Dit is een verwijzing naar het artikel op de webstek van OVV

Ed Groot
Het Financiele Dagblad

De Belgische kabinetsformatie zit vast. Vlaanderen wil zijn financiële infuus uit Wallonië trekken. Dat Vlaanderen zich niet allang heeft afgescheiden komt alleen door Brussel. Brussel is Franstalig, maar was ooit Nederlandstalig en daarom wil Vlaanderen het terug, temeer omdat Brussel als butler van Europa een hoop geld oplevert.

De Vlamingen zijn de Walen beu. Volgens de Telegraaf voelt twee derde van de Nederlanders ervoor om Vlaanderen over te nemen. Een FD-peiling komt op bijna 40 procent. Met alle respect voor onze lezers en die van de Telegraaf, maar dit is een onzinnig idee. We spreken wel dezelfde taal, maar de culturele kloof is gigantisch. Bovendien wil Vlaanderen niet. De Vlamingen hebben zich sinds 1830 onderdrukt gevoeld door de Walen en nu ze zich ontworstelen is het begrijpelijk dat ze zich niet willen uitleveren aan die dikke nekken in Nederland.

Overigens verraadt de idee om “Vlaanderen over te nemen” de kapitale denkfout van de zogenaamd wijze grote broer. De kleinste is vaak slimmer en gehaaider. Kijk naar ABN Amro. Die arrogante Nederlanders wilden tien jaar geleden wel even de Generale Bank overnemen. Wat zien we nu? De Generale ging naar Fortis en nu neemt het door Belgen bestuurde Fortis ABN Amro over. Zo zal het ook gaan als Vlaanderen bij Nederland komt. Het Belgische bestuur is hondsmoeilijk. Vlaamse bestuurders zijn gepokt en gemazeld in het gevecht achter de schermen en de ambtelijke trukendoos kent geen geheimen voor ze. In een gevecht van man tegen man geef ik de rechtlijnige, naïeve Nederlandse bestuurders geen schijn van kans.

Nee, geen Vlaanderen dus. Maar daarmee is België niet gered. Een veel betere optie voor Nederland is om Wallonië over te nemen. Daar zitten veel voordelen aan en eigenlijk maar twee nadelen: het taalverschil en een zeker financieel probleem, de Belgische staatsschuld. Over de taal kunnen we kort zijn. Anders dan de Vlamingen hebben we hier geen hekel aan Frans. Meertalig zijn we al, want we hebben Fries en we drukken al onze overheidsfolders ook al in het Turks en Arabisch. Daar kan Frans nog wel bij.

Dan de staatsschuld. De deal met Vlaanderen zou moeten zijn dat zij Brussel mogen houden, maar met de federale staatsschuld erbij. Zeg maar afkoop van de alimentatie ineens na een gestrand huwelijk. Vlaanderen zal gretig toehappen.

Nederland krijgt er dan dus een arm, maar schuldenvrij landsdeel bij. Wat zijn de voordelen? Welnu. De Ardennen liggen ruim boven de zeespiegel. Als we Al Gore mogen geloven – en wie durft hem tegen te spreken – worden we in Holland straks overspoeld. We sparen ons suf voor ons pensioen maar wat hebben we daar straks aan? Een beetje rentmeester belegt in hoger gelegen gebied.

Ook op hele korte termijn levert Wallonië een hoop op. Volgens de milieulobby snakt Nederland naar open ruimte. Wallonië is tweemaal dunner bevolkt dan Nederland. Bouwgrond doet in Nederland 100 euro per vierkante meter. Als we maar tien procent van de 17.000 vierkante kilometer van Wallonië een bouwbestemming geven levert dat al een tegenwaarde op van 170 miljard euro, ruim tienduizend euro per Nederlander.

De kans dat Nederland tegen dezelfde politieke patstellingen aanloopt als Vlaanderen is klein. Drie miljoen Walen kunnen voor ons nooit een blokkerende minderheid vormen. Bovendien is dat niet nodig. Nederland heeft een veel betere staat van dienst in het opheffen van achterstanden. We hebben ten slotte ook de noodlijdende mijnbouw en industrie in Limburg succesvol geherstructureerd. Dat kunnen we in Wallonië ook. Echt, Nederlanders zijn minder gierig dan de welvarende, maar ontevreden Vlamingen, die zelden of nooit fooi geven. Met Wallonië erbij zullen Limburgers zich minder eenzaam en onbegrepen voelen in de staart van Nederland.

Hoe zit het met het politieke draagvlak? Dat kan meevallen. De Walen gaan tweemaal vaker naar de kerk en trouwen driemaal vaker kerkelijk. Dat zal het CDA aanspreken. SP-voorman Jan Marijnissen en aankomend PvdA-voorzitter Jan Pronk vinden in Wallonië eindelijk wat ze altijd in Nederland zo misten: een authentiek industrieproletariaat dat de Internationale nog kan meezingen. Ook rechts komt aan zijn trekken. Geert Wilders zal tot de aangename ontdekking komen dat Wallonië nauwelijks is getroffen door de “tsunami van moslims”; de islamitische minderheid aldaar is luttele procenten.

En de Walen zelf? Zij zullen inzien dat de afscheiding in 1830 een bittere vergissing was. Wallonië kan weer een sterk industrieel centrum worden, waarvan de producten door de Hollanders worden verhandeld. Precies zoals koning Willem I dat ooit in gedachten had. Waarmee gezegd is dat de Oranjes het altijd al goed zagen en tevens de vraag is beantwoord voor welk koningshuis we zullen kiezen.