Het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang (VB) blijft alleen overeind omdat zoveel politici van andere partijen er vanuit hun eigen machtswellust belang bij hebben. Ook de VB-leiding is ondanks alle grootse verklaringen beter af met het behoud van het cordon. De grote verliezers zijn zij die streven naar Vlaamse onafhankelijkheid. Daarom is de lang verwachte komst van een echte Vlaams-nationalist als Bruno Valkeniers zo belangrijk.

Het zijn niet enkel de andere partijen die het cordon willen behouden, onder meer omdat zij zo van een deel van de machtskoek verzekerd zijn. Bij elke verkiezingsoverwinning van het VB verhoogt immers de kans dat zijn tegenstanders deel uitmaken van de macht. Het cordon is dus een verzekeringspolis voor de politici van de andere partijen: het zorgt ervoor dat zij zeker aan de macht deelnemen of het verhoogt hun kansen daartoe gevoelig. Het einde van het cordon verzwakt hun persoonlijke positie.

Maar het einde van het cordon betekent ook het einde van de VB-leiding. De Vlaams-nationalisten in het VB begrijpen dat onvoldoende. De VB-leiders hebben het totnogtoe niet moeilijk gehad om te klagen over het cordon. Terecht verwijzen zij naar de houding van de andere partijen. Dat ontslaat hen van de plicht hun verantwoordelijkheid voor het cordon te nemen.

Het belangrijkste slachtoffer van het cordon is niet de VB-leiding, maar wel het - nominaal - eerste programmapunt van het VB: de Vlaamse onafhankelijkheid. Door het gedrag van de leiding hebben de tegenstanders steeds het gemakkelijke excuus het VB rechts te laten liggen. Dat verzwakt sowieso het Vlaamse front. Dat verklaart ook de veel grotere haat van Franstalige zijde tegen het VB.

Ondanks haar oproepen om het cordon te doorbreken, vreest de VB-leiding het einde van het cordon. Lokale coalities met het VB geven lokale VB-mandatarissen lokale macht. Daar is de VB-leiding als de dood voor, want zo vermindert haar greep op die mandatarissen.

Wie dus echt Dewinter wil bestrijden, gaat coalities met het VB aan. Wie nog meer succes wil hebben, roept vóór de verkiezingen op om de schutkring te doorbreken. Niet alleen brengt die oproep de VB-leiding in moeilijkheden, die oproep doet bijna zeker een stroom kiezers (die het cordon beu zijn) in de richting van de oproepende partij gaan en houdt zo kiezers weg van het VB. Wie die oproep niet doet, ontzegt zijn partij een rijke oogst aan kiezers en de mogelijkheid om Dewinter een mokerslag toe te dienen. Maar zoals gezegd, de nationale partijleidingen verkiezen het status-quo omdat dat het de deelname aan de macht van de eigen partij garandeert. Dat onmiddellijke gewin is voor politici die vooral aan de bestendiging van hun eigen machtspositie denken, de belangrijkste drijfveer.

Ik zie de kandidatuur van voormalig havenbaas Bruno Valkeniers voor het VB graag gebeuren. Hij bereidt daarmee zijn kandidatuur voor een parlementair mandaat voor. Hij zegt bruggen te willen bouwen tussen het VB en andere Vlaams-nationalistische krachten. Daarmee gaat hij regelrecht in tegen de partijlijn van het VB, dat die samenwerking, ondanks haar retoriek over het tegendeel, juist afhoudt. Valkeniers is een Vlaams-nationalist die zich bewust is van de nefaste invloed van Dewinter in de partij Ik wens hem veel succes met zijn strijd tegen Dewinter.

Er zijn Valkeniers ongetwijfeld beloften gedaan. Ik weet wat beloften van VB-kopstukken, zoals van de meeste politici, betekenen. Met zijn zelfverklaarde “grote mond” solliciteert Valkeniers openlijk naar een plaats bij het partijbestuur. De stekels van de anderen staan al recht. Valkeniers wordt een geduchte concurrent van Dewinter als hij inderdaad de partij naar haar Vlaamse bronnen wil terugvoeren. Als hij het VB kan bewegen het cordon op te geven, bewijst hij de Vlaamse zaak een geweldige dienst.

Geert Van Cleemput

De auteur is doctor in de Griekse Wijsbegeerte en voormalig coördinator van de Studiedienst van het Vlaams Blok.