http://www.pallieterke.info

Iets van gezien op de kwelbuis? Iets over gelezen in uw kwaliteitskrant? Iets van gehoord op de radio? Neen dus. Nochtans waren ze op 11 augustus jongstleden met honderden uit Zuid-Afrika om in Londen luidruchtig en bij wijlen veelkleurig te protesteren tegen wat ze onverbloemd benoemden als volkenmoord op blanken in Zuid-Afrika. De betoging was op het getouw gezet door de beweging “Against Crime Together 4 South Africa” (ACT4SA), wat in onze taal wil zeggen “Tegen misdaad samen voor Zuid-Afrika”. De idee om op vreemde bodem (maar dan wel een bodem waar reeds tienduizenden blanke en toekomstloze Zuid-Afrikanen naar uitgeweken zijn) te betogen tegen het moorddadige moederland, ontstond na de moord op de dertigjarige Marc Joubert bij een mislukte roofoverval op een café in Durban, nu ruim twee maanden geleden. Met dit zoveelste slachtoffer als symbool, wilden de organisatoren Londen en de wereld met de neus op dat probleem drukken en tegelijk gevoelig maken voor het leed van die vele duizenden die in het “Nieuwe Zuid-Afrika” aan die misdaad ten prooi zijn gevallen. Volgens woordvoerder Richard Hammersen zijn er sinds de dood van Marc Joubert al liefst 3000 slachtoffers bijgekomen.

Hoewel in hartje Londen ettelijke winkels van de politie hun rolluiken gesloten moesten houden en een aantal zelfs verplicht werden te sluiten en heel wat straten in de buurt van Aldwych en Trafalgar Square twee uur lang waren afgesloten, kregen de Britten van de betoging niks op het BBC-scherm te zien. Als de organisatoren beweerden dat de BBC onder druk was gezet door de Zuid-Afrikaanse regering om niks te doen wat de goede naam van het regime Nbeki kon schaden, dan zijn wij geneigd hen grif te geloven.

O, ironie, rond de tijd van de Londense betoging verscheen in de Zuid-Afrikaanse pers het bericht dat Dumisani Khumalo, ambassadeur van Zuid-Afrika bij de Verenigde Naties, in het huis van zijn zoon die in een residentiële voorstad van Johannesburg woont, werd… beroofd. Een van de gasten op het aan gang zijnde verjaardagsfeest werd daarbij in de buik geschoten. De rovers verdwenen met brieventassen, mobiele telefoons en de bagage uit Khumalo’s wagen. Ook al in de buurt van Johannesburg werd Judy Sexwale, vrouw van de voormalige premier van de provincie Gauteng, onderweg in haar auto beroofd.

De Daily Mail en de Guardian zien nog andere tekens aan de wand. Rijke lieden – want die zijn er nog – in het land van Thabo Mbeki maken zich klaar om de plaat te poetsen. Zij verwachten blijkbaar dat het land, net als Zimbabwe dat Mbeki altijd door dik en dun gesteund heeft, binnen niet al te lange tijd zal ineenstorten. Het eiland Mauritius, begin 20ste eeuw een van die gruwelijke oorden waarheen verslagen Boerenleiders door de Britse bezetters in ballingschap werden gestuurd, blijkt nu een van de gegeerdste bestemmingen van die rijke Zuid-Afrikanen te zijn.

Mauritius ziet hen graag komen, want de hooggeschoolde werkkrachten van Zuid-Afrika kunnen het eiland helpen opstoten in de economische vaart der volken. Speciaal voor hen heeft het bewind een “devies” opgesteld, het International Residence Scheme (IRS), een schema dat buitenlanders recht op eigendom én op een verblijfs- en arbeidsvergunning verleent. Als zij zich die eigendom willen aanschaffen, moeten ze wel minstens 500.000 dollar kunnen neertellen.
Wie over internet beschikt en beelden wil bekijken van die Londense betoging (en op de achtergrond de pakkende tophit over Koos de la Rey beluisteren), kan dat op http://www.youtube.com/watch?v=vq9-GVIL504

De geschiedenis herhaalt zich. Ook in onze vroegere kolonie waar “president” Kabila junior, nazaat van zijn vermoorde vader-rebel het voor het zeggen heeft, zolang dat nog duren kan. Want zoals Kabila destijds het regime van Mobutu uit de weg ruimde om plaats te maken voor het zijne dat er als twee druppels water op geleek, schijnt nu ook de heer Jean Pierre Bemba, voormalig vicepresident klaar te staan om hetzelfde te doen. Vertrekkend als vader van alle Kongolezen met een leger vanuit Oost-Kongo waar iedereen de ander naar het leven staat.

Waar wachten onze Afrikakennende beleidsmensen nog op om, gewapend met de nodige moneten, spoorslags naar Kinshasa te vertrekken om er onze vaderlandse steun aan de bedreigde president te gaan bieden? Is er een meer sociaal geïnspireerd doel denkbaar om er de overschotten van de verkeersboetes aan te besteden? Graag een referendum daarover. Met onmiddellijke ingang, want de tijd dringt in de Kongolese hoofdstad.