Guido Moons – Politiek secretaris Vlaamse Volksbeweging
Pieter Bauwens – Ondervoorziter Vlaamse Volksbeweging

Gazet van Antwerpen – Te gast – 21/11/2006

Het opmerkelijke succes van het voorbije congres “Brussel-Allerheiligen” in de hoofdstad stelde de uitspraken van de paus over de koning en het Vlaams-nationalisme in de schaduw. Maar de pauselijke veroordeling ligt velen zwaar op de lever (*).

Op donderdag 25 oktober II. overhandigde de nieuwe Belgische ambassadeur bij de Heilige Stoel, Frank De Coninck, zijn geloofsbrieven aan paus Benedictus XVI. De paus noemde de koning bij die gelegenheid “het bindmiddel van de eenheid in dit land” en waarschuwde legen “du nationalisme exarcebé” (een verbitterd nationalisme). Het lijkt alsof iemand de Heilige Vader influisterde om het Vlaams-nationalisme en het Vlaams autonomie-streven in de verdomhoek te duwen.
Zijn we terug in de tijd van Daens?

Als overtuigde Vlaamse bewegers en praktizerende katholieken stellen wij ons vragen over de manier waarop het Vaticaan geïnformeerd wordt over het politieke reilen en zeilen in dit land en dus over het Vlaamse streven naar autonomie. In Benedictus’ woorden weerklinkt de sympathie voor “la Belgique unie et indivisible” en de afkeuring voor het streven naar meer zelfstandigheid van de Vlamingen.

Naast de politieke uitspraken van de paus viel ons de oorverdovende stilte op van het Belgische episcopaat over deze gebeurtenis. Mogen wij daaruit besluiten dat kardinaal Danneels het eens is met deze pauselijke uitspraak? Of zwijgt de kardinaal in de stille hoop dat die “pauselijke bui” in Vlaanderen wel onopgemerkt zal overwaaien?

De Vlaamse Volksbeweging (VVB) telt als pluralistische vereniging vele Vlaams-nationalistische katholieken in haar rangen en is allesbehalve opgezet met het oubollig Belgisch discours van Benedictus XVI.
De VVB is de mening toegedaan dat kardinaal Danneels, als hoofd van het kerkinstituut in dit land, hel best geplaatst is om het Vaticaan op regelmatige basis in te lichten over het politieke leven in dit land en dus over de communautaire pijnpunten, zeker wanneer de paus daarover uitspraken wenst te doen.

Na hel pijnlijk wegsturen van pastoor Jos Verstraeten uit zijn parochie te Wezembeek-Oppem een paar jaar geleden, geeft het Belgische episcopaat opnieuw de indruk dat het de Vlaamse beweging en het Vlaamse autonomiestreven onbelangrijk vindt. De Belgische kerk geeft zo de indruk dat er sinds kardinaal Mercier nog niets veranderd is en dat de kerkleidïng zich nog steeds graag nestelt in de fauteuils van de Franstalige bourgeoisie, van de Franstalige financiële elite van het het land. Een klein groepje dat alle belang heeft bij een Belgisch status-quo en de koning vooruitschuift als behoeder van de eenheid van het vaderland.

Als gelovigen en Vlaamse bewegers vinden wij het ronduit schandalig dat deze kliek de pauselijke geloofwaardigheid opoffert aan plat opportunisme. De kardinaal mag gerust weten dat er héél wat Vlaamse bewegers zijn die wel om de Kerk en haar toekomst geven. Het wordt meer dan hoog tijd dat hij bij hen zijn oor eens te luisteren legt.