Dat moet zeer doen. Je maakt al zeven jaar met veel plak- en knipwerk een begroting op overschot en dan komt daar zo een onnozel instituut je zeggen dat je er zomaar eventjes tweeëneenhalf precent naastzit. Alsof je na het schooljaar de eerste was van de klas en halverwege het volgende de meester gezien heeft dat je gesjoemeld hebt en dus eigenlijk ergens bij de staart bengelt.

Dat is pijnlijk. Vooral als de “begroting in evewicht” zowat het enige is waar je trots op kan zijn.
Vergissen is menselijk. Sjoemelen ook. Vooral met de rekeningen, want met cijfertjes kan je alle kanten op. Bedrijfsleiders sjoemelen ook graag. De kleintjes omdat ze zo minder winst maken en dus minder belastingen betalen. Politici noemen dat dan fraude. De grote omdat ze dan meer winst maken en dus de beurskoersen opdrijven. Politici noemen dat dan valsheid in geschrifte. Voor beiden hebben ze hele batterij wetten gemaakt.

Voor beiden ga je in principe de doos in. Al valt dat in ons land al bij al nog mee. Voor een beetje fraude heb je de jaarlijkse “Eenmalige Bevrijdende Aangifte.” Voor de kleine sjoemelaars hebben we eigenlijk de controleurs niet. En voor de grote zijn de dossiers zo ingewikkeld dat de feiten meestal hopeloos verjaard zijn voor de rechter door heeft hoe de vork aan de steel zit. Maar in principe ga je dus de doos in.

Voor sjoemelende politici is er geen equivalent. Controle is er nauwelijks. Het Europese Eurostat mag eventjes moeilijk doen, maar ik durf er mijn hoed op verwedden dat ze er wel iets anders op vinden om die 7.5 miljard een tijdje uit de circulatie te doen verdwijnen. Die duikt dan later wel weer opnieuw op als een swap of zoiets.
Voor de doos is er al helemaal geen equivalent. Eigenlijk belazer je alleen maar de burger en - vooral - zijn kinderen en kleinkinderen. En dat is uiteraard niet strafbaar. Tenzij door de kiezer, maar die heeft wel wat anders aan zijn hoofd dan begrotingstekorten.

En dus zullen we nog wel even doorgaan met begrotingen die net boven nul gaan. Men doet ze wel kloppen. Ondertussen eten we gezellig onze reserves op. We slaan de karige pensioenreserves aan die door overheidsbedrijven opgebouwd werden. We verkopen gebouwen die we morgen weer gaan huren. We zoeken de laatste immobiliën op die we nog niet verkochten. We bouwen gezellig voort aan de lijken die vroeg of laat uit de kast gaan vallen. En we steken een heel klein beetje geld in een zilverfonds dat hopeloos te weinig is om de vergrijzing te betalen, maar ondertussen wel… staatsobligaties koopt.

Of zoals de Economist het onlangs verwoordde in een commentaar over de Belgische begroting: “men moet het verbranden van de meubelen niet verwarren met een nieuwe methode om zijn huis te verwarmen”.

Anita Janssens

Politiek net