De sociaal-economische toestand van Wallonië is niet schitterend. Na de cijfers van MR - senator Destexhe, maar vooral na de kritische evaluatie door professoren van 3 Franstalige universiteiten, is zelfs PS – voorzitter Di Rupo tot het besluit moeten komen dat zijn “Contrat pour l’avenir de la Wallonie” niet veel positiefs heeft opgeleverd.

Verhoging van de transfers? NEEN!

CD&V - volksvertegenwoordiger Hendrik Bogaert pakte onlangs uit met het voorstel, aan Wallonië bovenop de huidige transfer van 6,5 miljard van Vlaanderen naar Wallonië, nog eens 3,5 miljard toe te kennen, wel beperkt tot 15 (!!!) jaar en mits dan de bevoegdheid inzake economie en tewerkstelling aan de Gewesten over te dragen.

Het Verbond van het Vlaams Overheidspersoneel wijst dit voorstel resoluut af omdat de Vlaamse belastingbetaler nu reeds te zwaar in de buidel moet tasten om de Waal in de hangmat te laten liggen en vooral “l’état PS” in stand te houden. Waartoe zouden zulke bijkomende transfers kunnen dienen? Om nog een paar “nutteloze” scheepsliften meer te kunnen bouwen?

Marshallplan voor Wallonië? NEEN!

PS-voorzitter Di Rupo deed tijdens het weekeinde een oproep tot verandering van het beleid. Zo wil hij ondermeer de ondernemingen een gunstiger sociaal klimaat aanbieden om meer arbeidsplaatsen te creëren. Wat weerhoudt hem om dat te doen?
Het VVO verheugt zich over zijn “bekering”, maar wijst er wel op dat een privé-onderneming slechts wil “ondernemen” wanneer ze ook op winst mag hopen. Er moet worden vastgesteld dat Di Rupo dit nog steeds over het hoofd ziet!
Hij schijnt vooral ook te denken aan bijkomende federale subsidies. Dat betekent een nog zwaarder beroep op de beurs van de Vlaming terwijl deze, afgaand op de ongunstige economische conjunctuur, het nu al niet zo breed heeft.
Het VVO is wel verheugd dat ook CD&V-voorzitter Van Deurzen zulke bijkomende aanslag op de koopkracht van de Vlaming niet ziet zitten. En bovendien liggen de herhaalde hooghartige “NON’s” ( - denk aan BHV, - ) van de Franstalige partijen de Vlaamse kiezer nog te vers in het geheugen om daar zo maar over heen te stappen.

Walen hebben hogere levensstandaard.

Gewezen Minister-president Luc Van den Brande heeft er onlangs terecht op gewezen dat de levensduurte in Wallonië lager ligt dan in Vlaanderen zodat zij, de Walen, met hetzelfde minimale loon in werkelijkheid een hogere koopkracht hebben dan hun Vlaamse collega’s-werknemers. Datzelfde geldt uiteraard ook voor de talrijke genieters van een sociale vergoeding. Deze lage levensduurte is ondermeer te danken aan de veel lagere prijs van het onroerend goed, in het bijzonder van de bouwgrond, die in Vlaanderen haast onbetaalbaar wordt.

Het VVO vindt het abnormaal dat de collectieve arbeidsovereenkomsten geen rekening houden met deze verschillen in levensduurte. Daarom vraagt het VVO dus voortaan de index te regionaliseren .

Waalse arbeidskost is te hoog.

Indien de bedrijven Wallonië links laten liggen, is het vooral wegens de hoge arbeidskost, veroorzaakt door de lagere productiviteit. Het VVO begrijpt dan ook de weigering van Di Rupo niet om de voorstellen van Verhofstadt tot verlaging van de belasting op arbeid, die in de plaats zou komen van een verhoging van andere belastingen zoals bv. de BTW, te aanvaarden.

Daarvoor heeft Wallonië een eigen beleid nodig .

De vermelde profs hebben het reeds gezegd : ” De transfers wiegen de Walen in slaap zonder in feite structureel beterschap te brengen”. Bovendien geraakt het Vlaamse geduld toch wel uitgeput.Laat Wallonië eens rondkijken. Ierland heeft het goede voorbeeld gegeven.
Dus, hevel de bevoegdheden inzake economie en tewerkstelling “onverwijld” en “volledig” over naar de Gewesten