Tegen alle peilingen in haalde de ‘politieke vagebond’ die bij Open VLD en N-VA aan de deur gezet werd, een half dozijn zetels binnen. Nakaarten na wat Dedecker zijn ‘mentaal orgasme’ noemt: ‘Ook heel wat socialisten hebben voor mij gestemd. Omdat SP.A een partij van steuntrekkers en professoren geworden is.’

Zondagnamiddag lag hij thuis in bed, uitgeteld en moedeloos. ‘Ik geloofde er zelf niet meer in’, bekent Jean-Marie Dedecker. ‘De peilingen waren rotslecht. Op straat en op de markten hoorde ik wat anders en dat drijf je voort tijdens de campagne. Maar zondag had ik echt een dip: ik geloofde zelfs niet meer in een eigen zetel. Tot een journaliste me wakker belde en zei: zet snel de tv aan, er is iets aan het gebeuren. Ik kon mijn ogen niet geloven.’ Tegen alle peilingen in brak nieuwkomer Lijst Dedecker bijna in heel Vlaanderen door de kiesdrempel: vijf zetels in de Kamer, één in de Senaat. Hoe dat voelde? ‘Als een mentaal orgasme’, zegt hij, met een jongensgrijns. Al valt vooral de vermoeidheid op zijn gezicht op.

Maandag zit de ‘politieke landloper’, die buitengetrapt is bij Open VLD en N-VA, nog altijd na te genieten op zijn kantoor in de Senaat. De telefoon rinkelt aan een stuk door. Zelfs RTBF en RTL willen een interview. ‘Leuk dat De Standaard nu met drie opdaagt’, sneert Dedecker. ‘Tijdens de campagne hebben jullie me compleet doodgezwegen. Bijna iedereen trouwens. Uiteindelijk heeft dat misschien in mijn kaart gespeeld: de kiezer houdt van underdogs.’

‘De hardwerkende Vlaming heeft gekozen voor het gezond verstand’, analyseert Dedecker de aardverschuiving in het politieke landschap.

‘De mensen wilden verandering, niet meer de flou artistique van de 68′ers en van paars. Veel beloften en weinig beleid: op den duur deed het pijn aan de ogen.’ Maar die afstraffing van paars betekent niet noodzakelijk een algemene ruk naar rechts, oordeelt Dedecker. ‘Dit is geen verhaal van links of rechts: ook heel wat socialisten hebben voor mij gestemd. Ik ben een rebel, een man die zegt wat hij denkt en die werkt voor zijn geld: daar herkennen ze zich in. Niet in het kaviaarsocialisme van een Vande Lanotte.

Bij de SP.A ging het de laatste tijd niet meer over de werkende mens, maar vooral over de steuntrekkers. Rood of geen brood: in mijn stad Oostende is dat een pijnlijke realiteit. Het lijkt wel Luik ten tijde van André Cools. En toch heb ik in die rode burcht 15 procent gehaald. Omdat ik een sociaal mens ben.’

Terwijl we praten, loopt het bericht binnen dat Johan Vande Lanotte ontslag neemt als partijvoorzitter. ‘Zo hoort het’, zegt de voormalige judocoach. ‘Als de ploeg verliest, moet de trainer opstappen. De ministers van paars hebben veel te weinig hun verantwoordelijkheid genomen als er iets fout ging. Uiteindelijk leek het alsof alles mocht. Zelfs nu nog. Guy Verhofstadt houdt de eer aan zichzelf, maar De Gucht en Somers zitten er nog altijd. De Open VLD wacht een week van de lange messen. En dat zeg ik zonder leedvermaak. Ook al hebben ze alles gedaan om mij kapot te maken.’

Sinds het debacle van zondag hebben zich al verschillende teleurgestelde VLD’ers gemeld, zegt Dedecker, zonder namen te noemen. En Gerolf Annemans liet zich op tv ontvallen dat Vlaams Belang zich ‘in Dedecker vergist heeft’: ‘Het is tijd de zaken opnieuw te evalueren.’ Komt er straks dan toch een Forza Flandria, een groot rechts kartel in Vlaanderen? Jean-Marie Dedecker klinkt niet buitenmate enthousiast. ‘Ik hou niet van kartels’, zegt hij. ‘Dat is kiezersbedrog. Ze zouden ze bij wet moeten verbieden. Mijn baby is nog maar pas geboren. Ik ga hem nu toch al niet meteen weggeven voor adoptie.’

‘Lijst Dedecker wil met iedereen praten, links en rechts’, herhaalt Dedecker nog maar eens. ‘Zelfs met Annemans en Vanhecke. Ik geloof niet in een politiek vanaf de zijlijn. Vanop de bank maak je geen doelpunten, weet ik als ex-sporter. Wij zullen dus onze verantwoordelijkheid nemen als het om een staatshervorming gaat.’

Maar eerst wil Dedecker zijn partij uitbouwen, die tenslotte nauwelijks drie maanden oud is. ‘Nu kan je dat hooguit een kiesvereniging noemen, aangedreven door het enthousiasme van vrijwilligers die zelfs hun spaarcentjes in de campagne hebben geïnvesteerd. Zondag ben ik van café tot café gelopen om iedereen voor zijn inzet te bedanken. Nu zijn we een fractie in de Kamer en dus is er geld om partijstructuren uit te bouwen. Gelukkig wordt dit een moeilijke regeringsvorming en zo hebben we tijd tot oktober om onze achterstand in te lopen.’

Dat is beslist nodig. Gekozen als Jurgen Verstrepen en Martine Demaght hebben politieke ervaring, maar Ulla Werbrouck bijvoorbeeld, de voormalige olympisch kampioene judo, is politiek een onbeschreven blad. ‘Geen probleem’, zegt Dedecker stoer. ‘Ik zal haar het vak leren, net zoals ik haar judo heb geleerd toen ze zestien was. En ik weet, Ulla leert snel.’

Vandaag zit de top van LDD al samen om een eerste knoop door te hakken: behoudt Jean-Marie zijn zitje in het Vlaams parlement of wordt hij fractieleider in de Kamer. ‘Als ik wegga uit het Vlaams parlement gaat mijn zetel terug naar Open VLD’, redeneert hij. ‘En de Kamer is het echte politieke strijdtoneel. We zitten daar met vijf en zullen op onze politieke activiteit daar worden afgerekend.’

Uiteraard speelt ook wel een rol dat Dedecker daar enkele jaren langer jobzekerheid behoudt. Mooi meegenomen als Lijst Dedecker bij de volgende verkiezingen als een strovuurtje blijkt uit te gaan. Denk aan het eenmanspartijtje Rossem begin jaren negentig, of recenter de Lijst Fortuyn in Nederland. De kiezer is dezer dagen ongemeen volatiel.

‘Met dat soort overwegingen ben ik echt niet bezig’, zegt Dedecker. ‘Ik ben geen beroepspoliticus. Ik verdien mijn eigen geld.’

‘Lijst Dedecker zal geen eendagsvlieg à la Rossem worden’, voorspelt hij. ‘En ik ben zeker Jean-Pierre Van Rossem niet: ik heb heel wat meer in mijn leven gepresteerd. Per slot zit ik al acht jaar in de politiek. Ik ben vernederd en doodverklaard, maar ik heb het temperament van een vechter: ik kom altijd terug. En met de rug tegen de muur sta ik dubbel zo scherp. Al begint al dat tegen de stroom in roeien met de jaren toch te wegen. Ik ben er nog kapot van. De jongste drie maanden zijn onmenselijk geweest, jong.’