 2 euro.

Busregeling
Bus 1
Gent Kramersplein 17u45
Aalst Vlaams Huis Den Yzer 18u20
Inschrijven voor deze bus? Bel 0497 54 84 98 of op jongmanifest@hotmail.com (bijdrage: 8 euro)

Bus 2
Antwerpen-Berchem Kerk 18u15
Inschrijven voor deze bus? Bel 0497 54 84 98 of op jongmanifest@hotmail.com (bijdrage: 5 euro)

Bus 3
Schoten Carrefour 18u20
Schilde Dienstencentrum 18u30
Lier Veemarkt 18u50
Duffel Café ‘De Klokke’ 19u10
Mechelen Rode Kruisplein 19u30
Inschrijven voor deze bus? Bel 0497 54 84 98 of op jongmanifest@hotmail.com (bijdrage: 5 euro)

Bussen 1 en 2 zijn tijdig voor de optocht te Leuven en vertrekken 1 uur na de meeting huiswaarts
Bus 3 is tijdig voor de meeting te Leuven en vertrekt 30 min. na de meeting huiswaarts

Affiche
Af te laden via http://www.gilliamskring.net/pdf/meeting_JoMa.pdf

U kent mij niet, maar ik ken u via de Melsenstraat en vroeger.

Uw broer Lodewijk De Witte is al sinds het ontstaan van Vlaams-Brabant gouverneur daarvan. Het was hem persoonlijk die onlangs ZELF na ‘een’ gesprek met de burgemeesters voorstelde dat hij er nu zelf voor zal zorgen dat de oproepingsbrieven aan de betrokken kiezers bezorgd worden. Vanuit die optiek kent u toevallig ook alle financiële wegen van het OCMW, en de Gemeenten, en het is ook van daaruit dat ik u uw naam ook al had horen vallen.

Nadat u werkte bij Amnesty International, werd u al snel campagneleider in NCOS/11.11.11 [Vlasfabriekstraat 11, 1060 Brussel].

In het regeerakkoord van maart 1992 werd de oprichting van een CGKR beklonken. Naar Belgische normen, ging dat zeer snel, en doordat die instelling rechtstreeks onder de bevoegdheid van de eerste minister viel en werkt met gelden die voortvloeien uit die begroting, weet u dat uw voorganger Johan Leman, de vroegere kabinetschef van Paul D’Hondt (onder Wilfried Martens was deze Koninklijk Commissaris voor Migrantenzaken) is. Tot voor kort was trouwens PS’er Jean Cornil Adjunct-Directeur van uw centrum (dat is de persoon die nu voor d ePS in de Senaat het ene wetsvoorstel na het andere tegen het Vlaams Blok indient).

Of los hiervan, de Liga voor de Rechten van de Mens spande in 1993 een proce in tegen twee kaderleden van het Vlaams Blok, uitspraak Brusselse correctionele rechtbank van 6 september 1994, waarbij het LIDMAATSCHAP werd beoogd van het zogenaamd racistische Vlaams Blok, omdat dit kon leiden tot het einde van de partij. De raadsman van de Liga was toen… Eddy Boutmans, in concrete woorden (uit dank?) de latere Agalev-staatssecretaris voor Ontwikkelingszaken gedurende de regering Verhofstadt I. DE correctionele rechtbank kwam tot de conclusie dat het echter over een drukpersmisdrijf ging en daarvoor was enkel het hofd van Assisen bevoegd (een jury, dus de puurste democratie uit).

Om kort te zijn, de grondwet werd veranderd, maar dat kent u wel, en de PS kreeg er de nieuwe antidiscriminatiewet door.

Kunt u als intellectuele mens tot intellectuele mens vertellen, hoe het komt dat alle bovenstaande zaken toeval zijn?

Kunt u mij persoonlijk eens vertellen waarom deze zaken chronologisch zo mooi elkaar opvolgen, en alles tot een gestuurde vete is herleid om het Vlaams Blok primo qua organisatie te verbieden, secundo te laten ontbinden, in de toekomst hun dotaties af te nemen?

Mag ik u meteen ook oprecht vragen om mij te dagvaarden omdat ik door dit proces van de VLD (zie http://www.logocom.be/vld.pdf) overgestapt ben naar het Vlaams Blok en met de volste overtuiging. Mijn collega’s van KifKif en mijn klanten van allochtone afkomst vonden dat eerst raar, maar nu ze begrijpen dat ik bij het Vlaams Blok enkel economische motieven heb en ze weten dat ik geen racist ben, zijn zij bereid met mij mee te gaan. Bij het Vlaams Blok zijn intussen al meerdere migrantenverenigingen (al loopt dat moeilijk en geeft dat vooral voor migranten die zich willen aansluiten zéér ernstige problemen en bedreigingen vanuit hun achtergrond) aan het ontstaan, die geloven in de Vlaamse economie en intelligentie. Want voor de antidiscriminatiewet was ik GEEN racist tenzij ik racistische feiten stelde, u dit eenvoudig bewees. Maar sinds de antidiscriminatiewet heeft ook het bestuur van het onderwijs zich zwaar schuldig gemaakt aan “het aanzetten tot haat tegenover lesgevers die homo-koppels zijn”, en moet u dus evenzeer het Vlaamse Onderwijsministerie vervolgen. U moet dan ook consequent Dyab tegenhouden en andere bepaalde moslimstrekkingen die het boek met de historie van Sodoma aanhalen, of zelfs in de Bijbel komt dit voor: 1ste Korintiërs 6,9 “Wees niet ontgoocheld dat noch hoereerders [originele tekst: pornoi]“… “noch die bij mannen liggen [originele tekst: arsenokoitai]” … ” deel zullen hebben aan het Koninkrijk van God” om ten strijde te trekken tegen homo’s.

