Er bestaan nogal wat misvattingen over de spanningen tussen vreemdelingen en autochtonen. Zo gaat men er gemakshalve van uit dat die het gevolg zijn van de ‘onverdraagzaamheid’ van de Vlamingen. Of van ‘onwetendheid’. Of van een ‘verkeerde beeldvorming’. De remedie luidt dan: er moeten meer allochtonen op de buis en dan komt alles vanzelf wel goed.
Maar als de dokter de bal misslaat bij zijn diagnose, loopt hij natuurlijk het risico het verkeerde geneesmiddel voor te schrijven…

Het opvoeren van ‘modelimmigranten’ is zo’n nepmiddel. Bij de openbare omroep (VRT) tappen ze al een tijd uit dat vaatje en de commerciële omroep (VTM) kan natuurlijk niet achterblijven. Deze week doken er plots allochtonen op in het programma “De Nieuwe Mama”. Voor wie het nog niet gezien zou hebben: het gaat er om dat twee mama’s tien dagen hun gezin inruilen. Dat ze zich daarbij vijf dagen moeten houden aan de regels van het huis en daarna vijf dagen hun eigen regels mogen opleggen aan de interimman en –kinderen, zorgt geheid voor de nodige conflicten. En voor leuke televisie die de wat voyeuristische kijker op zijn wenken bedient. De neutrale kijker en brave huisvader/huismoeder vraagt zich bij dat alles wel eens af wie het in zijn hoofd haalt om zijn/haar huwelijksgeluk op de proef te stellen en zijn/haar kinderen aan een dergelijk experiment (of foltering) bloot te stellen… Er zijn ouders die voor minder het hoederecht over hun kinderen verliezen.

Maar goed, terug naar de uitzending van deze week waarin een Vlaams gezin een allochtone mama op bezoek kreeg en een Vlaamse vrouw in een Marokkaanse familie werd gedropt. Als het de bedoeling was om de bestaande ‘vooroordelen’ te bevestigen, zijn de makers wellicht met glans geslaagd. Al zal dat waarschijnlijk niet het opzet zijn geweest en al kan men zich afvragen of het wel ‘vooroordelen’ zijn…

De Marokkaanse vrouw had zich, naar eigen zeggen, ingeschreven om aan de Vlamingen te laten zien ‘dat die allochtonen eigenlijk ook maar doodgewone mensen zijn, zoals jij en ik’. Een nobel doel, maar het programma draaide uit op een ‘beschavingsclash’ in het klein. De Marokkaanse vrouw had voor alle zekerheid ‘halalvlees’ meegenomen en om niet onder één dak te moeten slapen met een Vlaamse man, hadden de programmamakers voor het huis een caravan neergepoot. Ook voor het huis van familie Abdel in Oostende stond zo’n kuisheidsgordel op wielen.

Beide gezinnen waren vol goede moed aan het programma begonnen, maar al snel leek de multiculturele confrontatie een heus mijnenveld te zijn. De goedgemutste vader Shakeb wees zijn Vlaamse gastmama er lachend maar met ietwat dreigende stem op dat zijn leven in het teken van Allah en de islam stond en dat katholieken met hun fikken van de heilige Koran moeten blijven. ‘Als je het toch waagt, verander je meteen in een aap’, klonk het in gehakt Nederlands. Even meenden we een glimp van zelfrelativering en zelfspot te ontwaren, maar de man meende het blijkbaar echt…

Intussen leek de toch wat meer Westerse en vlot Nederlands kakelende moslimmama niet echt boos te zijn dat ze de teugels wat kon vieren. Op sleeptouw genomen door haar Vlaamse interimdochters, ruilde ze haar traditionele jurk in voor een vlotte en moderne outfit. En ook haar hoofddoek ging over de haag en maakte plaats voor een trendy pet. In Oostende had de Vlaamse vrouw voor mosselen met frieten gezorgd en ze wou daar graag een glaasje wijn bij drinken. Een glas wijn? Geen probleem, liet Shakeb weten, maar dan in de caravan. ‘Want mijn huis is als een moskee. En daar eis ik respect’…

Mina had het Vlaamse gezin meegetroond naar de buurt rond het Brusselse Noordstation om hen even onder te dompelen in de Marokkaanse cultuur. ‘Ik voel me ook wel een beetje Vlaams, maar hier voel ik me pas echt thuis’, klonk het uit haar mond. ‘En hier kan ik mijn eigen taal spreken’. Het gezin dook binnen in een Marokkaans theehuis, maar daar was de kledij van de Vlaamse tienermeisjes niet op voorzien. De vader vroeg zijn oudste dochter met een ietwat uitgesneden t-shirt haar borsten wat te bedekken, want “dat is hier niet gepast”. Waarop het meisje droogjes opmerkte dat iedereen toch maar flink naar haar zat te ‘gapen’…

Dat Westers vlees – en dan hebben we het niet over varkenslapjes – ‘zondig’ is en moslims in verleiding kan brengen, kreeg ook de vrijgevochten Vlaamse vrouw te horen ten huize van Shakeb. Toen ze met een topje met blote schouders en dito buik opdook om haar laatste avond in het gezin te vieren, zag de arme Shakeb niemand minder dan ‘Satan’ opduiken. Goed dat er voor de deur een caravan staat, hoorde je de man luidop denken, want anders ging ik zeker voor de bijl voor die lekkere brok.

Shakeb had zich bij de aanvang van de uitzending nog sterk gemaakt dat de Vlaamse vrouw zo onder de indruk zou zijn van de islam, dat ze zich meteen zou bekeren. Maar geen haar op het onbedekte hoofd van Gina dat daar aan dacht. In Zulte stond Mina erop dat haar Vlaamse gelegenheidsdochters de laatste week een hoofddoek zouden dragen. De meisjes hebben het even geprobeerd en dan bedankt voor de eer. En als Mina haar tijdelijke Vlaamse echtgenoot in een Marokkaanse ‘soepjurk’ – zoals wijlen Theo van Gogh dat dan noemde – wou hijsen, zag je hem denken: het mag hier wel ophouden. “Ik respecteer hun geloof”, zei de brave man. “Maar verdraagzaamheid betekent toch niet dat wij ons aan hen moeten aanpassen”. Het was de perfecte afsluiter van een boeiend multicultureel televisieavondje.