Belgisch rechts is blijkbaar op zoek naar een nog mooier imago. Deze zoektocht gebeurt echter ten koste van alles en gebeurt zonder elegantie.

Senator Michel Delacroix trachte recent op de franstalige televisie om op de meest schaamteloze wijze afstand te nemen van zijn vroegere ontmoetingen met Leon Degrelle. Hij verwijt Degrelle van megalomanie. Jammer dat hij dat nu beseft … . Of zit zijn royaal inkomen uit de belgische corruptiepot daar voor iets tussen ?
In het roddelblad “De Morgen” vergelijkt Philip De Winter Degrelle met Jean-Marie Pfaff. Of is dit niets minder dan een doordachte tacktiek om de joodse gemeenschap te paaien (en ze ‘nadien, na de machtsovername, de rekening aan te smeren’ ?)

Deze uitvallen naar Degrelle zijn vreemd omdat vele naasten van Delacroix en De Winter ware aanbidders zijn van Degrelle. Daar zijn verschillende foto’s van verschenen.

De andere verwijten “spectakelman” te zijn is vreemd als men zelf zijn uiterste best doet om o.a. Miss belqique (in totaal franstalige handen, Cécile Muller spreekt geen nederlands) aan te werven.

Op een dode spuwen die men vroeger aanbad (en die men heden ten dage nog steeds heimelijk aanbidt) is niet mooi …