Ik stel samen met de meeste migranten volgende vast:

Sinds de wettelijke overprotectie en het extreem gaan hanteren van wetten over discriminatie, bestraffing van werkgevers, vervolgingspogingen van Vlaams Blokkers, is de situatie er voor nieuwe allochtonen alleen maar op verslechterd. En de haat komt NIET vanuit het Vlaams Blok, maar vanuit de arrogantie waarmee jullie de vrijheid zo ver opdringen, dat het de gemiddelde Vlaming zijn strot uit komt. Als zelfs intellectuelen als Storme plots vragen om een proteststem uit te brengen naar aanleiding van het arrest, dan moet u toch beseffen dat Internet deze wandaden aan het licht zal brengen en dat er ook tussen de migranten (ik lees het duidelijk aan de bovenstaande opmerking èn zeer doordringende opmerking van een allochtone tijdens het debat in Gent zelf met Leman en aan Leman zelf) door u geen soelaas werd gebracht. Ik hoop dat ik verkeerd ben, maar als er niet dringend wordt gestemd voor een partij die nog een poging onderneemt om de Vlaamse economie en de staatstuitgaven te normaliseren, dan ziet het er
1. primo zeer slecht uit voor laaggeschoolde mensen van vreemde afkomst
2. secundo zeer slecht uit voor hogerggeschoolde mensen van vreemde afkomst
3. tertio ook zeer slecht uit voor de Vlamingen uit 1. & 2.
[behalve misschien voor mensen uit de begoede klasse zoals wij, die snel hun reserves verzamelen voor de zeven magere jaren...]

De groenen en de P.S. hebben zoveel kapot gemaakt, en de liberalen hebben het laten kapot maken? En waarom, gewoon uit angst omdat de Belgische Staat bedreigd werd, en het Vlaams Blok een niet corrupte machtspositie wenst met een eenvoudig werkschema.

Niet ondanks, maar dank zij mijn intelligentie, heeft dit arrest mij de ogen geopend. En wees gerust, het werd besproken met èchte juristen, dus ik vertel geen fabeltjes. Maar dat weten de mensen die mij kennen intussen wel al zeer goed.

Heel het verhaaltje was omdat ik meemaakte dat Pater Leman een ‘open brief’ stuurde naar alle politieke partijen met volgende tekst over 450.000 folders van het Vlaams blok die gevaarlijke zouden zijn omwille van “hun doel een gedeelte van de bevolking te winnen als kiezer teneinde de Brusselse instellingen te blokkeren en zo het land te doen uiteenvallen.”

Ja, de Brusselse instellingen en uw (levenslange) financiële postjes zouden in gevaar komen. En geloof het of niet, daarop vormden zelfs onze CD&V-burgemeester Stefaan De Clerck en de PRL’er Didier Reynders een werkgroep “uitzonderingscommissie” die uit parlementsleden bestond van alle partijen, behalve het Vlaams Blok.

Het is erg, maar ik vrees dat als de Belg geworden allochtonen, eigenlijk minder racisme willen, dan ben ik niet 100% maar 113% zeker, dat ze gerust voor het Vlaams Blok mogen stemmen. Want de komende migratie uit het Oostblok, zal hen tot eerste slachtoffers maken, terwijl er al veel van hen ècht goed geïntegreerd waren. En ze zullen zelfs perfect kunnen kiezen voor twee stelsels: een Waalse èn een Vlaamse, met elk haar zeer waardevolle eigenheid en respect voor elkaar!

Maar samengevat: mijnheer de nieuwe directeur, vertel mij alstublieft dat ik raaskal, dat ik waanzin zie, dat alle personen die ik in Brussel sprak en dat de zaken die ik allemaal zelf meemaakte in deze context, een lange droom waren en dat ik in werkelijkheid niet besta! Sluit mij desnoods op in een krankzinnigengesticht, misschien of dagvaard mij voor het racisme dat jullie in jullie hoofd hebben.

VAN BELLE Jean Marc
info@logocom.be
Zelfstandige Boekhouder-Fiscalist
http://logocom.be

Inderdaad!

