In het christelijk Zuid-Afrika groeit de Islam. Vooral onder de zwarte bevolking stijgt het aantal moslims. Helaas neemt ook het extremisme toe.

Zuid-Afrika is van oudsher vooral een christelijk land. Zo´n 70 procent van de bevolking is christen. Op een bevolking van 45 miljoen is slechts 650.000 moslim. Van origine zijn het hoofdzakelijke Indiërs en kleurlingen die de islam aanhangen.

De laatste jaren is de Islam onder de zwarte bevolking erg gegroeid. Het aantal zwarte moslims in Zuid-Afrika is toegenomen van 12.000 in 1991 tot 74.400 nu – een verzesvoudiging.

Deskundigen verwachten de komende decennia een verdere opmars van de islam. Zij voorspellen dat zwarte gelovigen binnen twintig jaar de grootste groep zullen zijn in de Zuid-Afrikaanse moslimgemeenschap.

De opkomst van de Islam is deels het gevolg van immigratie (!!!) van moslims uit de rest van Afrika, die naar Zuid-Afrika komen in de hoop op een beter leven. Maar ook de huidige spanning tussen het Westen en de moslimwereld speelt een rol.

Zwarte Zuid-Afrikanen zien hoe het Westen probeert de hele wereld aan zich te onderwerpen en hoe moslims zich daartegen verzetten.

Helaas voor Zuid-Afrika groeit, met de opmars van de islam, ook het moslimextremisme. Er komen steeds meer conservatieve imams uit Egypte en Pakistan. Steeds meer Zuid-Afrikaanse moslimvrouwen dragen hoofddoeken of bedekken zich helemaal. Ouders sturen hun kinderen naar conservatieve koranscholen.

De radicalisering komt voort uit teleurstelling over het nieuwe, democratische Zuid-Afrika. Veel mensen zien geen verbetering in het leven dat ze lijden sinds de eerste democratische verkiezingen in 1994. Vroeger kon men de blanken de schuld geven. Nu dat niet meer kan met het zwarte meerderheidsbewind, biedt de radicale islam hun een alternatief. Ze kunnen er hun onvrede in kwijt.

Door toename van het extremisme is het land is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een schuilplaats voor terroristen. Dit brengt voor Zuid-Afrika het risico van aanslagen met zich mee.

De Zuid-Afrikaanse regering probeert bij het bestrijden van het extremisme en terrorisme vruchteloos de middenweg te bewandelen. Enerzijds benadrukt zij publiekelijk haar pro-Arabisch buitenlands beleid, steunt ze de bevriende Palestijnse bevrijdingsbeweging PLO en laat zich kritisch uit over de Amerikaanse invasie in Irak. Anderzijds treedt de regering echter, zo discreet mogelijk, op tegen extremisten en heeft zij een strenge antiterrorismewet ingevoerd.

Of de regering hiermee de problemen in de hand kan houden, zal moeten blijken.