Kiezen met verouderde computers (sommigen zijn zelfs 13 (!) jaar oud) houdt zekere risico’s in. In Nederland deed men al de test en haalde een organisatie een stemcomputer uit elkaar om daarna vast te stellen dat deze helemaal niet beveiligd zijn…

Met de ervaring dat “alle middelen goed zijn om het Vlaams Belang onderuit te halen”, zou men zich dus de vraag kunnen stellen of de uitslagen softwarematig niet “even” kunnen “bijgestuurd’” worden…

Iedereen, die wat van computers en telprogramma’s afweet, is er zich van bewust dat in de programmatuur een eenvoudige sleutel kan ingebouwd worden, die bv. elke 2de stem, die aan het Vlaams Belang wordt gegeven, aan een andere partij wordt toegekend…

Men kan zich dus ook de vraag stellen of de bewering van het departement van minister Keulen, dat deze stemwijze volledig veilig en verzekerd is, te vertrouwen valt…
Niet dat de minister niet te vertrouwen zou zijn, maar of binnen zijn departement geen “vindingrijke” harde tegenstander van de ene of andere partij het programma ‘een beetje” bijgestuurd heeft…

Bij de vorige verkiezingen moesten de verkiezingen van Veurne herdaan worden omdat het Vlaams Blok toen gewoon niet op het scherm stond!? Hoe legt men dit dan uit?

Het ware dus aangewezen om tegelijk met de stemming een kleine uitdraai te krijgen van zijn uitgebrachte stem en deze dan in een urne als bijkomende controle te deponeren… maar dat kan blijkbaar niet!?

Twijfel en ongeloof blijft dus blijkbaar nog altijd bestaan…

In de nasleep van de verkiezingen is het niet slecht om de rol van de stemcomputer nog eens onder de loep te nemen. In het Nederlandse opinieblad HP/ De Tijd verscheen daarover onlangs een onthullend en erg interessant artikel.

Ook bij onze noorderburen zullen straks heel wat kiezers stemmen per computer.
“Wat voor zekerheid heeft u dat uw stem correct is geteld?” vraagt Henry Sturman zich af. Het antwoord: “Geen!”
“Uw stem verdwijnt letterlijk en figuurlijk in de computer, en u moet er maar op vertrouwen dat die computer uw stem niet verwijdert of verandert”, stelt de journalist nuchter vast.

In eigen land worden vragen over de betrouwbaarheid van stemcomputers en de mogelijke vervalsing van kiesresultaten smalend weggewuifd. Maar een ernstig debat is daarover nooit gevoerd. En dat is jammer, want twijfel is gerechtvaardigd. “Het geheugen van een stemcomputer kan gemanipuleerd worden door onzichtbare software, terwijl het ondoenlijk is om met de stembiljetten in een stembus te rommelen zonder dat het opvalt”, aldus HP/De Tijd.

De Amerikaanse computerspecialist Clinton Curtis verklaarde voor het Huis van Afgevaardigden in de staat Ohio dat hij een computerprogramma had gemaakt dat hem in staat stelt de resultaten van een stemcomputer te manipuleren zonder sporen achter te laten. Zijn collega Andrew Appel kwam na een diepgaand onderzoek tot een gelijkaardige conclusie. Er is geen sluitende manier om na te gaan of huidige stemcomputers de stemmen wel correct tellen. Voor een handige programmeur is het een klein kunstje een stukje code in het programma te verbergen dat fraude pleegt.

Nonsens, zullen anderen zeggen. Die computers en de software worden vooraf gecontroleerd. Dat is wel zo. Maar, merkt HP op: “Zelfs al zou men de software voldoende gecontroleerd hebben, dan nog is het moeilijk om te voorkomen dat iemand vlak voor de verkiezingen de software in de computer vervangt door andere software. Bovendien kan een slimme programmeur ervoor zorgen dat zijn software het tijdens het testen van de stemcomputer perfect doet, maar zich tijdens de verkiezingen anders gedraagt…”

In Amerika hebben 26 van de 50 staten intussen een wet aangenomen die regelt dat stemcomputers een papieren bevestiging moeten afdrukken van de stem die iemand heeft uitgebracht. Die biljetten gaan daarop in een ouderwetse stembus, zodat de computerresultaten perfect nageteld en gecontroleerd kunnen worden. U ziet hoe simpel het kan zijn. Maar de Belgische overheid wil er niet van weten…

“Zou het kunnen dat een “hacker” inbreekt in het systeem en elke vijfde stem voor het Vlaams Belang afvoert naar SP.A?”, vroeg een VRT-journalist voorzichtig aan een specialist. “Ja”, dat zou kunnen. “Maar waarom zou een hacker dat doen?”, vroeg de man zich af. Tja…

Waarom? Moeten we er een tekeningetje bij maken? We gunnen Janssens, Termont en Somers hun overwinning in Antwerpen; Gent en Mechelen. Maar merkwaardig is het wel. Dat ze daarbij een stevig duwtje in de rug hebben gekregen van de verzamelde media is duidelijk. Maar hoe zit dat met die stemcomputers? Is het toeval de resultaten in Antwerpen zolang op zich lieten wachten? Hebben het establishment en de stemcomputers een handje geholpen?